Σκέψεις

Ιδέες, ταξίδια, προβλήματα, γούστα και ανησυχίες... όλα αυτά που κάνουν τις στιγμές μας αληθινές..

  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Πριν από πολλά χρόνια, κάποιος μου είχε δώσει να διαβάσω ένα βιβλίο.

    Την “Ουράνια Προφητεία”.

    Ήταν κάποιος που μπήκε στη ζωή μου, έμεινε λίγο, δημιούργησε απορία σε πολλούς για τους λόγους που του έδωσα χώρο, καθώς φαινομενικά δεν μπορούσε να καλύψει τέτοια ερωτηματικά σε ανθρώπους που μένουν ρηχά, σήμερα όμως, εγώ ξέρω καλά ποιος ήταν ο ρόλος του.

    Εκ τότε, κάθε φορά που συναντώ νέους ανθρώπους, ξέρω πως αυτό δεν έχει γίνει τυχαία. Η ύπαρξη τους στη ζωή μου, κάτι έχει να μου φέρει.

    Είτε θα είναι ένα μάθημα, είτε μία ευλογία.

    Ο χρόνος παραμονής του στη ζωή μου, ξέρω πως θα διαρκέσει τόσο όσο χρειάζεται για να διδαχθώ το μάθημα, ή να καρπωθώ την ευλογία.

    Κάποιοι μένουν για λίγο, κάποιοι για περισσότερο και κάποιοι για πάντα.

    Κανείς ωστόσο δεν έρχεται τυχαία, από τον πιο φευγαλέο μέχρι τον πιο μόνιμο.

    Κάθε σταυροδρόμι στη ζωή, κάθε συνάντηση, ακόμα και εκείνη η ολιγόλεπτη με έναν ξένο που θα καθίσει δίπλα σου στο τρένο ή στο αεροπλάνο, έχει λόγο ύπαρξης, είτε για σένα είτε για εκείνον.

    Γιατί όπως και οι άλλοι μπαίνουν στη δική σου ζωή, έτσι και εσύ μπαίνεις στη ζωή των άλλων. Και έχεις να φέρεις και εσύ για εκείνους ένα μήνυμα.

    Είτε θα τους υποβάλεις σε κάποια δοκιμασία, είτε θα τους διδάξεις κάτι, είτε θα τους βγάλεις τον καλύτερο ή τον χειρότερο τους εαυτό.

    Όπως θα συμβεί και το αντίστροφο.

    Όταν λοιπόν σήμερα μία φίλη, αναρωτήθηκε γιατί κάποιος της φέρεται εδώ και καιρό με έναν συγκεκριμένο τρόπο και πόσο ακόμα θα αντέξει, εγώ της απάντησα πως αυτό θα κρατήσει μέχρι εκείνη να πάρει αυτό που έχει να της δώσει ο άλλος.

    Μόλις αυτός ο άνθρωπος ολοκληρώσει το ρόλο του στη ζωή της φίλης μου, και γίνει η κατάκτηση του μαθήματος, η λήψη του μηνύματος και η αποδοχή αυτού που έχει να της φέρει, τότε χωρίς προσπάθεια, χωρίς κόπο και σίγουρα χωρίς πόνο, εκείνος θα βρει τη θέση του, είτε στη ζωή της φίλης μου είτε μακριά της.

    Γιατί έτσι είναι το ταξίδι της ζωής. Ένας δρόμος γεμάτος συναντήσεις που μοιάζουν τυχαίες, αλλά δεν είναι τίποτε περισσότερο από ένα καλά οργανωμένο σχέδιο για τη δική μας εξέλιξη.

    Αν έχεις μάθει να παρατηρείς όλα όσα σου συμβαίνουν, όλα όσα σκέφτεσαι, και αν είσαι από εκείνους που βγαίνουν από τη ζωή τους και την παρακολουθούν από απόσταση, έχοντας συνείδηση των καταστάσεων, και δεν έχεις έρθει εδώ απλά για να άγεσαι και να φέρεσαι, απλά υπάρχοντας και όχι ζώντας, τότε κάνοντας ένα ταξίδι στο παρελθόν θα μπορέσεις να καταλάβεις ακριβώς αυτό που μόλις σου περιέγραψα και θα βρεις το παιχνίδι της ζωής άκρως διασκεδαστικό απολαυστικό και σίγουρα όχι αυθαίρετο και τυχαίο…

    Σε περίπτωση που δεν έχεις διαβάσει την “Ουράνια προφητεία” που ανέφερα παραπάνω, μην το αμελήσεις άλλο. Και αν το διαβάσεις, θα καταλάβεις πως το ότι κλίκαρες σε αυτό το κείμενο, μάλλον δεν ήταν τυχαίο...







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Όταν πέρσι άλλαξε η χρονιά, βρισκόμουν σε μία φανταστική παραλία της Σρι Λάνκα. Φορούσα παραδοσιακό φόρεμα, το λεγόμενο σάρι, ήμουν μαύρη από τον ήλιο, έπινα κοκτέιλ και έβλεπα γύρω μου τον κόσμο να διασκεδάζει και να γλεντάει εκεί που σκάει το κύμα. Περπατούσα ξυπόλυτη στην άμμο, και αναρωτιόμουν: « του χρόνου τέτοια μέρα, που θα έχει περάσει αυτός ο χρόνος που μόλις ξεκινά, πως να νιώθω άραγε;»

    Και σήμερα 364 μέρες μετά, βρίσκομαι σε ένα κατάλευκο βουνό, έχω γύρω φίλους, αναμμένο τζάκι, πίνω κόκκινο κρασί, και έχω πλέον την απάντηση σε αυτό το ερώτημα που έθεσα στον εαυτό μου πέρσι.

    Πως νιώθω λοιπόν για το 2016 ε;

    Ανακούφιση.

    Ανακούφιση που φεύγει.

    Επειδή είχα την υγεία μου δεν θα πω πως ήταν από τους χειρότερους χρόνους της ζωής μου. Σίγουρα όμως ήταν από τους πλέον εκπαιδευτικούς.

    Μου έμαθε πολλά για τους ανθρώπους και μου στέρησε πράγματα που αγαπώ και ανθρώπους που πίστευα πως δεν θα μπορούσα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς αυτούς.

    Με δίδαξε πολλά, αλλά με δίδαξε μέσα από απώλειες, και μία απώλεια πάντα πονάει.

    Το 2016 έχασα τη δουλειά μου. Και έχασα τη δουλειά μου άδικα, από έναν άνθρωπο που δεν είχε καμία ουσιαστική αρμοδιότητα να με « διώξει», επειδή υπερασπίστηκα το δικαίωμα μου στην αυτοδιάθεση και την ελευθερία του λόγου. Αν είχα τη δυνατότητα να σας παρουσιάσω το εξώδικο καταγγελίας και τους λόγους που προφασίστηκε για να μου «καταγγείλει» τη σύμβαση, απλά θα γελούσατε.

    Αν είστε άνθρωποι χωρίς ψυχραιμία, ίσως θυμώνατε για την αδικία, αν είστε επιθετικοί, ίσως να τραβούσατε το σχοινί με δικαστήρια, διαμάχες και διεκδίκηση αποζημιώσεων. Αν ήσασταν εγώ, απλά θα αντιδρούσατε με τη σιωπή, αφήνοντας το θόρυβο της να υπογραμμίζει τη γελοιότητα της κατάστασης μέσα από την ηχώ του κλαυσίγελου.

    Δυστυχώς δεν μπορώ να αποκαλύψω τις λεπτομέρειες του εξώδικου.

    Δεν με πείραξε που έχασα τη δουλειά μου. Όχι κάτω από αυτές τις συνθήκες και όχι με αμελητέας σημασίας και «αξίας» υπογραφές στα εξώδικα καταγγελίας.

    Εκείνο που με ενδιαφέρει είναι τα ψέματα που ειπώθηκαν σε εκείνους που πλήρωναν την αμοιβή μου. Οι άνθρωποι που με πλήρωναν για να παρέχω τις υπηρεσίες μου στο σταθμό τους, δεν γνώρισαν για το παρασκήνιο της αποχώρησης μου. Είχαν ενημερωθεί από δήθεν αρμόδιους, πως η διακοπή της συνεργασίας μας, ήταν δική μου επιθυμία, επειδή είχα ήδη συμφωνήσει τη μετεγγραφή μου σε άλλον σταθμό.

    Οι εργοδότες μου , ενημερώθηκαν πρόσφατα από εμένα την ίδια για το παρασκήνιο της λήξης της συνεργασίας μας, όπως και εγώ ενημερώθηκα από τους ίδιους για την λανθασμένη εικόνα που είχαν για τα γεγονότα.

    Τους ευχαριστώ για την υπέροχη συνεργασία, αν εξαιρέσει κανείς τα παράσιτα που την διέβρωσαν, και τους ευγνωμονώ πάντα για το ότι μου έδωσαν την ευκαιρία να κάνω πραγματικότητα το όνειρο μου.

    Τους ευχαριστώ που εμπιστεύτηκαν πρώτα σε μένα το σταθμό τους, ώστε να ενταχθώ στο μέχρι τότε ανύπαρκτο δυναμικό του , να ανάψω το φως, για να ακολουθήσουν αργότερα και άλλοι συνάδελφοι , λαμπεροί επιτυχημένοι και γνωστοί, διαμορφώνοντας το κανάλι που είναι σήμερα.

    Θέλω να ευχαριστήσω και κάποιους άλλους , άνευ ουσιαστικής αρμοδιότητας, για το ότι με έβγαλαν από το δρόμο μου , για να με σπρώξουν στα σωστά μονοπάτια.

    Τους εύχομαι καλή σταδιοδρομία ως πωλητές.

    Το 2016 μου άνοιξε τα μάτια. Με έφερε μπροστά στην αλήθεια ανθρώπων που μέσα μου δεν τους είχα όπως αποκαλύφθηκαν να είναι.

    Τους είχα ανθρώπους δικούς μου, ανθρώπους εμπιστοσύνης, για τους οποίους ένιωθα αγάπη, σεβασμό και εκτίμηση, ανθρώπους τους οποίους είχα βοηθήσει, με κάθε τρόπο, ανθρώπους στους οποίους έδειχνα έμπρακτα πόσο τους θέλω στη ζωή μου.

    Το 2016 μου έμαθε πως το χειρότερο χαρακτηριστικό για έναν άνθρωπο είναι η αχαριστία.

    Η αχαριστία είναι έμφυτη, δεν κάνει διακρίσεις, είναι αθεράπευτη και σίγουρα δεν είναι κάτι το οποίο θα πρέπει να πάρεις προσωπικά.

    Ο αχάριστος άνθρωπος δεν είναι αχάριστος μόνο μαζί σου. Είναι αχάριστος και με την ίδια τη ζωή.

    Δεν έχει μάθει να εκτιμά τίποτα, γιατί δεν έχει μάθει να δουλεύει για τίποτα. Είναι ένας άνθρωπος που νομίζει πως το μόνο που πρέπει να κάνει είναι να απαιτεί από τις καταστάσεις να συμβούν, και να περιμένει από τους άλλους να σκέφτονται και να φέρονται όπως εκείνοι θέλουν και έχουν ανάγκη.

    Ο αχάριστος άνθρωπος θα βλέπει μόνο εκείνο που τον ενοχλεί σε εσένα, και θα ξεχνά όλα τα άλλα που έχεις κάνει εσύ γι αυτόν.

    Γιατί είναι αχάριστος. Όπως μπορεί να είναι κοντός, ψηλός, παχύς, λεπτός.

    Η αχαριστία είναι στο γονίδιο του.

    Και να σου πω και κάτι;

    Δεν έχεις ανάγκη από αχάριστους ανθρώπους δίπλα σου. Είναι τοξικοί.

    Τέσσερις τέτοιους ανθρώπους αντιμετώπισα το 2016.

    Τέσσερις.

    Τον έναν μετά τον άλλον. Με απανωτές αποκαλύψεις, συγκυρίες και συμπτώσεις, που όσο και αν αρνιόμουν να δω αλήθειες, η ζωή επέμενε να μου χτυπάει τη πλάτη και να μου λέει : « Ξύπνα βλάκα, ξύπνα».

    Θα μου πεις : « Εσύ γλυκεία μου, είσαι τέλεια;»

    Όχι, όχι βέβαια, καθόλου τέλεια.

    Ξέρω όμως και εγώ μα προπάντων και εκείνοι πως στις συγκεκριμένες περιπτώσεις υπήρξα η καλή, η σωστή, εκείνη που έδωσε περισσότερα, εκείνη που αδικήθηκε. Ξέρω και ξέρουν, ω ναι, το ξέρουν και το ξέρουν καλά, πως εγώ υπήρξα ο μαλάκας.

    Δεν μετανιώνω λεπτό. Χάρηκα κάθε καλή στιγμή που είχα μαζί τους όλα αυτά τα χρόνια, χάρηκα κάθε όμορφο λεπτό, κάθε γέλιο, κάθε ποτό, κάθε ευτυχισμένη ώρα, κάθε δευτερόλεπτο χαράς.

    Αλλά το 2016 θα τους πάρει μαζί του, μακριά... Και εγώ αφού νιώθω τυχερή και ευγνώμων που πέρασαν από τη ζωή μου , τους εύχομαι καλή τύχη στο δρόμο τους και τους αποχαιρετώ...

    Το 2016 με αφήνει δυνατή, χαρούμενη, με ένα πονηρό πολλά υποσχόμενο χαμόγελο και ένα βλέμμα που θέλει να κάνει σκανταλιές και είναι έτοιμο να αντιμετωπίσει νέες προκλήσεις.

    Το 2016 με αφήνει πιο ασφαλή. Έχοντας πάντα ανασφάλειες, βαθιές και βασανιστικές, κυνηγούσα πάντα στην ανασφάλεια σε μία προσπάθεια να νιώσω ασφαλής. Και ήρθα αντιμέτωπη πλέον, με όλα όσα έτρεμα ότι θα μπορούσα να συναντήσω μπροστά μου.

