close and return
Διάλογος με τη μέση μου.


Διάλογος με τη μέση μου...


Διάλογος με τη μέση μου...

από την Ελεονώρα Μελέτη — Posted in Wellbeing and Psycology on April 27, 2016

Πως το παιχνίδι των ρόλων , μπορεί να σου δώσει απαντήσεις τις οποίες ήδη γνωρίζεις. 

Όλες οι απαντήσεις, για τα ζητήματα που μας απασχολούν, βρίσκονται μέσα μας. Μπορεί να μην το πιστεύουν πολλοί από εμάς, μπορεί να μην αναγνωρίζουμε τις απαντήσεις αυτές όταν το χρειαζόμαστε, αλλά είναι πάντα εκεί. Μέσα μας. Και το κατάλαβα εμπειρικά πριν από δύο  χρόνια. 

Ήταν άνοιξη του 2014. Είχα περάσει έναν λίγο "δυσκολούτσικο" χειμώνα με το χρόνιο πρόβλημα στη μέση μου. Έτρεχα από γιατρό σε γιατρό, και από φυσιοθεραπευτή σε φυσιοθεραπευτή χωρίς να βγάζω άκρη. Ο καθένας μου έλεγε το μακρύ και το κοντό του. Μέχρι που την πρωτομαγιά , μένω στον τόπο. Και όταν λέω μένω, εννοώ μένω. Βρίσκομαι στο μακιγιάζ και ετοιμάζομαι να βγω στον αέρα της εκπομπής μου, στο Σταρ τότε. Είχα από το πρωί τις κλασικές ενοχλήσεις στη μέση, που είχα τα τελευταία δύο χρόνια. Μόνο που  αυτή τη φορά ήταν λίγο πιο έντονες. Η διάθεση μου μηδενική, γιατί όποιος ζει με πόνους στη μέση , μπορεί  να με καταλάβει. 

Η εκπομπή ξεκινάει, οι πόνοι εντείνονται και ξαφνικά , ενώ είμαστε στον αέρα, νιώθω να με διαπερνά ένας ηλεκτρισμός, από χαμηλά κάτω στο δεξί πόδι και να με αποτελειώνει με έναν σπασμό στη μέση που έκανε μέχρι και τον εγκέφαλο μου να νιώθει ότι θα εκραγεί. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, δεν μπορούσα να κουνήσω το πόδι μου. Έδινα εντολή και εκείνο δεν υπάκουε. Δεν μπορούσα να σταθώ όρθια. Σαν να αδυνατώ να κρατήσω σε ισορροπία το πάνω μέρος του κορμού μου. Σαν να μην είχε η μέση μου τη δυνατότητα να στηρίξει το σώμα μου. Ο πόνος που ένιωθα με καθήλωνε και παρά το γεγονός ότι είμαι μαύρο σκυλί στην αντοχή, με έπιασαν τα κλάματα. Έφυγα από το πλατό με τη βοήθεια συνεργατών. Με ξάπλωσαν στον καναπέ, έξω από το κυλικείο και λίγη ώρα αργότερα ο αδελφός μου ήταν στο σταθμό για να με μεταφέρει στο νοσοκομείο. Εκεί ,μετά τις πρώτες εξετάσεις με έβαλαν σε μία χειρουργική αίθουσα και μου έκαναν ενέσεις κρυσταλλικής κορτιζόνης  μέσα στα νεύρα της  μέσης. Παρά τη θεραπεία ο πόνος ήταν τόσο έντονος που δεν τον εύχομαι ούτε και στον εχθρό μου. Ακολούθησε μία εβδομάδα όπου δεν μπορούσα να αυτοεξυπηρετηθώ. Σαφώς έλειψα από τη δουλειά, ενώ ένιωσα την ντροπή να με κυριεύει κάθε φορά που ζητούσα τη βοήθεια της μητέρας μου για να πάω έστω και μέχρι την τουαλέτα για τα αναγκαία. 

Τα ραντεβού με τους γιατρούς για ακόμα μία φορά, άπειρα.  Οι 9 στους 10 θέλανε να με βάλουνε στο χειρουργείο μέσα στις επόμενες 48 ώρες , αλλιώς, όπως μου έλεγαν, ρίσκαρα να κάνω ζημιά στα νεύρα του ποδιού μου. 

Εγώ αρνιόμουν να ακούσω το παραμικρό για χειρουργείο. 