    Τα συνάντησα, τα είδα στις πραγματικές τους διαστάσεις και πλέον δεν τα φοβάμαι.

    Θέλω να ευχηθώ σε όλους, το 2017 να μας βρει με υγεία και δυνατούς. Με πίστη στους εαυτούς μας, και με την αυτοπεποίθηση πως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε το οτιδήποτε θα μας φέρει η ζωή μέσα στις επόμενες 365 μέρες.

    Καλή χρονιά σε όλους!







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί πάντα με γυρίζουν τότε. Τότε που ήμουν παιδί.

    Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί μου θυμίζουν εκείνες τις τελευταίες παρασκευές του σχολείου , που σχολούσαμε νωρίς αλλά ο παππούς και εγώ επιστρέφαμε πάλι εκεί, με το πρώτο σκοτάδι για να πάρουμε τον αδελφό μου που είχε παραμείνει για εξωσχολικέ δραστηριότητες. Ο παππούς μου οδηγούσε τον μικρό λευκό του σκαραβαίο, άκουγε κλασική μουσική, και όταν έμπαινε το κομμάτι «Μπολερό» δυνάμωνε τη φωνή και έκανε τον μαέστρο. Από εκείνον αγάπησα την κλασική μου μουσική και τον Μιχαήλ Μπαρίσνικοφ. Και αφού παίρναμε με τον αδελφό μου από το σχολείο πηγαίναμε στο εργαστήρι του κυρ Θόδωρου για να παραγγείλει ο παππούς μου νέα φουρνιά μελομακάρονα και ακόμα περισσότερους κουραμπιέδες για το ζαχαροπλαστείο του στην οδό Μπουμπουλίνας. Και πάντα ο κυρ Θόδωρος μου έδινε στα κλεφτά ένα μελομακάρονο. Και εκείνα τα σοκολατάκια με το κόκκινο περιτύλιγμα...

    Επιστρέφοντας στο σπίτι , ο παππούς έβαζε πάλι κλασική μουσική και λίγο ουίσκι... Σε εκείνο το φοβερό σκαλιστό ποτήρι... Το έπινε σκέτο, με λίγο πάγο. Και τον ρωτούσα: Παππού να πιω μία γουλιά; Και εκείνος, έξυπνος καθώς ήταν, με άφηνε να ακουμπήσω το ποτήρι στις άκρες των χειλιών μου για να καούν από το αλκοόλ και να μισήσω το ουίσκι. Εμένα όμως μου άρεσε, μου άρεσε η μυρωδιά του, μου άρεσε το κάψιμο του, μου άρεσε να βλέπω τον παππού, αρχοντάνθρωπο, ντυμένο σαν φιγουρίνι, να απολαμβάνει κάθε μικρή γουλιά, και να μου λέει: Άκου, άκου πόσο μαγεία έχει η κλασική μουσική. Σήμερα , μεγάλη πλέον, στον δικό μου χώρο, αντιγράφω τον παππού μου και ταυτίζομαι μαζί του, πίνοντας και γω, το δικό μου ουίσκι με τη δική του πάντα κλασική μουσική και θυμάμαι το πρώτο Σάββατο των χριστουγεννιάτικων διακοπών με πόση χαρά ξυπνούσα και ρωτούσα τη μαμά : « σε πόσες μέρες θα πάμε πάλι σχολείο;» « Σε 15» μου έλεγε, και ένιωθα σαν να ξεκινούσε μία νέα ζωή.

    Αγαπώ τα Χριστούγεννα, γιατί μία μέρα γύριζα σπίτι και η μαμά είχε στολίσει υπέροχα το δέντρο μας. Και όταν σκοτείνιαζε το άναβε και ήταν το πιο όμορφο στον Πειραιά. Κοιτούσε τη θάλασσα και οι περαστικοί μπορούσαν να το βλέπουν απ έξω! Τις παραμονές, αν οι γονείς μου δεν είχαν καλεσμένους, κοιμόμασταν με τον αδελφό μου, στο σαλόνι, με το δέντρο ανοιχτό, να μας νανουρίζει ενώ τα λαμπάκια αναβόσβηναν ρυθμικά. Και από κάτω, τα δώρα. Με τον αδελφό μου και εμένα να προσπαθούμε να δούμε τι διαγράφει μέσα από το χαρτί περιτυλίγματος και να κάνουμε σαν τρελοί. Οι γονείς μου είχαν πάντα μία μαγική ικανότητα, που μερικές φορές με έκαναν να πιστεύω πως ο άγιος Βασίλης δεν υπάρχει σαν σώμα, αλλά σαν πνεύμα και μπορεί να διαβάζει τις σκέψεις μας.

    Πως αλλιώς , μπορούσαν να καταλάβουν τι στο καλό θα ήθελα για δώρο. Ποτέ μα ποτέ δεν έλεγα, ούτε καν όταν με ρωτούσαν. Κανείς δεν ήξερε αν θέλω ή τι θέλω. Προτιμούσα να διαλέγουν οι άλλοι τι θα μου φέρουν και να αγαπώ αυτό που εκείνοι είχαν διαλέξει. Αλλά οι γονείς μου ήταν σούπερ ήρωες και μπορούσαν να μαντέψουν.

    Έτσι είχε γίνει όταν μου είχαν πάρει τη «Μαγική κολοκύθα» ( κάτι σαν playmobile) που αναπαριστούσε ένα ολόκληρο βασίλειο . Το βασίλειο της κολοκύθας. Το ίδιο έγινε και με το «Στούντιο ομορφιάς» ( ήταν της μόδας τότε, όλα τα κορίτσια είχαμε πάρει δώρο τα Χριστούγεννα από ένα στούντιο ομορφιάς), έτσι είχε γίνει και με το ηλεκτρονικό αρμόνιο ( ποτέ δεν κατάφερα να μάθω) αλλά και με το στούντιο ηχογράφησης. ( κανονικό στούντιο ηχογράφησης) και τότε ανακάλυψα κάνοντας και καλά ραδιόφωνο πως μπορώ να μιλάω ατελείωτες ώρες μπροστά από ένα μικρόφωνο.

    Αγαπώ τα Χριστούγεννα γιατί γέμιζε το σπίτι κόσμο, δώρα, φαγητό και μυρωδιές... και γιατί τότε, εκείνη την εποχή, είχαν μία αθωότητα που στο δρόμο χάθηκε, κάπου ανάμεσα στα ψηλά τακούνια, τα περίτεχνα χτενίσματα και τα έντονα βαψίματα, τις παραμονές στα μοδάτα κλαμπ, και τη βοή των πιο in μπουζουκιών.

    Και έκαναν και αυτά τα Χριστούγεννα τον κύκλο τους, για να πάω και πάλι σε ρίζες πιο ζεστές και πιο ουσιαστικές. Με καλέσματα σε σπίτια, με ανθρώπους που ξέρεις και επιζητάς δίπλα σου, χαλαρά , με ποτό , κουβέντα, χαρτί, και φαΐ ! Πολύ φαΐ, χωρίς τύψεις, που θα συνεχιστεί και την επόμενη μέρα, στο οικογενειακό τραπέζι, με τον αδελφό μου πλέον να έχει παιδιά και γω να βλέπω στα μάτια τους την ίδια αθωότητα που ένιωθα και εγώ τότε, και την ίδια χαρά... Την ίδια τρελή χαρά και υπερένταση που έκαναν τα Χριστούγεννα τόσο ξεχωριστά και μοναδικά.

    Να γιατί αγαπώ τα Χριστούγεννα...







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Χριστούγεννα, ημέρες γιορτής, ημέρες αγάπης.

    Τα λατρεύω τα Χριστούγεννα, αλλά αν κάτι με χαλάει σε αυτά, είναι η επιτηδευμένη χαρά, ευτυχία και αγάπη που επιβάλουμε συχνά στους εαυτούς μας να νιώσουν, επειδή ακριβώς ...είναι Χριστούγεννα.

    Και τι έγινε που είναι Χριστούγεννα; Αυτό σημαίνει πως δεν είμαστε άνθρωποι; Σημαίνει πως δεν έχουμε προβλήματα; Πως δεν υπάρχουν εκείνοι που πενθούν μέσα στις γιορτές, εκείνοι που νοσούν;

    Εκείνοι που χώρισαν, έχασαν ένα μωρό , δεν είχαν να αγοράσουν δώρα στα παιδιά τους ;

    Με όλους αυτούς τους ανθρώπους και όλα εκείνα τα αισθήματα τους, τι θα γίνει επειδή είναι Χριστούγεννα; Δεν θα είναι φυσιολογικοί ή στο κλίμα των ημερών αν αφήσουν την ψυχή τους και να κλάψει και να θρηνήσει και να πονέσει;

    Οι μέρες αυτές σίγουρα έχουν αφορμή για να είναι γιορτινές, δεν σημαίνει όμως πως αυτή η αφορμή θα πρέπει να καταπιέσει ή να επιβάλει συναισθήματα. Είμαστε άνθρωποι, άνθρωποι εν ζωή με ροή και ενέργεια...

    Κάπως έτσι, με το ίδιο σκεπτικό, διαφωνώ και με όλο αυτό το νέο κύμα «αγάπης μόνο» που ολοένα και κερδίζει έδαφος στις μέρες μας.

    Εμπνευσμένο από τις πρόσφατες τάσεις της θετικής σκέψης, του συμπαντικού νόμου και της υπέρμετρης αισιοδοξίας που έχουν γίνει ευρέως της… “μοδός” , το νέο κόλλημα «αγάπη μόνο» «αγάπη παντού» «αγάπη πάντα» έρχεται να χαλιναγωγήσει χαζοχαρούμενους ανθρώπους που πολυλογούν για αγάπη, χωρίς καν να ξέρουν και οι ίδιοι, κυρίως οι ίδιοι , τι σημαίνει αυτή.

    Το κακό με όλα αυτά τα «κύματα» , όλες αυτές τις τάσεις και τις μόδες, είναι πως διαρρέονται και εξαπλώνονται ραγδαία χωρίς κανείς να αντιλαμβάνεται τους κινδύνους που ελλοχεύουν.

    Και εκείνοι που πρώτοι δεν είναι σε θέση να κατανοήσουν τη χαζομάρα που κρύβει η επιτακτική αυθυποβολή εννοιών όπως “μόνο θετικές σκέψεις” και “μόνο αγάπη” και “μόνο ειρήνη” στον κόσμο και στον συνάνθρωπο , είναι οι ίδιοι οι εκπρόσωποι τους.

    Οι περισσότεροι, χωρίς στοιχειώδεις γνώσεις, χωρίς προσωπική ιδεολογία και χωρίς φιλοσοφία ζωής, εμπορεύονται λόγο, με κάθε μέσο και κάθε τρόπο, αναζητώντας όχι την αυτο εξέλιξη τους και την μύηση των γύρω τους σε όμορφες έννοιες για μία καλύτερη ζωή, ( εξάλλου δεν έχουν τον τρόπο ούτε και την τεχνογνωσία για κάτι τέτοιο) αλλά την ικανοποίηση της δικής τους ματαιοδοξίας και την επιφανειακή φροντίδα της άρρωστης αυταξίας τους μέσα από την ψευδαίσθηση ότι κάνουν κάτι σπουδαίο και σημαντικό.

    Αγνοώντας την ευθύνη των λόγων τους και την επιρροή που αυτοί θα έχουν σε αθωράκιστους αναγνώστες και ακροατές, καλούν τους πάντες να σκέφτονται πάντα και μόνο θετικά, να αισθάνονται πάντα και μόνο αγάπη, για όλους, να προβαίνουν πάντα και άμεσα στη συγχώρεση.

    Και πέρα από την ευθύνη των λόγων τους αγνοούν και κάτι άλλο...

    Την πολύπλοκη και πολύπλευρη σύνθεση της ανθρώπινης ψυχής και του τρόπου που γεννιούνται τα συναισθήματα.

    Αγνοούν την ανάγκη ο κάθε ένας από εμάς να έρθει άμεσα σε επαφή με όλα του τα συναισθήματα και να μάθει από αυτά. Είτε είναι ο πόνος, είτε ο θυμός, είτε ο έρωτας και η αγάπη.

    Εξαναγκάζουν τον ακροατή ή τον αναγνώστη τους να γυρίσουν την πλάτη σε συναισθήματα που πρέπει να βιωθούν προκειμένου να κατακτηθεί η γαλήνη, η ηρεμία , η επίγνωση και η εξέλιξη.

    Ζητούν από τους άλλους να καταπιεστούν και να αυθυποβληθούν σε καταστάσεις και σκέψεις, και όχι να επιτρέψουν στα αυθεντικά αισθήματα να κάνουν τον κύκλο τους.

    Να μιλήσουμε όμως με παραδείγματα...

    «Σκέψου θετικά, μόνο θετικά, διώξε τις αρνητικές σκέψεις...»

    Σου έχουν μόλις ανακοινώσει πως πάσχεις από καρκίνο. Είσαι νέα και έχεις ένα μωρό.

    Αυτό που σου ζητάνε οι “ με το ζόρι μόνο θετικοσκεπτικιστές” είναι , να αδιαφορήσεις για το πρώτο σοκ που σου προκαλεί η συνειδητοποίηση πως συμβαίνει σε σένα, να μην επιτρέψεις στον εαυτό σου να ανησυχήσει για το μέλλον του παιδιού σου, και να φύγεις από το ιατρείο σαν χαζοχαρούμενη που έχεις καρκίνο.

    Για να μπορέσει ένας άνθρωπος να φανεί δυνατός απέναντι σε μια δύσκοληη ξαι απαιτητική κατάσταση πρέπει να συνειδητοποιήσει. Να συνειδητοποιήσει τι και πως του συμβαίνει, να επιτρέψει στον εαυτό του να νιώσει και θυμό και φόβο και αυτολύπηση και αγωνία, ώστε να βρει τη δύναμη μέσα από αυτά τα συναισθήματα να σταθεί δυνατός και να αντιμετωπίσει την εκάστοτε κατάσταση.

    Όταν επιβάλεις στον εαυτό σου , ακόμα και κάτι θετικό, ΕΠΙΒΑΛΕΙΣ. Που σημαίνει πως από κάπου αλλού , κάτι άλλο,ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙΣ .ο θαυμασμό.

    Για να δούμε τι γίνεται τώρα με την …. Αγάπη…

    «Αγάπη, γίνε η αγάπη, είσαι η αγάπη, είμαι η αγάπη, συγχώρεσε γρήγορα, δείξε ανωτερότητα και αγάπη, τώρα κιόλας»

    Άραγε πιάνει η τόση αγάπη;

    Μία μητέρα, ξυπνά στη μέση της νύχτας από ένα τηλεφώνημα. Είναι ένας άγνωστος που δηλώνει αστυνομικός και της ανακοινώνει πως πρέπει να πάει στο τάδε νοσοκομείο γιατί το παιδί της είχε ένα ατύχημα. Εκεί μόλις φτάνει της λένε πως το παιδί της είναι νεκρό. Ένας μεθυσμένος, πέρασε με κόκκινο και έκανε σμπαράλια το παιδί της, που αμέριμνο γύριζε από τη νυχτερινή του διασκέδαση. Δεν είχε πιει, φορούσε ζώνη, και οδηγούσε προσεκτικά έχοντας περάσει με πράσινο.

    Οι εκπρόσωποι του «αγάπη μόνο» ζητούν από αυτή τη μάνα, να συγχωρέσει το δράστη επί τόπου, να τον δει δηλαδή να βγαίνει από το ανακριτικό έχοντας ξεσουρώσει και να του πει « κοίτα οδηγέ, εγώ είμαι η αγάπη, και επειδή είμαι η αγάπη θα στη διδάξω και θα σου πω δε βαριέσαι, σε συγχωρώ που έκανες το παιδί μου κοψίδια, γιατί είμαι η αγάπη».

    Για να μπορέσεις φίλε μου να συγχωρέσεις και να πας παρακάτω, για να μπορέσεις να διαχειριστής την αδικία και να απελευθερωθείς από τον πόνο πρέπει πρώτα να πιάσεις πάτο.

    Μόνο όταν δώσεις χρόνο στον εαυτό να σμιλευτείς από το σκαμπανέβασμα των συναισθημάτων και των σκέψεων που καλείσαι να αντιμετωπίσεις εξαιτίας μίας οποιασδήποτε κατάστασης, θα έχεις την τελική επιλογή και τον τελευταίο λόγο στο πως θες να νιώθεις από εκεί και πέρα.

    Από το θυμό είναι σαφώς καλύτερη η συγχώρεση, από το μίσος η αγάπη.

    Αλλά το ένα χωρίς το άλλο δεν υπάρχει. Υπάρχει χάρη στο άλλο.

    Που σημαίνει πως απαιτείται ισορροπία και αυτή συνεπάγεται ταλάντευση πριν την ηρεμία.

    Να λοιπόν γιατί πολλές φορές προβληματίζομαι και άλλες φορές γελάω, όταν βλέπω από εδώ και από εκεί, πάντα και μόνο αγάπες και θετικές σκέψεις ....

    Και να γιατί θεωρώ συχνά και επικίνδυνους τους εκπροσώπους τέτοιων ρευμάτων.

    ο να διαβάσεις πέντε αράδες που περιστασιακά θα τονώσουν και το δικό σου πεσμένο ηθικό, και να τις μεταφέρεις, είναι εύκολο. Θέλει απλά στοιχειώδεις γνώσης γραφής και ανάγνωσης.

    Όπως εύκολο είναι και για τους άλλους να καταλάβουν από τον τρόπο που ζεις, φέρεσαι, μιλάς και νιώθεις, όταν δεν φοράς τον μανδύα του ρήτορα, κατά πόσο κατέχεις ή όχι αυτά που διαρρέεις από τις διδαχές άλλων.

    Ο πρώτος που μίλησε στην ιστορία της ανθρωπότητας για την αγάπη, ήταν ο Χριστός.

    Το ότι κανένας από τους εκατομμύρια πιστούς του δεν κατάφερε ποτέ ανά τους αιώνες να βιώσει απόλυτα και μόνο την αγάπη όπως Εκείνος, λέει πολλά…

    Σας …αγαπώωωωω







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Πριν λίγες ημέρες συνάντησα τυχαία μία φίλη από τα παλιά, σε δρόμο της Γλυφάδας. Λέγαμε τα νέα μας στο όρθιο μέχρι που με ρώτησε : “Έχεις χρόνο να πιούμε ένα καφέ;”

    Και είχα.

    Μείναμε μαζί περίπου δύο ώρες και κάτι, και μέσα σε αυτό το χρόνο μου είπε τα νέα της, αλλά και εκείνα κοινών γνωστών, ανάμεσα τους και ένας πρώην σύντροφος μου.

    “Ξέρεις ε; Ήσουν ο μεγάλος έρωτας της ζωής του. Νομίζω ποτέ δεν σε ξεπέρασε αλλά και ποτέ δεν μπόρεσε να καταλάβει τι πρέπει να κάνει για να είστε καλά μαζί. Μου το είχε πει ο ίδιος. Είχε λέει σηκώσει τα χέρια ψηλά.”

    Κούνησα το κεφάλι μου πάνω κάτω σαν να καταλαβαίνω αυτό που μόλις μου είχε πει και δίνοντας της την εντύπωση πως έχω ξανακούσει τα ίδια λόγια και άλλη φορά.

    Και όντως τα έχω ακούσει.

    “Δεν μπορούσε να σε χειριστεί”

    "Και τι είμαι; Συσκευή;"

    Δεν μπορώ να το ακούω αυτό. Δεν το χωράει ο νους μου.

    Δεν είμαι πολυκατοικία για να θέλω διαχειριστή.

    Είμαι άνθρωπος και δεν βγαίνω με οδηγίες χρήσης όπως κανείς μας. Και σίγουρα δεν θέλω μέσα στις σχέσεις μου να χειρίζονται και βέβαια να με χειρίζονται.

    Καταλαβαίνω πως δεν είμαι και η πιο απλή προσωπικότητα, αλλά πάντα θα υπάρχουν και πιο εύκολες περιπτώσεις για όσους δεν αντέχουν.

    Και έχω κουραστεί μία ζωή να αναζητώ τι κάνω στους συντρόφους μου ωθώντας τους να μου κολλούν τη ρετσινιά της “δύσκολης” , της “περίεργης” , της “αλλού”, της “στον κόσμο της”.

    “Ξέρεις κάτι;”

    Λέω στη φίλη μου.

    “Ναι,το παραδέχομαι, δεν είμαι γατούλα , δεν είμαι ούτε το παίζω χαζή, δεν διαπραγματεύομαι αυτονόητα, δεν συμβιβάζομαι με κλισέ, δεν εθελοτυφλώ, αλλά έχω τόσα μα τόσα άλλα καλά, και πολύ πιο ουσιαστικά, που αν ένας σύντροφος εστιάσει λίγο σε αυτά, και δεν τυφλωθεί από την αναστάτωση που του προκαλεί το να βγει από τη ζώνη ασφαλείας του, θα συνειδητοποιήσει πως διακατέχομαι από κάποια προτερήματα που όσοι τα έχουν εντοπίσει σε μένα, κυρίως οι άνδρες φίλοι μου, καταλήγουν να λένε, πως: “η Ελεονώρα είναι το όνειρο κάθε άνδρα”.

    Είναι στοιχεία που οι άνδρες τα ζητούν, και μάλιστα τα αναφέρουν σε φάση χωρισμού, ως αιτίες για την ξενέρα τους. Και όμως, τα έχω, και μάλιστα έμφυτα.

    Και κάπως έτσι άρχισα να της απαριθμώ...

    Δεν περιμένω από τον άλλον να με «αναλάβει...

    Δεν ξέρω αν καταλαβαίνετε τι θέλω να πω... Δεν έψαχνα και δεν ψάχνω χορηγό, και το έχω δείξει εμπράκτως και μέσα από τις επιλογές μου. Πολλές φορές μάλιστα επήλθε πλήρης ανισορροπία στη σχέση, ακριβώς επειδή οικονομικά ήμουν εγώ ο άνδρας... Δεν κοιτάω έναν άνδρα στην τσέπη, και δεν απαιτώ να με ταΐζει, να με ντύνει, να με εξασφαλίσει. Ζηλεύω τις γυναίκες που το κάνουν και το θεωρούν αυτονόητο. Μακάρι να ήμουν έτσι, αλλά πια είναι αργά. Απο μικρή ηχεί στα αυτιά μου η φωνή της μητέρας μου : να είσαι αυτόνομηηηη , να μην βασίζεσαι σε κανέεεεεαννναν, να έχεις τα δικάααα σου χρήματα.... μην εξαρτάααασαι, μην περιμέεεενεις από κανέναν να σε θρέεεεφει..... Αυτό οι άνδρες ενώ λένε πως το εννούν , συνήθως καταλήγουν χορηγοί είτε σε δηλωμένα τσουλιά, είτε σε κρυφά εγκλήματα.

    Δεν απαιτώ από τον άλλον να αφήσει ό,τι αγαπά...

    Ακόμα και αν έχει κάποιο πάθος, αν δεν το αντέχω θα φύγω εγώ. Δεν θα μπορούσα ποτέ να στερήσω από τον άντρα μου τη χαρά που μπορεί να του δίνει, είτε η δουλειά του, είτε το αγαπημένο του χόμπι, προκειμένου να περάσει περισσότερο χρόνο μαζί μου.

    Του αφήνω χώρο και χρόνο ...

    Να δει τους φίλους του, να ταξιδέψει μαζί τους, να βγει χωρίς εμένα, να διασκεδάσει χώρια μου. Κάποιοι το έχουν λατρέψει , κάποιοι άλλοι δεν είχαν μάθει έτσι και με κατηγόρησαν πως αδιαφορώ και πως δεν τους έχω σε περίοπτη θέση. Είναι σπουδαίο όμως να μπορείς να δίνεις χώρο αλλά και χρόνο. Και να σου δίνουν κιόλας...

    Δεν περιμένω να αγαπήσει τα δικά μου ενδιαφέροντα...

    Αν θέλει να μπει στον κόσμο μου, είμαι εκεί να τον υποδεχτώ, αλλά αν όχι , δεν θα τον πιέσω να αγαπήσει όλα όσα αγαπώ εγώ... Αρκεί να μη μου ζητήσει να σταματήσω να αγαπώ τη ζωή μου.

    Δεν περιμένω να διαγράψει όλες τις άλλες γυναίκες από το οπτικό του πεδίο ...

    Ίσα ίσα που θα τον προτρέψω να κοιτάξει μία άλλη όμορφη γυναίκα... Το πιθανότερο είναι να τη θαυμάσουμε και μαζί... Το ωραίο πρέπει να θαυμάζεται ακόμα και αν είναι πιο ωραίο από εμάς, ακόμα και αν είναι μία άλλη γυναίκα... Θέλω όμως να πιστεύω πως το δικό μου το πακέτο είναι πολύ δυνατό για να τον θέλει να πάει και πέρα από το θαυμασμό.

    Δεν θέλω να τον αλλάξω...

    Δύσκολα μου αρέσει κάποιος, δύσκολα βάζω κάποιον στη ζωή μου, αλλά όταν θα το κάνω, θα έχω στο μυαλό μου πως έχω επιλέξει αυτόν τον άνθρωπο γι αυτό που είναι και όχι για εκείνο που θα ήθελα να είναι ή που θα περίμενα να γίνει αφού τον αλλάξω... Όχι... Παίρνω αυτό που έχω δει και του επιτρέπω να είναι ο εαυτός του με τα καλά και τα κακά του...

    Μπορεί να ακούγονται λίγα, ή κάποιοι όλα αυτά να τα θεωρούν δεδομένα... Κοίτα όμως λίγο γύρω σου, τα άλλα ζευγάρια, ή κοίτα ακόμα και τη δική σου σχέση. Κοίτα καλά όμως, χωρίς φίλτρα και θα δεις πως είναι δυσεύρετα χαρακτηριστικά. Και έχουν να κάνουν με το άνθρωπο. Με τον άλλον άνθρωπο. Και προφανώς αυτός για να μην έχει βρεθεί ακόμα, θα είναι επίσης ... «δύσκολος» στη διαχείριση, «περίεργος», « αλλού»...







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Ερώτηση κόλαφος... Ερώτηση φωτιά. Και αμέσως μία άλλη ερώτηση. Γιατί ένα νεαρό κορίτσι να ζητήσει τη βοήθεια μου στο πως να χωρίσει τον φίλο της; Και με τι υπευθυνότητα εγώ να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση;

    Να μιλήσει η πείρα; Ποια πείρα... 38 ετών είμαι και αν μη τι άλλο έχω χωρίσει αρκετές φορές στη ζωή μου. Και επειδή δεν το άντεχα πια , είπα να απέχω και από τα χωρίσματα και από τα δεσίματα. Το κορίτσι αυτό λοιπόν περιμένει μία απάντηση , περιμένει κάποιες σκέψεις, και ναι , θα τις μοιραστώ μαζί σας, όχι γιατί αυτές είναι οι σωστές, αλλά γιατί στη ζωή, είναι ωραίο να μοιράζεσαι...

    Αυτό που θα ορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα διακόψεις τις σχέσεις σου με κάποιον, έχει να κάνει με τοπλαίσιο στο οποίο κινείτο η σχέση.

    Τι θέλω να πω...