Με τα πολλά, μαθαίνουν οι γονείς μου για έναν γιατρό που ζει και εργάζεται στη Γερμανία. Είχε τη φήμη ότι ήταν από τους καλύτερους για θέματα μέσης. 

Δύο μέρες μετά, ο γιατρός βρισκόταν στην Ελλάδα και με εξέταζε για περισσότερες από 3 ώρες. 

“Η μέση σας παθολογικά δεν έχει κάτι. Εκτίμηση μου είναι πως η κατάσταση στην οποία έχετε έρθει , ξεκινάει από το πόδι σας και καταλήγει στη μέση. Νομίζω πως με μία δυνατή φαρμακευτική αγωγή θα αντιμετωπίσουμε τη φλεγμονή τόσο στο πόδι όσο και στη μέση, και με λίγες φυσιοθεραπείες, όχι πάνω από δέκα , θα είστε μία χαρά. Σε καμία περίπτωση χειρουργείο.”

Από τη μία ένιωσα απίστευτη ανακούφιση, από την άλλη ένιωθα απόλυτα ηλίθια. 

Ηλίθια που είχα ξοδέψει τόσες χιλιάδες ευρώ για να αντιμετωπίσω ένα πρόβλημα που δεν είχα, και για να μη μου πει κανείς από τους πτυχιούχους ξερόλες που επισκέφθηκα ποια ήταν η αληθινή αιτία του προβλήματος μου. 

Για δύο ολόκληρα χρόνια υπέφερα εξαιτίας ενός συνδρόμου που λέγεται το σύνδρομο των δρομέων ( το απέκτησα όταν ετοιμαζόμουν για τον κλασικό μαραθώνιο της Αθήνας, το 2012, και έτρεχα 50 χιλ την εβδομάδα) που σε συνδυασμό με μία τενοντίτιδα στην έκφυση του μηριαίου, μου έδιναν πόνο στη μέση. Εκεί πάλι είχα απλά σπασμούς στην περιοχή του ρομβοειδή. 

Εκείνη την περίοδο έκανα και συνεδρίες αυτογνωσίας με μία πνευματική γυναίκα που επέμενε πως η καθήλωση της μέσης μου, ήταν κυρίως ψυχολογική. Μου  ζητούσε δε,  να κάτσω και να το συζητήσω με τη μέση μου, ώστε να λύσουμε μία για πάντα τις διαφορές μας, και να αποβάλω τον φόβο ότι μπορεί να με "ξαναπιάσει". 

Το θεωρούσα αστείο έως και γελοίο το να πιάσω κουβεντολόι με …τη μέση μου!  Ποιος εγώ, που είμαι ανοιχτή σε όλα αυτά τα ...παράξενα που ανακαλύπτω συχνά. 

“Μίλα με τη μέση σου. Δεν με ακούς.” 

Μου έλεγε ξανά και ξανά η πνευματική γυναίκα. 

“ Μα τι λες; Πως είναι δυνατόν; Ντρέπομαι μόνο και στη σκέψη ότι θα ανοίξω διάλογο με τη μέση μου.” 

Τότε εκείνη σηκώθηκε, πήρε δύο ποτήρια νερό, και τα δύο γεμάτα, με κάθισε στην άκρη ενός τραπεζιού βάζοντας το ένα ποτήρι νερό μπροστά μου. Στη συνέχεια τοποθέτησε το άλλο ποτήρι στη θέση ακριβώς απέναντι μου. Στην κενή θέση ( να σημειώσω), ακριβώς απέναντι μου. 

“Εδώ αυτή τη στιγμή κάθεται η μέση σου. Ρώτα τη γιατί σε πονά , και τι θέλει για να σε αφήσει ήσυχη. Δεν θα φύγεις από εδώ αν δεν το κάνεις. “

Ήξερα ότι το εννοούσε. Όσο και αν ένιωθα αστεία, όσο  και αν  ήθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί, κοίταξα την άδεια καρέκλα όπου καθόταν… η μέση μου , και τη ρώτησα τι στο διάολο θέλει για να ηρεμήσει και να με παρατήσει ήσυχη. 

Τότε η πνευματική κυρία μου είπε να σηκωθώ , να πάω να κάτσω στη θέση της μέσης μου και να μου απαντήσω , σαν να είμαι η μέση μου. 

Πήγα. Κάθισα . Και τότε δεν μπορούσα να πιστέψω ούτε και εγώ η ίδια στα αυτιά μου.