    Γνωριστήκατε από τα κοινωνικά δίκτυα ( έχω πάθει σοκ το πόσες γνωριμίες πλέον γίνονται μέσω αντίστοιχων εφαρμογών), έχετε περάσει ατελείωτες ώρες ανταλλάσσοντας μηνύματα αλλά διά ζώσης έχετε συναντηθεί μερικές μόνο φορές, και τις φορές αυτές η σχέση σας είχε επίκεντρο περισσότερο σεξουαλικό; Τότε τα πράγματα είναι απλά. Σταματάς να στέλνεις, αραιώνεις τις απαντήσεις στα μηνύματα που λαμβάνεις μέχρι αν χρειαστεί να ξεκόψεις τελείως.

    Αν ωστόσο σε αυτή τη σχέση υπήρξε κάτι παραπάνω από όλο αυτό που σου περιέγραψα, ή πολλά περισσότερα, τότε οφείλεις να σεβαστείς τόσο τον άνθρωπο που ήταν μαζί σου, και αποτελούσε και επιλογή σου σε μία δεδομένη χρονική στιγμή, αλλά και τον ίδιο σου τον εαυτό.

    Το ξέρω ότι ο πιο εύκολος τρόπος για μερικούς είναι το να μην δίνουν καν εξηγήσεις και απλά να αλλάζουν συμπεριφορά. Δεν είναι δίκαιο όμως. Ο άλλος που έχεις απέναντι σου δεν είναι υποχρεωμένος να ξέρει τι γίνεται μέσα στο κεφάλι σου, και μέσα στη ψυχή σου, και βέβαια δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα από το να βάλεις κάποιον που μέχρι πρότινος είχες επιλέξει να είναι στη ζωή σου, στη διαδικασία να αναρωτιέται , να βασανίζεται και να προβληματίζεται για το τι έκανε ή δεν έκανε και κατέληξαν εκεί τα πράγματα.

    Εσύ, θα ήθελες να σου φερθούν έτσι;

    Ειδικά όταν οι ηλικίες είναι πιο νεαρές, η όλη διαδικασία της επεξήγησης και του τέλους σε μία σχέση δεν είναι ευχάριστη όχι μόνο για εκείνον που θα φάει τη χυλόπιτα αλλά και για εκείνον που θα τη δώσει. Λίγο οι ενοχές, λίγο ο οίκτος, λίγο η αμηχανία του να πρέπει να απορρίψεις κάποιον, καταλήγεις να υιοθετείς συμπεριφορές που δεν σε τιμούν και δεν θα σε αντιπροσώπευαν αν τις έβλεπες σε άλλους.

    Ο χωρισμός θέλει θάρρος. Και γι αυτόν που χωρίζει και γι αυτόν που χωρίζεται.

    Τρόποι τύπου «μήνυμα», «mail» και λοιπά αρμόζουν μόνο σε περιπτώσεις που ο άλλος σου έχει φερθεί άσχημα , απαξιωτικά και δεν θέλεις ή δεν έχεις όρεξη να δεις τα μούτρα του. Αν λοιπόν αυτός σε ενοχλεί και γίνεται φορτικός, εκεί ναι, στέλνεις κάτι ωμό και κοφτό και ξεμπερδεύεις.

    Όταν όμως ο άλλος που θες να απομακρύνεις από τη ζωή σου, έχει φερθεί σωστά, και ενδεχομένως δεν ψυλλιάζεται καν τι του ξημερώνει, έχει δικαίωμα να ξέρει.

    Το βλέπεις, πρόσωπο με πρόσωπο και του λες πως αισθάνεσαι. Πάντα υπάρχει ένας όμορφος τρόπος και σίγουρα διπλωματικός για να πεις σε κάποιον ακόμα και το χειρότερο πράγμα. Δεν θέλει κόπο, θέλει τρόπο.

    Εκείνος που θα ακούσει, θα έχει απορίες και εσύ πρέπει να τους τις απαντήσεις. Αν νιώθεις ότι πάει να γίνει χειριστικός μείνε σε αυτό που έχεις αποφασίσει και κάνε το ξεκάθαρο. Εν ανάγκη πες αυτό το τόσο κλισέ που ωστόσο πάντα αποδίδει « δεν φταις εσύ»…

    Αν ο άλλος έχει λίγη αξιοπρέπεια και αυτοσεβασμό, ίσως καταλάβει πως δεν μπορεί να τα βάλει με κάποιον που παραδέχεται πως δεν μπορεί να λειτουργήσει επαρκώς. Μη σου πω πως φεύγοντας μπορεί να κάνει και το σταυρό του που γλίτωσε, αν έχει την ψυχραιμία να σκεφτεί αυτό που έλεγε πάντα ο πατέρας μου « παρακαλετό %$#%#+.... ξινό .... @#@%$^&» ( με εννοείτε) ..

    Σε περίπτωση που ο άλλος είναι τσιμπημένος μαζί σου, θα παρουσιάσει μία μορφή άρνησης. Αυτή μπορεί να εκδηλωθεί με κάνα τηλεφωνάκι, κάνα μήνυμα , αν είσαι αποφασισμένη κράτα αποστάσεις.

    Μπορεί όμως να σου ζητήσει να μείνετε και φίλοι.

    Φίλοι δύο πρώην ενώ ο ένας γουστάρει, δεν γίνεται.

    Μετά από ελάχιστο διάστημα «φιλίας» η κουβέντα θα έρθει και πάλι στα παλιά.

    Φίλοι δύο πρώην μπορούν να είναι μόνο αν και όταν και οι δύο προχωρήσουν για τα καλά τις ζωές τους και αφού έχει μεσολαβήσει και ένα μεγάλο διάστημα αποχής μεταξύ τους. Δεν συμβαίνει πάντα αλλά όταν γίνεται είναι μαγικό...

    Και να ξέρεις, αν μας καθορίζει ο τρόπος που σχετιζόμαστε με τους άλλους, ο τρόπος που χωρίζουμε λέει ακόμα περισσότερα για εμάς...

    Υ.Γ :Καλό βόλι φίλη μου







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Κάτι θλιβερό συνέβη τις μέρες που πέρασαν.... Κάτι θλιβερό όχι για μένα, αλλά με αφορμή εμένα...

    Ξέρετε πως αγαπώ τα κοινωνικά δίκτυα και πως μου αρέσει να επικοινωνώ με τον κόσμο. Προσπαθώ όμως να σέβομαι το κάθε μέσο αλλά προ πάντων να σέβομαι τον εαυτό μου και την αυθεντικότητα μου. Αυτό σημαίνει πως εξυπηρετώ το κάθε δίκτυο με τις απαραίτητες διαδικασίες , πχ στο instagram ανεβάζω φωτογραφίες, στο twitter παίζω με τον λόγο και πάει λέγοντας.

    Όταν όμως ποστάρω κάτι το κάνω αυθόρμητα και με ειλικρίνεια. Αν κάποιος παρατηρήσει τους λογαριασμούς μου θα δει ελάχιστες “περιποιημένες” κατά την κοινή γνώμη φωτογραφίες, ενώ οι περισσότερες είναι φυσικές, χωρίς φτιασίδια και “πολλά πολλά”, αφήνοντας την εικόνα μου να εκδηλωθεί όπως ακριβώς είναι.

    Δεν με ενοχλεί να μου πει κάποιος πως τα χρόνια περνάνε και αυτό φαίνεται.

    Σαφώς και περνάνε. Και δεν περνάνε μόνο για μένα αλλά και για εκείνον που σχολιάζει. Του εύχομαι λοιπόν αυτός να γεράσει όμορφα.

    Και μένα με τρομάζει ο χρόνος που φεύγει. Με τρομάζει όχι γιατί φεύγοντας θα πάρει και την όποια ομορφιά μου, όποια και όση και αν ήταν ή παραμένει αυτή... Αλλά γιατί παίρνει τις μέρες μου, παίρνει τις στιγμές μου και το χρόνο μου εδώ, στη ζωή και στη δράση...

    Από μικρή δεν επένδυσα ποτέ στην εξωτερική εμφάνιση και αυτό το οφείλω στη μητέρα μου, που ενώ φίλοι και γνωστοί πάντα τόνιζαν το πόσο όμορφο κοριτσάκι ήμουν, (ακόμα και επαγγελματίες του χώρου είχαν πεις τη μητέρα μου να με αναλάβουν για παιδικό μόντελινγκ) και εκείνη γελούσε... Με προσγείωνε πάντα λέγοντας μου πως ένα ωραίο περιτύλιγμα δεν είναι τίποτα απολύτως χωρίς ένα αξιόλογο περιεχόμενο. Και έτσι με έσπρωχνε να καλλιεργώ τον εαυτό μου, να αγαπώ τα βιβλία και να σκέφτομαι πως όσο ο χρόνος θα τρέχει κατά την εμφάνισης μου, θα τρέχει υπέρ της εξέλιξης μου. Της εσωτερικής εξέλιξης.

    Δε φοβάμαι μη γεράσω, γιατί θα γεράσω και το ξέρω. Και μακάρι να γεράσω, να γεράσω πολύ για να ζήσω πολύ.

    Το ότι μερικοί σχολιάζουν στα μόλις 38 μου χρόνια, τις ανεπιτήδευτες φωτογραφίες μου με στόχο να με θίξουν, το μόνο που καταφέρνουν είναι να με κάνουν να αναρωτηθώ πως θα μπορούσε η κοινωνία που ζούμε να γίνει λίγο λιγότερο ρηχή και επιφανειακή, λίγο περισσότερο ουσιώδης και επικοδομοιτική ακόμα και στο σχόλιο της.

    Λύση για μένα υπάρχει. Να πάω να πλακωθώ στα μπότοξ , τα γιαλουρονικά και τα λίφτινγκ... Αλλά όχι... Δεν θα το κάνω. Περιποιούμαι τον εαυτό μου και τον φροντίζω μέχρι του σημείου να νιώθω πως πορεύομαι μαζί με το χρόνο, και όχι κόντρα σε αυτόν. Δεν θα ήθελα να γίνω τόσο θλιβερή όσο το θέαμα που προσφέρουν κάποιες κυρίες που αρνούνται να πιστεύουν πως μεγαλώνουν και θεωρούν ήττα το ότι απλά πορεύονται μπροστά.

    Και αυτός που ενοχλείται από τις ρυτίδες μου έχει λύση.

    Να μην ασχολείται μαζί μου.

    Στεναχωριέμαι για τις γυναίκες που θα περάσουν δίπλα από τέτοιους άνδρες. Θα είναι από εκείνες που θα δουν τον σύντροφο τους, στη μέση ηλικία, να παλιμπαιδίζει με πιτσιρίκες για να επιβεβαίωσει τη δική του ολική «πτώση» (και όταν λέω πτώση γίνομαι σαφής “που” εστιάζω), αλλά και για να ξεπεράσει και το δράμα του γήρατος της γυναίκας του κατηγορώντας την που γερνάει...

    Πόσοι φελλοί επιπλέουν Θεέ μου, σε αυτή την τόσο ματαιόδοξη ζωούλα ... τους…

    Με πειράζει που μεγαλώνω, με τρομάζουν οι αλλαγές που και εγώ έχω αρχίσει να βλέπω αν και θεωρώ πως έχω υπέροχο γονίδιο και θα γεράσω όμορφα. Δεν είναι τυχαίο που είμαι 38 και δεν μου φαίνεται... Έχω πάρει από τη γιαγιά και τη μαμά....

    Με πειράζει όμως σε επίπεδο υπαρξιακό... Γιατί δεν ξέρω τι κρύβεται πίσω από εκεί, πέρα από εδώ, μετά από τον θάνατο.

    Δεν ξέρω πόσο μου απομένει και θέλω να κάνω τόσα μα τόσα πολλά...

    Δεν ξέρω πόσο χρόνο έχω ακόμα για να ρουφήξω τη ζωή...

    Όσο όμως και αν είναι, δεν σκοπεύω και δεν με νοιάζει να το περάσω με το να αγχώνομαι πως θα σταματήσω το χρόνο από το να αφήνει τα σημάδια του πάνω.

    Βρείτε μου έναν λόγο, γιατί να με νοιάζει πόσο τσίτα θα είμαι όταν θα πεθάνω...

    Χαλαρώστε λίγο οι φελλοί επικριτές.

    Όχι για μένα.

    Εγώ έχω γαλουχηθεί χρόνια τώρα να μην ποντάρω στην ομορφιά... Αλλά διαβάζοντας κάποιος που ζει για την ομορφία, και μέσα από αυτή, καταλαβαίνετε πόσο πανικό θα ζήσει κοιτώντας στον καθρέφτη και συνειδητοποιώντας πως πρέπει να ανανεώσει το μπότοξ;

    Και κάτι άλλο.... Ένας όμορφος άνθρωπος στα νιάτα του, θα παραμείνει και ένας όμορφος άνθρωπος μεγαλώνοντας. Απλά θα ωριμάσει.

    Μία σκατένια ψυχή στα νιάτα της, με τον καιρό, απλά θα βρομάει περισσότερη “βοθρίλα”. Εκτός από "γεροντίλα"...







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Αν με ρώταγες ποια είναι η σχέση μου με τους ανθρώπους θα σου έλεγα :φοβική. Είναι μάταιο να μπω στη διαδικασία να εξηγήσω για ποιό λόγο νιώθω κάτι τέτοιο, εκείνο όμως που μπορώ να πω είναι πως η αίσθηση αυτή προκλήθηκε αποκλειστικά και μόνο μέσα από την τριβή και την αλληλεπίδραση με ανθρώπους που θεωρούσα δικούς μου. Ποτέ από ξένους. Εκείνοι που εμπιστεύτηκα και αγάπησα περισσότερο, ήταν και εκείνοι που πάτησαν πιο άτσαλα πάνω μου για να τακτοποιήσουν τα δικά τους θέματα. Ψυχολογικά θέματα; Κοινωνικά; Οικονομικά; Λίγο απ όλα…

    Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι ωστόσο φεύγοντας από τη ζωή μου, ή παραμένοντας σε απόσταση ασφαλείας συνειδητά από τη πλευρά μου, γιατί δεν μπορεί να γίνει αλλιώς, ήταν και εκείνοι που με δίδαξαν μέσα σε όλα τα άλλα τι δεν πρέπει να περιμένω ποτέ από τους άλλους.

    Έχοντας μία ζωή κοινωνικά πολύ περιορισμένη και ασφαλή, με αλλεπάλληλα δίχτυα ασφαλείας ώστε οι πτώσεις μου στο εξής να είναι ανώδυνες, και με σαφείς τις ενδείξεις μου προς τους άλλους ότι δεν δίνομαι πλέον εύκολα, δεν εκδηλώνομαι, δεν δεσμεύομαι, δεν πλησιάζω , δεν πλησιάζομαι και δεν δίνω και λογαριασμό για όλα τα παραπάνω, να που έχω καταλήξει

    Δεν περιμένω από κανέναν να φερθεί όπως εγώ

    Έχεις πέσει ποτέ στο κρεβάτι με την ερώτηση να παλεύει μέσα σου : “γιατί μου το έκανε αυτό;” Έχεις αναρωτηθεί πως είναι δυνατόν να έχεις εισπράξει συμπεριφορές τις οποίες δεν διανοείσαι πως θα υιοθετούσες ποτέ; Έχεις απορήσει με το πόσο τελικά δεν γνώριζες κάποιον και έχεις σοκαριστεί με το αληθινό του πρόσωπο όταν έπεσε η μάσκα στη δύσκολη στιγμή;

    Καλέ μου φίλε, δεν έχουμε μεγαλώσει όλοι με τον ίδιο τρόπο, τα ίδια ιδανικά, τις ίδιες αρχές. Δεν είμαι όλοι πρεσβευτές των ίδιων αξιών, των ίδιων οραμάτων και της ίδιας ηθικής φιλοσοφίας. Ποτέ μην περιμένεις από τους άλλους να σου φερθούν όπως θα φερόσουν εσύ. Εμείς εδώ στην Ελλάδα δεν τρώμε σκύλους, οι Κινέζοι όμως τους έχουν για μεζέ και τρατάρουν καλεσμένους.

    Μην περιμένεις να ανταποκριθούν σε αυτό που έχεις για εκείνους εσύ στο μυαλό σου

    Το κάνουμε όλοι. Όλοι μας προβάλουμε στους άλλους ποιότητες και χαρακτηριστικά που δεν έχουν αλλά θα θέλαμε να έχουμε. Και ξαφνικά απογοητευόμαστε όταν βλέπουμε την αλήθεια. Όλοι μας έχουμε υπερεκτιμήσει κάποιους γιατί ίσως ήταν δική μας ανάγκη να τους δώσουμε περισσότερη αξία, και όχι δική τους η ικανότητα να κερδίσουν περισσότερο θαυμασμό από εμάς. Κανείς δεν είναι τέλειος. Ούτε εσύ, ούτε οι άλλοι. Γι' αυτό όταν εκθειάζεις μέσα σου κάποιον και τον υπερθεματίζεις, παρατήρησε λίγο τον εαυτό σου και αναρωτήσου γιατί το κάνεις αυτό; Σίγουρα όχι επειδή έχεις δίπλα σου ή μπροστά του το αισθηματικό, συγγενικό, συναδελφικό , φιλικό κελεπούρι. Όχι. Βάλε τους ανθρώπους σε μία θέση απέναντι σου και δώσε τους το περιθώριο να σου αποδείξουν αν τελικά αξίζουν θεωρείο ή σκαμνάκι.

    Μην περιμένεις να σε σηκώσουν όταν πέσεις

    ΞΥπάρχουν και εκείνοι που είναι πάντα δίπλα μας και ξέρουμε πως ό,τι και αν γίνει ό,τι και αν συμβεί θα είναι πάντα κοντά μας να μας δείξουν το ενδιαφέρον τους και να μας προστατεύσουν. Να μας πουν μία καλή κουβέντα και να μας ανακουφίσουν με την παρουσία τους. Δεν είναι όλοι έτσι όμως. Μην περιμένεις να είναι όλοι εκεί να σε σηκώσουν στο στραβοπάτημα . Κάποιοι από αυτούς που έχεις δίπλα σου μπορεί να σε σπρώξουν για να πέσεις κιόλας. Κάποιοι άλλοι μπορεί να γελάσουν με τη πτώση σου, κάποιοι να σου προσφέρουν χείρα βοηθείας και από μέσα τους να νιώθουν τεράστια ικανοποίηση για την αδυναμία σου. Κράτα γύρω σου εκείνους που είναι δοκιμασμένοι. Εξάλλου και αυτοί έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρούνται “δοκιμασμένοι” μέσα από εμπειρίες που δικαίωσαν και εκείνους και εσένα.

    Μην περιμένεις να σε καταλαβαίνουν όλοι

    Το ξέρω πως είναι όμορφο να ξέρεις πως ο άλλος σε καταλαβαίνει, αλλά όταν δεν σε καταλαβαίνει δύο είναι τα σενάρια. Ή εσύ δεν έχεις γίνει σαφής και τότε ο άλλος δεν είναι υποχρεωμένος να μυρίσει τα νύχια του, ή απλά δεν τον ενδιαφέρει να καταλάβει. Στην πρώτη περίπτωση η ευθύνη δική σου, στη δεύτερη και πάλι δική σου η ευθύνη. Που επιτρέπεις στον εαυτό σου να περιμένει να τον καταλάβει κάποιος που δεν τον αφορά να σε καταλάβει.

    Μην περιμένεις να σε αγαπήσει κανείς αν δεν αγαπήσεις εσύ τον εαυτό σου

    Έχω βαρεθεί να διαβάζω αυτή την κατά τα άλλα τόσο γεμάτη ουσία πρόταση , σε στάτους στα κοινωνικά δίκτυα, σε άρθρα που γράφουν και καλά αυτοαποκαλούμενες διανοούμενες, ψαγμένες κουλτουριάρες, σε quotes του instagram και διαφημίσεις.

    Είναι όμως αλήθεια και το αφήνω για το τέλος

    Δεν σημαίνει πως αν αγαπάς τον εαυτό σου ή λες πως τον αγαπάς, τότε θα εμφανιστούν ως διά μαγείας και όλοι εκείνοι που θα σε λούσουν με αγάπη και ενδιαφέρον όπως αυτό που θα λούζεις και καλά εσύ τον εαυτό σου. Όχι, κάτι τέτοιο θα καταλάβαινε μόνο μία όπως αυτές που προανέφερα ως “αυτοαποκαλούμενη διανοούμενη ψαγμένη κουλτουριάρα.”

    Απλά όταν αγαπήσεις τον εαυτό σου, όχι γιατί είναι όμορφος ή πετυχημένος, αλλά γιατί έχει τα ελαττώματα του, τα σκοτάδια του, τα ζόρια του, τις δυσκολίες του, τα βιώματα του, τις ανασφάλειες του, τα πάθη και τα λάθη του, όταν τον αποδεχτείς γι' αυτό ακριβώς που είναι, χωρίς επικρίσεις και τιμωρίες, χωρίς όρους και περιορισμούς, τότε απλά εσύ από μόνος σου δεν θα θέλεις δίπλα σου κανέναν που δεν θα σε αγαπάει πραγματικά γι'αυτό που είσαι.

    Την επιφανειακή αγάπη και τα ρηχά αισθήματα θα τα μυρίζεις από μακριά όπως μυρίζει ένα ψοφίμι. Θα σε φέρνουν σε μία περίεργη αμηχανία με την πηγή τους που θα σε κάνει να νιώθεις άβολα και αφύσικα. Μόνο τότε θα θέλεις να βρίσκεσαι με ανθρώπους που είναι συντονισμένοι στην ίδια με σένα συχνότητα, αγαπούν και οι ίδιοι τον εαυτό τους και μπορούν να αντιληφθούν τι πραγματικά είναι η αληθινή αγάπη.

    Μέχρι τότε, ας αφήσουμε κάποιους να τη διατυμπανίζουν και να την προσφέρουν απλόχερα με ένα παγωμένο άψυχο χαμόγελο κρυάδας σε όοοοοολο τον κόσμο, που στην ουσία έχουν κυριολεκτικά χεσμένο.







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Ήταν ένα ερώτημα «σοσιαλομιντιακού» φίλου που ομολογώ μου άρεσε. Ένιωσα όπως ακριβώς ένιωθα όταν έγραφα διαγώνισμα έκθεσης και «έπεφτε» θέμα που ήξερα ότι «το χω». Πριν όμως ξεκινήσω να ξετυλίγω τις σκέψεις μου, τόσο στον φίλο όσο και για όλους εσάς που έχετε κάνει «κλικ» σε αυτό το κείμενο, θέλω να σας διευκρινίσω πως γράφω «αυτόματα».

    Αυτό σημαίνει πως δεν σκέφτομαι πρώτα, κάνω παύση, γράφω, σβήνω, ξαναδιαβάζω, αλλάζω σημεία, προσθέτω λέξεις, αφαιρώ σκέψεις.

    Απλά γράφω. Ανοίγω το pc και αυτό που σκέφτομαι το γράφω. Αφιλτράριστα, απευθείας, έχοντας δώσει εντολή από τους νευροδιαβιβαστές της σκέψης, στο χέρι μου.

    Συνήθως για ένα κείμενο σαν και αυτό, θέλω καθαρό χρόνο γραφής, γύρω στα 15 λεπτά. Και αυτό σας το επισημαίνω , ώστε να γνωρίζετε πως μετά το πέρας της ανάγνωσης, ουδεμία ευθύνη φέρω για το πως θα διαχειριστεί ο καθένας από εσάς τα λεγόμενα μου. Δεν είμαι ειδικός, δεν συμβουλεύω κανέναν, δεν καθοδηγώ.

    ΑΑπλά μοιράζομαι χωρίς δεύτερη σκέψη, όλα αυτά που έχω μέσα στο μυαλό μου ελεύθερα και χωρίς ενοχές. Μπορεί σε κάποιους να αρέσουν και κάποιοι άλλοι να θεωρούν όσα διαβάζουν «λάθος».

    Και κοίτα πως έφερα την κουβέντα εκεί ακριβώς που ήθελα... Στα λάθη...

    Ξέρεις είναι πολύ δύσκολο για κάποιον να αναγνωρίσει πως έχει κάνει λάθη. Και αν τα αναγνωρίσει είναι ακόμα πιο δύσκολο να τα αποδεχτεί. Χρειάστηκαν πολλά χρόνια για να το κάνω ξεκάθαρο αυτό και στον εαυτό μου. Κανείς όμως δεν έρχεται στη ζωή με manual.

    Και το βρέφος βάζει το παπούτσι στο στόμα του αρχικά και όχι στο πόδι του. Γιατί δεν ξέρει τι είναι το παπούτσι και κάνει “λάθος”. Σιγά σιγά όμως καταλαβαίνει πως αυτό είναι “λάθος” και γνωρίζοντας τον κόσμο, γνωρίζει και το που ακριβώς μπαίνει το παπούτσι.

    Αν μου έκανες την ίδια ερώτηση πριν δύο χρόνια, και σου απαντούσα ειλικρινά, η απάντηση δεν θα ήταν και πολύ «τιμητική» για εμένα. Υπό την έννοια ότι η αντίδραση μου στα λάθη, ήταν περισσότερο «τιμωρητική» σχεδόν κακοποιητική, κάτι που δείχνει πως δεν αγαπούσα και τόσο πολύ τον εαυτό μου.

    Τη ίδια στιγμή που θα ερχόμουν αντιμέτωπη με το λάθος, θα ξεκινούσε το μαρτύριο μου. Αυτομαστίγωμα μέχρι τελικής πτώσης. Ατελείωτες ώρες απομόνωσης, βυθισμένες στην υπερανάλυση και στην ψυχαναγκαστική επανάληψης της βοής των «γιατί;» του «τι θα γινόταν αν» του «έπρεπε να» , του «δεν έπρεπε να» ... Μέσα στο κεφάλι μου επικρατούσε, μέχρι να εξαντληθώ μία επικριτική, χωρίς οίκτο φωνή, σαν εκείνη που θα άκουγε και η Ιωάννα της Λοραίνης πριν την ρίξουν στην πυρά.

    Αν είχα μία polaroid, εκείνη τη στιγμή (μιλάμε για την εποχή που δεν υπήρχαν κινητά και selfies), και έβγαζα τον εαυτό μου μία φωτογραφία, για να δω πως ήταν η έκφραση του προσώπου μου όταν έκανα αυτές τις σκέψεις, θα έβλεπες έναν άνθρωπο που βιώνει πόνο. Θα φανταζόσουν από τις συνοφρυώσεις πως κάποιος ασκεί σωματικό πόνο στον φωτογραφιζόμενο.

    Τόσο αμείλικτη ήμουν απέναντι στα «λάθη» μου. Και ξεκινώ στο σημείο αυτό να βάζω τη λέξη {λάθη} σε εισαγωγικά, γιατί απλά αν κάτσεις και το καλοσκεφτείς, το εύρος των λαθών στα οποία μπορεί να περιπέσει κάποιος είναι μικρό και αυτό θωρακίζεται από νόμους, κανόνες και ποινές που προβλέπονται από το δίκαιο.