Άρχισα να αραδιάζω ένα κάρο πράγματα, που ήθελα να κάνω εδώ και καιρό, αλλά ποτέ δεν έκανα, είτε γιατί δεν το είχα πάρει ακόμα απόφαση, είτε γιατί συνέχεια το ανέβαλα, είτε γιατί φοβόμουν, είτε γιατί δεν ήμουν σίγουρη αν το ήθελα πραγματικά. Μίλαγα στον εαυτό μου σαν να είμαι η μέση μου και εξέφραζα με απόλυτο θυμό , όλες εκείνες τις ενδότερες ανάγκες που είχα στην ψυχή μου, αλλά για κάποιο λόγο καταπίεζα. 

Ουσιαστικά η μέση μου , μόλις μου είχε αποκαλύψει ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν είναι εκείνη που με πονά, αλλά εγώ που δεν δίνω προσοχή σε όλα αυτά  που χρειάζομαι , και επειδή η παραμέληση μου προς τις επιθυμίες μου ήταν μεγάλη, και όλο το σκηνικό της ζωής που είχα χτίσει τόσο ξένο για μένα, που δεν είχε άλλα τρόπο να με φέρει στο κέντρο μου,  από το να με πονά. Να με πονά τόσο ώστε να ασχοληθώ με αυτά που δεν έβλεπα. 

Πως γίνεται στις ταινίες θρίλερ που το πνεύμα κάνει τα ακατάληπτα μέχρι να αποκαλυφθεί το μυστικό και μετά να ηρεμήσει; Έ κάτι τέτοιο. 

Με το που ξεκίνησε να μιλάει η μέση μου βγήκαν από μέσα μου πράγματα που ναι μεν , γνώριζα αλλά δεν είχα προσέξει. 

Έκανα μία λίστα με όλα εκείνα που μου είχε  υπαγορεύσει η μέση μου και άρχισα να τα υλοποιώ. 

Έφυγα από τα βόρεια προάστια όπου έμενα τα τελευταία χρόνια. 

Έκοψα τη σχέση μου με όσα άτομα βαφτίστηκαν από τη μέση μου ως τοξικά. 

Βρήκα περισσότερο χρόνο για τον εαυτό μου. 

Πήρα την απόφαση και γνωστοποίησα στους εργοδότες μου, ότι αυτό που κάνω δεν με γεμίζει πια και πως δεν έχω σκοπό να το συνεχίσω. 

Έβαλα "εμπρός" όλα αυτά τα οποία είχα οραματιστεί για το αντικείμενο της δουλειάς μου. 

Μέρα με τη μέρα , άρχισα να γίνομαι ολοένα και καλύτερα. Χειρουργείο δεν έκανα ποτέ. 

Άλλαξα σπίτι, μένω πλέον πάνω στη θάλασσα. 

Κάποιους ανθρώπους που μου έκλεβαν 

ενέργεια έχω να τους δω από τότε. 

Γυμνάζομαι κάθε μέρα, και για δυο ώρες εξαφανίζομαι από όλους , γιατί αφιερώνομαι στον εαυτό μου. 

Έκανα το  HASHTAG , (το όνειρο που είχα για την τηλεόραση), πραγματικότητα και είναι τώρα δύο χρόνια που δεν έχω νιώσει τον παραμικρό μα τον ελάχιστο έστω πόνο ή ενόχληση στη μέση μου. 

Μιλήσαμε, ξεκαθαρίσαμε τα πράγματα και με άφησε ήσυχη. Εγώ πάλι όχι, καθώς τη ζορίζω με κάθε λογής άσκηση και άθληση. Αλλά εκείνη ευχαριστημένη και αγέρωχη δεν έχει κανέναν λόγο να μη με στηρίζει. 

* Το ίδιο παιχνίδι ρόλων , το κάνω πλέον με όποιον ή όποια με θυμώνει, με πληγώνει, με τσαντίζει, με προβληματίζει με τον οποιοδήποτε τρόπο. Και πάντα όταν “μιλώ” μαζί τους και έρχεται η ώρα να μου δώσουν εκείνοι τις απαντήσεις, πάντα συνειδητοποιώ πως δεν μου λένε τίποτα περισσότερο για τη συμπεριφορά τους απ όσα γνώριζα ήδη.  Αυτό το παιχνίδι με έχει βοηθήσει να καταλαβαίνω καλύτερα τους ανθρώπους, να δικαιολογώ συμπεριφορές πράξεις και λόγια, αλλά και να δίνω στον κάθε ένα και το κάθε τι , την αξία που τους αρμόζει. 

Επιστροφή στo Ευ Ζην και Ψυχολογία

close and return