    Οτιδήποτε άλλο, δεν είναι παρά πράξεις, και δράσεις που για κάποιο λόγο προκλήθηκαν από εμάς, σε συγκεκριμένες στιγμές της ζωής μας, και στις οποίες μας οδήγησε ο συνδυασμός της σκέψης και των συναισθημάτων μας, εκείνη την δεδομένη στιγμή. Ουσιαστικά αυτό που εμείς ορίζουμε ως «λάθος» είναι η αντανάκλαση του ίδιου μας του εαυτού σε ένα χωροχρόνο όπου δεν μπορούσαμε να υπάρξουμε διαφορετικά. Δεν είναι ότι δεν είχαμε άλλες επιλογές. Είναι ότι η επιλογή που κάναμε τη δεδομένη στιγμή, ήταν εκείνη που αργότερα άλλες συνθήκες και άλλα δεδομένα θα μας οδηγούσαν να χαρακτηρίσουμε «λάθος» γιατί το είδωλο μας στον τότε χωροχρόνο αποφασίζει εκ νέου. Και η επιλογή αυτή ήταν δική μας, με τα τότε, τόσο εξωτερικά όσο και εσωτερικά δεδομένα.

    «Έχεις ακούσει ποτέ το στερνή μου γνώση να σ είχα πρώτα;» Αυτό ακριβώς....Μέσα από ένα δικό μου λίγο πιο περίπλοκο πλέγμα.

    Ας πάρουμε όμως το σενάριο πως όλοι οι άνθρωποι γεννιόμασταν κατέχοντας αυτή τη «γνώση» που θα μας οδηγούσε να μην κάνουμε ποτέ «λάθη». Πως θα ήταν η ζωή;

    Ασφαλής. Μόνιμα προστατευμένη. Ανακουφιστική. Αψεγάδιαστη. Για κάποιους αυτό ίσως να φάνταζε ιδανικό. Ίσως και για τον παλιό μου εαυτό, κάτι τέτοιο να ήταν και το ζητούμενο.

    Μέχρι που σιγά σιγά άρχισα να μαλακώνω με τον εαυτό μου. Άρχισα να παρατηρώ περισσότερο τη ζωή. Την αλληλουχία των γεγονότων, την επίδραση που μπορούμε και που έχουμε σε αυτά, αλλά και το ότι έχουμε και τη μοναδική ελευθερία του να αποφασίσουμε πως θα αντιδράσουμε σε σε οτιδήποτε μας συμβαίνει όταν δεν μπορούμε να το ελέγξουμε.

    Και τότε άρχισα να βλέπω τη ζωή σαν ένα παιχνίδι. Σαν έναν λευκό καμβά όπου θα μπορούσα να ζωγραφίσω πάνω ό,τι θέλω, με όποιο χρώμα μου αρέσει.

    Δεν έγινε γρήγορα, δεν έγινε αμέσως αυτή η αλλαγή. Άρχισε όμως να πραγματοποιείται , όταν άρχισα και εγώ να αγαπώ «τα λάθη»μου. Όταν άρχισα να τα αντιμετωπίσω ως κομμάτια του εαυτού μου, ως την καλύτερη version του «είναι» μου σε δεδομένες στιγμές. Ως εκείνο που εγώ αποφάσιζα πως θεωρώ δυνατό για μένα και από εμένα, υπό τις συνθήκες που καλούμουν να πράξω.

    Και αυτό δεν σταμάτησα ποτέ να το σκέφτομαι.

    Και κάπως έτσι τα «λάθη» ξαφνικά γινόντουσαν «δάσκαλοι». Γινόντουσαν ο δικός μου καθρέφτης που κρατούσε το είδωλο μου παγωμένο στο ψυγείο του χρόνου, και όταν ο καιρός περνούσε, τα δεδομένα άλλαζαν και μαζί με αυτά και εγώ, κάθε φορά που ερχόμουν μπροστά από ένα συμβάν για το οποίο θα έπρεπε να κάνω την ενδοσκόπηση μου και να μου λογοδοτήσω, εγώ ανέτρεχα σε εκείνο το είδωλο , το παρατηρούσα , το ξεπάγωνα από τον χρόνο και μιλούσα μαζί του.

    Και κάπως έτσι φτάνουμε στο σήμερα που αν μου κάνεις την ερώτηση « πως αντιδράς στα λάθη σου;» θα σου απαντήσω: «με αγάπη».

    Όχι από εκείνη την ηλίθια ψυχαναγκαστική αγάπη που διατυμπανίζουν με σαχλό τρόπο εκπρόσωποι ( όχι διαπιστευμένοι) του νέου «ντε και καλά θετικού κινήματος» ή της μοδάτης τάσης που θέλει μία επιτηδευμένη επιφανειακή αγάπη για τον εαυτό, τον πλησίον και τη ζωή...Οι εν λόγω καλό θα είναι να αγαπήσουν ΟΝΤΩΣ τον εαυτό τους και τότε θα καταλάβουν πως ο τρόπος που καλούν τους άλλους να αγαπήσουν δεν είναι παρά μία απεγνωσμένη προσπάθεια να καταφέρουν να κάνουν το ίδιο και αυτοί.

    Μιλάω για μία αγάπη αγνή, απλή και αβίαστη, που βιώνεται , δεν διατυμπανίζεται και σαφώς δεν επιβάλλεται.

    Μιλάω για μία αγάπη προς τον εαυτό που χαρακτηρίζεται από μία υγιή ανεκτικότητα στα «παραπατήματα», μία τεκμηριωμένη κατανόηση προς αυτά ( όχι εύκολη δικαιολόγηση) και μία τρυφερή αποδοχή που συνοδεύεται από το «δεν πειράζει... Ας το πάρουμε αγκαζέ, και το «λάθος» και ό,τι έχει να μας διδάξει αυτό και ας πάμε παρακάτω.»

    Πως η μάνα αγαπά το παιδί της και το ενθαρρύνει να κοιτάξει μπροστά μετά το «λάθος»;... Κάπως έτσι...

    Τίποτα δεν είναι «λάθος». Όλα είμαστε εμείς, στο παρελθόν πριν την αλλαγή και την εξέλιξη μας μέχρι το τώρα. Είναι άδικο να μας χαρακτηρίζουμε λάθος.

    Όλα είναι μικρά μικρά μαθήματα, καλά κρυμμένα πίσω από εμπειρίες. Μαθήματα και μυστικά για εμάς, ως οντότητες και για τον τρόπο που υπάρχουμε στο χωροχρόνο, για τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε, για τον τρόπο που εξελισσόμαστε...

    Αγαπώ τα «λάθη» μου γιατί με διαμορφώνουν. Και όσο τα «εκμεταλλεύομαι» προς όφελος μου, ποτέ δεν τα φοβάμαι, και ποτέ δεν νιώθω πως τα «πληρώνω ακριβά». Γιατί όταν σταματήσεις να βλέπεις το «λάθος» ως λάθος, και το χαρακτηρίζεις «εμπειρία», τότε η κληρονομιά που σου αφήνει είναι πολύ μεγαλύτερη και πλούσια, απ όσο θα μπορούσε να είναι το κόστος που θα πληρώσεις μέσα σου για τον .... ΛΑΘΟΣ τρόπο που θα διαχειριστής ένα «λάθος».







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Είναι μία φίλη στο τουίτερ που εδώ και λίγους μήνες μου ζητάει όμορφα και ευγενικά να γράψω ένα άρθρο για την εμπιστοσύνη. Δεν την απάντησα ποτέ πως θα της γράψω κάτι όπως επιθυμούσε, γιατί με δυσκόλευε το θέμα της. Νόμιζα πως θα το ξεχάσει. Εκείνη όμως δεν το ξέχασε και επέστρεψε, ζητώντας ξανά εκείνο το άρθρο περί εμπιστοσύνης.

    Να το λοιπόν. Από εκεί που πίστευα πως αυτό θα περιοριζόταν μόνο σε μία λέξη που αυτή θα ήταν η ίδια η λέξη «εμπιστοσύνη», είτε με ερωτηματικό, είτε με αποσιωπητικά, τελικά άρχισα να την επεξεργάζομαι λίγο πιο ελεύθερα στο μυαλό μου. Εξάλλου θα ήταν άδικο να καταδικάσω την έννοια μιας τέτοιας λέξης στη ζωή μου επειδή βρέθηκαν κάποιοι που δεν τη σεβάστηκαν.

    Σε αυτό που έχω καταλήξει μέχρι σήμερα, είναι πως η εμπιστοσύνη δεν κερδίζεται παρά μόνο μέσα από το ρίσκο να την χάσεις.

    Την εμπιστοσύνη για να την κερδίσεις πρέπει να δοκιμάσεις να τη χάσεις. Δεν εννοώ να δοκιμάσεις τον άνθρωπο που καλείσαι να αποφασίσεις αν θα εμπιστευτείς, αλλά να δοκιμάσεις να χάσεις την εμπιστοσύνη σου σε κάποιον, αφού του τη δώσεις.

    Από τη φύση μου είμαι ανοιχτός άνθρωπος. Καλοπροαίρετος, σχεδόν αγαθός. Όχι χαζή. Όχι ευκολόπιστη, αλλά με καλές προθέσεις και με την πεποίθηση πως και οι άλλοι σκέφτονται όπως εγώ.

    Δεν έχω εξαπατήσει, βλάψει, ή κάνει κακό ποτέ σε κανέναν, και όπως δρω εγώ, πιστεύω πως δρουν και οι άλλοι. Αυτό όμως δεν συμβαίνει.

    Οι άνθρωποι διαφέρουμε μεταξύ μας.

    Αυτό που επίσης έχω καταλάβει για μένα, είναι πως ακόμα και αν έχω προδοθεί πολλές φορές στο θέμα «εμπιστοσύνη», δεν χάνω την πίστη μου στην έννοια της λέξης. Ίσως είμαι πιο υποψιασμένη , ίσως πληγώνομαι και για λίγο καιρό κλείνομαι στον εαυτό μου, αλλά πάντα αφήνομαι λίγο αργότερα για να ξαναδοκιμάσω.

    Υπάρχουν περιπτώσεις όπου δεν χάνω ποτέ την εμπιστοσύνη μου σε κάτι. Παραδείγματος χάρη, εμπιστεύομαι πάρα πολύ τη ζωή. Τη ροή της. Ξέρω πως όταν κάτι βγαίνει εκτός ελέγχου, πως έτσι πρέπει να γίνει. Δεν αντιστέκομαι στην αλλαγή. Μπορεί να βγαίνω στην αρχή από τη ζώνη ασφαλείας μου, αλλά μετά με ψυχραιμία, απλά δεν αντιστέκομαι στην αλλαγή. Δεν μοιρολατρώ, δεν αφήνομαι. Απλά παρακολουθώ προσεκτικά τις συγκυρίες που με οδήγησαν στο κρίσιμο σημείο, και προσπαθώ να δω τι θέλει να μου πει η ζωή. Εμπιστεύομαι απόλυτα το πλάνο της και όταν βλέπω ότι με αλλάζει πορεία, χωρίς να μου αφήνει άλλες λύσεις ή επιλογές για να διαλέξω την επόμενη κίνηση μου, ακολουθώ το δρόμο που χαράζει γιατί ξέρω πως έχει το καλύτερο για μένα, λίγο πιο κάτω.

    Εμπιστεύομαι τις ικανότητες μου. Ξέρω σε τι είμαι καλή. Και το ξέρω γιατί είμαι καλή. Δεν νομίζω ότι είμαι καλή. Εμπιστεύομαι τον εαυτό μου όταν πάρει μία απόφαση γι' αυτό και τη στηρίζω μέχρι τέλους. Και ακόμα και αν αποδειχθεί πως ίσως δεν έκανα σωστά, δεν χάνω την εμπιστοσύνη μου στον τρόπο με τον οποίο αποφασίζω κάθε φορά.

    Δεν με εμπιστεύομαι το ίδιο στους δεσμούς μου. Γιατί μάλλον δεν εμπιστεύομαι τον εαυτό μου όταν μεταμορφώνεται στον έρωτα. Συχνά, αν αυτό που νιώθω είναι βαθύ, μετατρέπομαι σε κάποια που δεν αναγνωρίζω. Δεν με καταλαβαίνω, και αυτό με τρομάζει. Με τρομάζει το πως με μεταμορφώνει το συναίσθημα. Γίνομαι απρόβλεπτη και για μένα την ίδια και το απρόβλεπτο αν και το απολαμβάνω, δύσκολα το εμπιστεύομαι. Στον έρωτα όχι, δεν με εμπιστεύομαι.

    Εμπιστεύομαι τους ανθρώπους επιλεκτικά. Το κριτήριο κάθε φορά έχει να κάνει με πολλά, όπως για παράδειγμα το ένστικτο μου, ή η συμπεριφορά του άλλου. Έχω πέσει όμως έξω πολλές φορές. Έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους για τους οποίους έβαζα το χέρι μου στη φωτιά. Ή για ανθρώπους που θεωρούσα οικογένεια.

    Εκεί, αν η εμπιστοσύνη μου κλονιστεί μία φορά, μπορεί να υπάρξει δεύτερη ευκαιρία μπορεί και όχι. Πιστεύω πως εμείς οι άνθρωποι έχουμε καλές αλλά έχουμε και κακές στιγμές και αυτές τις κακές στιγμές, τις κατανοώ , τις δικαιολογώ γι' αυτό και δίνω δεύτερη ευκαιρία, αρκεί η μορφή της προδοσίας στην εμπιστοσύνη , να το σηκώνει. Αν όμως ξαναγίνει η στραβή, τρίτη φορά δεν έχει. Είμαι αμείλικτη.

    Στον έρωτα, δεύτερη ευκαιρία όμως δεν υπάρχει. Εκεί τα συμβόλαια είναι πιο σκληρά, οι ρήτρες πιο επώδυνες, και βέβαια το πλαίσιο των κακών στιγμών πολύ πιο περιορισμένο. Στον έρωτα η εμπιστοσύνη αποτελεί συστατικό. Βασικό συστατικό για την ανάπτυξη και τη διατήρηση του. Στις άλλες σχέσεις, όπως με τις φιλενάδες, ή τους συγγενείς, η εμπιστοσύνη είναι συντηρητικό. Μπορεί λίγο να ξινίσει η σχέση αν χαλάσει η εμπιστοσύνη, αλλά δεν θα χαλάσει η μαγιά. Στον έρωτα η μαγιά θα χαλάσει αν προδοθεί η εμπιστοσύνη. Τίποτε ποτέ ξανά δεν θα είναι το ίδιο.

    Υπάρχουν και περιπτώσεις που έχω χάσει την εμπιστοσύνη μου σε ανθρώπους από τους οποίους περίμενα πως θα συμβεί. Γιατί ο καθένας μας είναι η καλύτερη εκδοχή αυτού που μπορεί να είναι. Και αυτοί ήταν μόνο γι αυτό. Για να χάσεις την εμπιστοσύνη σου στο πρόσωπο τους. Εκεί , παίρνω την επιβεβαιωμένη πλέον πεποίθηση μου και πάω παρακάτω.

    Εμπιστοσύνη άλλου δεν έχω προδώσει ποτέ. Για μένα είναι τιμή να με εμπιστεύεται ο άλλος. Και το να τιμάς την εμπιστοσύνη που σου δίνεται, για μένα είναι αξία.

    Βλέπω ανθρώπους να κάνουν παντιέρες μυστικά και πληροφορίες που κάποιοι τους εμπιστεύτηκαν και αναρωτιέμαι μέσα τους αυτοί οι άνθρωποι αν νιώθουν σπουδαίοι. Γιατί εγώ όταν αντιστέκομαι στη βεβήλωση μίας εμπιστοσύνης νιώθω σπουδαία.

    Αν εμπιστευτώ άνθρωπο, και δεν με απογοητεύσει, τον βάζω ψηλά. Μερικοί από τους ανθρώπους που εμπιστεύομαι, δεν είναι συμπαθείς στους άλλους και όταν με ρωτούν “μα καλά πως γίνεται να συναναστρέφεσαι με τον τάδε” απαντώ: τον εμπιστεύομαι. Και τότε οι εκείνοι που με ξέρουν, γνωρίζουν καλά, πως αυτός ο αντιπαθής στα μάτια τους, τουλάχιστον έχει για μένα μία βασική αξία.

    Εμπιστεύομαι τα ζώα. Αυτά δεν θα σε προδώσουν ποτέ, ενώ επιπλέον έχουν ένστικτο. Όταν δω ανήσυχα τα ζώα μου, προσπαθώ να καταλάβω τι έρχεται. Πάντα γνωρίζουν πρώτα , και πάντα γνωρίζουν καλύτερα. Εμπιστεύομαι και την προτίμηση που δείχνουν τα ζώα στους ανθρώπους. Αν κάποιο από τα ζώα μου δεν πλησιάσει ή δεν συμπαθήσει κάποιον, το υπολογίζω.

    Έχω κρατήσει τις επιφυλάξεις μου για πρώην σύντροφο γιατί η γάτα μου όταν τον έβλεπε στο σπίτι πήγαινε και κρυβόταν. Είχε δίκιο για την ενέργεια του το ζώο μου. Επιβεβαιώθηκε λίγο αργότερα.

    Επίσης δεν εμπιστεύομαι τις απόψεις των άλλων, διότι όλοι έχουν άποψη αλλά δεν ξέρω κατά πόσο έχουν τη γνώση για να έχουν άποψη. Και αυτό στο χώρο μου το έχω ζήσει για τα καλά.

    Μην εμπιστεύεσαι λοιπόν όλα όσα ακούς Έχε κριτήριο.

    Και μην εμπιστεύεσαι απαραίτητα και όλα όσα βλέπεις. Αυτό το “αγάπη μου δεν είναι αυτό που νομίζεις” μερικές φορές μπορεί και να ισχύει. Το αλάτι εξάλλου μοιάζει πολύ με τη ζάχαρη.

    Γι' αυτό τελειώνω λέγοντας πως καλό θα ήταν να μην εμπιστεύεσαι ούτε και όλα όσα σου λέω εδώ. Γιατί είναι απλά η άποψη μου, και η γνώση για την άποψη αυτή, πηγάζει από τα δικά μου βιώματα και τη δική μου ζωή.

    Απλά εμπιστεύσου ό,τι σου μείνει μετά από την ανάγνωση. Εμπιστεύσου την αίσθηση ...Εμπιστεύσου τη δική σου άποψη που θα γεννηθεί από το ερέθισα της δικής μου.







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Από τις πιο αγαπημένες μου συνήθειες όταν έχω χρόνο, είναι να αναζητώ τις πιο τρελές και κουφές πληροφορίες στο διαδίκτυο. Μικρές ανούσιες πληροφορίες που η ζωή μου δεν θα ήταν διαφορετική είτε τις γνώριζα είτε τις αγνοούσα, αλλά οι οποίες σίγουρα όταν τις διαβάζω με κάνουν να χαμογελώ και να σκέφτομαι «για φαντάσου»... Τις πιο κατά την άποψη μου ενδιαφέρουσες τις κράτησα για εσάς...

    Ο καθένας από εμάς έχει στο στόμα του περισσότερα βακτήρια απ ότι είναι ο πληθυσμός στη γη!  

    Όταν ο άνθρωπος είναι ξύπνιος παράγει τόση ηλεκτρική ενέργεια όση χρειάζεται για να ανάψει μία λάμπα!

    Κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να μυρίσει ενώ κοιμάται, αλλά ούτε μπορεί να αναπνεύσει και να καταπιεί ταυτόχρονα!

    Τρεις μέρες μετά το θάνατο ενός ανθρώπου, τα ένζυμα που κάποτε τον βοηθούσαν να χωνέψει την τροφή του, είναι εκείνα τα οποία ξεκινούν να τον ...τρώνε!

    Τα νερά των ωκεανών θέλουν περίπου 1000 χρόνια για να κάνουν το γύρο της γης!

    Το μεγαλύτερο ποσοστό σκόνης κάτω από το κρεβάτι σου, είναι το δικό σου νεκρό δέρμα.

    Ένας μέσος άνθρωπος κατά τη διάρκεια της ζωής του παράγει τόσο σάλιο που είναι αρκετό να γεμίσει δύο πισίνες ολυμπιακών διαστάσεων.

    Αν ο άνθρωπος αναπτυσσόταν διά βίου με τους ρυθμούς ενός βρέφους, στα 20 χρόνια του θα είχε ύψος 100 μέτρα!  







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Καλημέρα σας φίλοι μου...

    Αν και σήμερα η δική μου μέρα δεν ξεκίνησε και τόσο καλά...

    Μία φίλη μου έστειλε μήνυμα λέγοντας μου,( και δείχνοντας μου σαφώς,) πως ένας «συνάδελφος» (?), ένας «δημοσιογράφος» (?) από τη Θεσσαλονίκη, έχει πάρει copy paste το χθεσινό κείμενο μου από το blog μου, και το έχει αναδημοσιεύσει στο δικό του site, βάζοντας την υπογραφή του και το όνομα του, στο δικό μου κείμενο, χωρίς να αλλάξει ούτε μία λέξη.

    my thoughts eleonora meleti

    Το μήνυμα που μου έστειλε πρωί-πρωί η φίλη μου (δημοσιογράφος επίσης)

    Όπως βλέπετε και στις φωτογραφίες, αφού πόσταρε το κείμενο μου ως δικό του, το ανακοίνωσε κιόλας στους φίλους του στο face book κρατώντας ακόμα και το ίδιο δικό μου σχόλιο, από το χθεσινό δικό μου ποστάρισμα στο twitter.

    my thoughts eleonora meleti

    Screen shot από την ανάρτηση που έκανε στο προφίλ του, μόλις 7 ώρες μετά τη δημοσίευση του κειμένου στο blog μου.

    my thoughts eleonora meleti

    Νωρίτερα εκείνο το μεσημέρι, είχα προωθήσει το κείμενο μου μέσω του twitter με ένα σχετικό σχόλιο, το οποίο επίσης αντέγραψε !!!

    Το πρώτο πράγμα που αναρωτήθηκα ήταν «Μα καλά, δε ντρέπεται λίγο;»

    Το δεύτερο πράγμα που έκανα ήταν να συμβουλευτώ δικηγόρο. Έστειλα το κωμειδύλλιο αυτό στον καλό μου φίλο και νομικό Γιάννη Παπαριστείδη, ο οποίος με ενημέρωσε για τα δικαιώματα μου και για το τι θα μπορούσα να κάνω.

    Το τρίτο πράγμα που έκανα ήταν να στείλω ένα μήνυμα στον ίδιο... Που είναι το εξής ....

    bali eleonora meleti

    Έπειτα μπήκα εδώ, για να γράψω.

    Είμαι πάρα πολύ θυμωμένη και όταν είμαι θυμωμένη πρέπει και θέλω να το βγάζω από μέσα μου γιατί ο θυμός δηλητηριάζει.

    Θα μπορούσα να είμαι πολύ σκληρή μαζί του, να αγγίξω μέχρι και τα όρια της κακίας, γιατί η γλώσσα μου, όπως λέει και η μητέρα μου, είναι ικανή να σκοτώσει ψυχές. Δεν θα το κάνω όμως, γιατί η πράξη του εν λόγω είναι από μόνη της τόσο γελοία, τόσο μικρή και τόσο «αρκετή» για να αποδείξει πως ο χώρος μας και η δημοσιογραφία, ή έστω η αρθρογραφία, πάσχει σοβαρά, σχεδόν ανησυχητικά από φαντασία, έμπνευση, ταλέντο.

    Δεν με ενοχλεί να με αντιγράφουν. Ειδικά όταν δεν κλέβεις μόνο την ιδέα, αλλά ολόκληρο το κείμενο, ή μέχρι και τα σχόλια που το συνοδεύουν , καταλαβαίνω πως έχεις τόσο μαγευτεί από αυτό που μόλις έχεις διαβάσει, που θα ήθελες να είναι δικό σου. Και το κείμενο και το μυαλό.

    Στην προκειμένη όμως, φροντίζεις να αναπαράγεις το κείμενο, να αναφέρεις την πηγή και να προωθήσεις την αναπαραγωγή ως κάτι που διάβασες και σου άρεσε. Αλλά δεν είναι δικό σου.

    Γιατί αν δεν γίνει έτσι σωστά το πράγμα, τότε είσαι απλά ένας ψεύτης : λες ψέματα στον κόσμο ότι το κείμενο είναι δικό σου ενώ δεν είναι.

    Είσαι απατεώνας: Γιατί βάζεις την υπογραφή σου στην πνευματική ιδιοκτησία ενός άλλου ανθρώπου.

    Είσαι τεμπέλης: Γιατί προφασίζεσαι πως το νέο σου κείμενο είναι έτοιμο για δημοσίευση. Δηλαδή κάθισες, έψαξες, σκέφτηκες, έγραψες, ξόδεψες χρόνο και έκανες τη δουλειά σου. Αλλά στην προκειμένη μιλάμε για ένα ξένο κείμενο. Ένα κείμενο που δεν έγραψες γιατί βαριόσουνα. Το κείμενο που αντέγραψες, γιατί εσύ δεν είχες καμία απολύτως ευρηματικότητα και αγάπη για τη δουλειά σου ώστε να ασχοληθείς. Το κείμενο που βρήκες έτοιμο γιατί έχεις γαλουχηθεί στη δημοσιογραφία της αναπαραγωγής, της αντιγραφής και της τσαπατσουλιάς.

    Θα μπορούσα να διεκδικήσω πολλά χρήματα από αυτή την κλοπή. Αλλά δεν θα το κάνω γιατί δεν είναι αυτό το ζητούμενο. Θα αρκεστώ στο να παραθέσω δημόσια αυτή την πράξη , όπως ο εν λόγω παρέθεσε τα δικά μου λόγια , τις δικές μου σκέψεις, και τη δική μου εργασία, δημόσια ως δικά τους.

    Και περιμένω από εκείνον να αντιγράψει, να κλέψει και να αναπαράγει και αυτό το κείμενο , όπως έκανε και με το προηγούμενο. Αλλά σαφώς και δεν θα το κάνει.

    Συγγνώμη άραγε θα ζητήσει;

    Όχι, οχι από μένα σαφώς. Αλλά από τον κόσμο που κοροϊδεύει.

    Παρακαλώ πολύ κοινοποιήστε.

    Το θέμα της λογοκλοπής είναι σοβαρό. Και γίνεται συνέχεια.

    * Τέλος θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον Αdministrator του website που αναρτήθηκε το "λαθραίο άρθρο" και κατόπιν ενημέρωσής μας πήρε τις αυτονόητες αποστάσεις και το κατέβασε.







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Έχεις πήξει στους μ...... Θα μου επιτρέψετε να κρατήσω το επίπεδο.

    Πάμε πάλι.

    Έχεις ταλαιπωρηθεί πολύ στις σχέσεις σου. Οι επιλογές σου δεν είναι οι... καταλληλότερες και πάντα εκεί που νομίζεις πως έχεις βρει το άλλο σου μισό, καταλήγεις να πληγώνεσαι, να αναρωτιέσαι γιατί σου φέρθηκαν έτσι, κολλάς και αφήνεις το χρόνο να περνάει κλαίγοντας πάνω από το χυμένο γάλα και προσπαθώντας να δεις τι έφταιξε. Και εκεί γνωρίζεις το καλό παιδί, που έχει το πακέτο, αρέσει στις φίλες σου, τον συμπαθούν οι γονείς σου , αλλά εσύ δεν θες ... Γιατί; Γιατί ... «είναι πολύ καλό παιδί».

    Και ενώ όταν τον περιγράφεις , πραγματικά βρίσκεις σε εκείνον όλα όσα λες και δηλώνεις πως θες από έναν άνδρα, ( σαφώς κατά τη περίοδο που ταλαιπώρησε από τον μ.....) και όταν τελικά το σύμπαν στον φέρνει μπροστά σου, « είναι πολύ καλό παιδί».

    Οι μέρες περνούν και τα σενάρια είναι δύο. Ή θα ταλαιπώρησε ακόμα από τον πρώην, ή θα επιλέξεις έναν άλλον μ..... να ασχοληθείς! Ας τον αποκαλούμε για χάρη του άρθρου ... «ακατάλληλο».

    Έχεις αναρωτηθεί ποτέ; Έχεις κάτσει να αναζητήσεις τους λόγους για τους οποίους εμείς οι γυναίκες αγαπάμε τα κακά παιδιά και μας αρέσουν οι ... «ακατάλληλοι»;

    Είμαι σίγουρη πως το έχεις κάνει, χωρίς ωστόσο να βγάλεις άκρη.

    Μεταξύ μας και εγώ το έχω κάνει. Και ξέρεις γιατί; Έχω τον ..... μαγνήτη! Ω ναι, όπου καλό παιδί, στρίβω, όπου κακό παιδί : « εδώ είμαστε!»

    Έχοντας διαβάσει άπειρα άρθρα σχετικά με αυτό, έχοντας περάσει ατέλευτες ώρες σε συζητήσεις με φίλες, αλλά και με φίλους άνδρες, κρατώντας μέχρι και σημειώσεις στο κινητό μου όταν ακούω κάτι ενδιαφέρον, αλλά και κάνοντας βαθιά ενδοσκόπηση άλλοτε μόνη και άλλοτε με τη βοήθεια ειδικού για να λύσω το μυστήριο των επιλογών μου, των τραγικών αυτών επιλογών μου, σου έφτιαξα μια λίστα με πιθανούς λόγους που ενδεχομένως εξηγούν για κάποιες από εμάς, το γιατί μας αρέσουν τα κακά παιδιά. Και να που κατέληξα:

    Τα καλά παιδιά δεν φαίνονται αυθεντικά.

    Τα καλά παιδιά, είναι... πολύ καλά παιδιά! Και ξοδεύουν τόσο χρόνο και προσπάθεια για να είναι ...καλά παιδιά και αρεστοί σε όλους, που καταλήγουν να είναι «απόλυτα τέλεια καλά παιδιά» άρα : μην είναι αυθεντικοί. Και οι γυναίκες αυτό δεν το εμπιστεύονται. Τουλάχιστον εγώ, κλωτσάω από την αρχή. Είμαι καχύποπτη στην τόση καλοσύνη, που αντί να συμπαθήσω το καλό παιδί, το φτιάχνω στο μυαλό μου όπως εκείνον τον μυστήριο αλλά υπερκαλλονό γείτονα που μετακόμισε στην παραθαλάσσια πανάκριβη βίλα , στην ακτογραμμή της Καλιφόρνια, παρέα με το σκύλο, και έχει τρελάνει τα κορίτσια που το βλέπουν και ιδρώνουν, αλλά το βράδυ, ο τύπος αφού ξελογιάσει ως Κος Τέλειος το θύμα του, το κλειδώνει στο υπόγειο και το βασανίζει μέχρι θανάτου.

    Αντιθέτως τα κακά παιδιά, είναι πιο κοντά στην πραγματικότητα. Τσαλακώνονται και άμα λάχει, τσαλακώνουν και τις ψυχές των γύρω τους. Είναι πιο κάφροι και η καφρίλα αποτελεί μέρος της αλήθειας του κόσμου, όπως αυτός μας έχει περιγραφεί.

    Τα καλά παιδιά δείχνουν να μην έχουν αυτοσεβασμό.

    Ξέρω ακούγεται άσχημα αυτό, γιατί η λέξη «σεβασμός» έχει κύρος και ειδικό βάρος. Τα καλά παιδιά όμως, δείχνουν τόση ανοχή στους γύρω τους και κυρίως στις γυναίκες που είναι σαν να ανέχονται τα πάντα. Δεν βάζουν όρια, δεν βάζουν περιορισμούς, δεν έχουν απαιτήσεις, δεν παίρνουν πρωτοβουλίες. Οι γυναίκες με τη σειρά τους δεν μπορούν ούτε να σεβαστούν ούτε και να θαυμάσουν έναν άνδρα τον οποίο θεωρούν πως ελέγχουν πλήρως. Και ένα κακό παιδί, δεν θα σου επιτρέψει ποτέ να τον έχεις υπό έλεγχο. Αντιθέτως για το καλό παιδί, η ισορροπία ανάμεσα στο «θέτω όρια αυτοσεβασμό» και στο «γίνομαι έρμαιο της άλλης» είναι δυσδιάκριτα.

    Τα καλά παιδιά είναι προβλέψιμα.

    Και μέσα σε μία προβλέψιμη ζωή λόγω της καθημερινότητας , δεν θέλεις και προβλέψιμους ανθρώπους, κυρίως στον έρωτα. Το προβλέψιμο είναι βαρετό. Τα καλά παιδιά είναι προβλέψιμα. Άρα: Τα καλά παιδιά είναι βαρετά. Κάτι που δεν είναι τα κακά αγόρια! Αυτά δεν είναι προβλέψιμα και αυτό τα κάνει να μην είναι βαρετά. Τα κάνει ελκυστικά στις γυναίκες που θέλουν να ζουν το παραμύθι πως ο άντρας που έχουν απέναντι τους θα τις παρασύρει και θα τις απελευθερώσει. Γιατί όσο να ναι , λίγο πολύ όλες περιμένουμε εκείνον τον απρόσμενο, απρόβλεπτο έρωτα που μας καθήλωνε για δεκαετίες μέσα από την «Τόλμη και γοητεία». Η τη «Δυναστεία». Και μετά με τα «Ατίθασα Νιάτα» . Και το « Φάλκον Κρεστ». Και την «Αλόντρα». Τόσα χρόνια, τόσες σειρές, και συ; Ακόμα με τον μ.... Με τον ... «ακατάλληλο» ήθελα να πω. Ε, βρες το λάθος κορίτσι μου.

    Οι γυναίκες έχουν γεννηθεί για να γαλουχούν.

    Αυτό το έχω διαβάσει. Δεν είναι δικό μου. Και συνήθως εκπληρώνουν αυτό το σκοπό και ικανοποιούν αυτή την ανάγκη, όταν κάνουν παιδιά. Μέχρι τότε όμως το κάνουν με τους άνδρες. Με τη διαφορά πως ένα καλό παιδί, δεν έχει ανάγκη να γαλουχηθεί. Αντιθέτως, αυτή την ανάγκη στο μυαλό της γυναίκας φαίνεται να την έχει το κακό παιδί, το οποίο κακό παιδί, η γυναίκα πιστεύει πως μπορεί να σώσει με την αγάπη της. Αν όντως ισχύει κάτι τέτοιο, ( έχω αρχίσει να το εξετάζω σοβαρά) μήπως να κάνουμε κάνα παιδί. Αλλά και πάλι για να γίνει αυτό χρειάζεται άνδρας και τρέμω στη σκέψη του ποιόν θα επιλέξω για πατέρα του παιδιού μου.

    Οι γυναίκες έχουν το σύνδρομο του σωτήρα

    Αυτό ισχύει. Σας ομιλεί η « μητέρα Τερέζα». «Η ρομπέν των ανδρών».

    Τα καλά παιδιά δεν έχουν να σωθούν από κάτι. Με τα κακά αγόρια όμως αυτό δεν ισχύει. Έτσι γίνονται ένα πραγματικό project για τις γυναίκες, οι οποίες πιστεύουμε πως μπορούμε να αλλάξουμε ένα κακό παιδί, και αν αυτό μας ερωτευτεί , δεν θα μας αφήσει ποτέ. Στο μυαλό μας πιστεύουμε πως τα κακά αγόρια, ερωτεύονται, αλλά αυτό συμβαίνει σπάνια, και όταν γίνει κρατάει για πάντα. Αυτό έχουμε διδαχθεί από τις ταινίες και αυτό θέλουμε να ζήσουμε. Αλλά για να καταλάβεις την ψυχεδέλεια μας, αν πάρουμε ένα κακό παιδί και το κάνουμε καλό παιδί, δεν θα το θέλουμε γιατί θα είναι πλέον ...καλό παιδί! Αυτά βλέπουμε και δεν αλλάζουμε, αυτά βλέπουν και τα κακά αγόρια και γίνονται χειρότερα.

    Τα καλά παιδιά φαίνονται αδύναμα.

    Και αυτό δεν αρέσει σε κανένα απολύτως θηλυκό της φύσης. Όλα τα θηλυκά διαλέγουν τον επιβήτορα. Τον δυνατό. Αυτόν που δεν μασάει. Τον μάγκα. Αυτόν που έχει τσαγανό. Έτσι και οι γυναίκες. Με τη διαφορά πως δεν κάνουν όλα τα αρσενικά του ζωικού βασιλείου τις ίδιες μ...... Τις ίδιες μαλθακές πράξεις ήθελα να πω....

    Τα καλά παιδιά είναι διαθέσιμα.

    Και εδώ υπάρχει θέμα. Όταν ένας άνδρας είναι διαθέσιμος, σημαίνει πως μπορεί α μας βάλει σε σχέση. Και μία γυναίκα που έχει θέμα με τη δέσμευση αυτό είναι τρομακτικό. Και επειδή εγώ έχω θέμα με τη δέσμευση, δεν θέλω κάποιον διαθέσιμο, άρα αυτομάτως βγάζω από το παιχνίδι τα καλά παιδιά. Τα κακά αγόρια έρχονται να εξυπηρετήσουν τέλεια αυτό που χρειάζομαι. Δράμα, πολύ δράμα, χωρίς ουσιαστική δέσμευση, και χωρίς μία απ τη΄ αληθινή σχέση καθώς σε αυτές τις περιπτώσεις η σχέση εκτυλίσσεται περισσότερο στο μυαλό και στη φαντασία, παρά στην πραγματικότητα. Είναι ένα αέναο παιχνίδι εξουσίας, και κυνηγητού το οποίο όμως αν περάσει στη φάση της σχέσης και του «ανήκειν», η μαγεία θα χαθεί, μαζί και το δράμα, που είναι η τροφή αυτών των συναναστροφών.

    Κάποιες γυναίκες έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση.

    Αλήθεια είναι αυτό. Μπορεί κάποιες από εσάς να σας αγγίξει χορδή αυτό που διαβάζετε τώρα αλλά είναι η αλήθεια. Και αν είναι η δική σας αλήθεια καλύτερα να το ξέρετε μήπως και το αλλάξετε. Όταν μία γυναίκα δεν έχει μάθει να σέβεται, να φροντίζει και να αγαπάει τον εαυτό της, οποιοσδήποτε της προσφέρει κάτι παραπάνω από το μέτριο, θα την βγάλει από τη ζώνη ασφαλείας της. Θα την τρομάξει, θα την ξεβολέψει και θα την κάνει να αναζητήσει τον πλέον ακατάλληλο από τους ακατάλληλους κακούς, για να τη φέρει και πάλι στα γράδα της.

    Με τα καλά παιδιά ρισκάρεις το σεξ.

    Πέρα του ότι τα κακά παιδιά είναι απολύτως σέξι, τα καλά παιδιά συνήθως δεν σου γεμίζουν το μάτι στο σεξ. Αν και πολύ συχνά η εκτίμηση αυτή μπορεί να αποδειχθεί λάθος, η πολύ καλοσύνη και ευγένεια στον άνδρα μεταφράζεται στο μυαλό μίας γυναίκας που περιμένει από τον άλλον να της πάρει τα μυαλά και να της τα πετάξει στον τοίχο, ως « μόλις κάνουμε τρυφερό και αγαπισιάρικο σεξ, θα διπλώςω το πουκάμισο μου, θα στρώσω τσίτα το σεντόνι, θα κάνω την προσευχή μου και θα πέσω για ύπνο για να σηκωθώ το ίδιο ατσαλάκωτος την επόμενη μέρα.»

    Συμπέρασμα :Έχω υπάρξει με καλά παιδιά. Και ακριβώς επειδή ήταν τόσο καλά παιδιά, έμενα μαζί τους και καιρό. Μέσα μου όμως έβραζα από τις αρχές κιόλας της σχέσης, ζητώντας απεγνωσμένα να εισβάλει στη ζωή μου ένα κακό παιδί και να φέρει τα πάνω κάτω. Και όσο το επιζητούσα αυτό, τόσο με έζωναν οι τύψεις για το «καλό παιδί» που δεν εκτιμούσα ...Και δως του και προσπαθούσα να το κάνω να πετύχει με το « καλό παιδί» και όσο προσπαθούσα τόσο ήθελα να φύγω. Ώσπου έφευγα και έβγαινα έξω πάλι στη ζωή, μυρίζοντας τον αέρα για να εντοπίσω τον πιο κακό από τους κακούς. Και έπεφτα πάνω του με λύσσα, για καιρό. Και όσο πιο κακός τόσο πιο ωραία, τόση περισσότερη ίντριγκα, δράμα, «φύγε- έλα» , ένταση, on –off…

    Και είναι τόσο ωραίο όλο αυτό , τόσο ωραίο που το κάνει …κακό! Σχεδόν αμαρτωλά εθιστικό και εθιστικά αμαρτωλό.








  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Επέστρεψα.. Πριν λίγες μέρες γύρισα Αθήνα, αν και σκέφτηκα πολύ σοβαρά να μείνω για αρκετά παραπάνω στο Μπαλί. Είναι μία σκέψη που μου έχει καρφωθεί από πέρσι. Μία σκέψη που πλησίασα αρκετά για να κάνω πραγματικότητα όταν πριν ένα χρόνο τέτοια εποχή, είχα …. ( όχι όχι, δεν θα προβώ ακόμα σε τέτοιου είδους αποκαλύψεις που θα συζητηθούν)…

    Παρ΄όλα αυτά, γύρισα. Δεν το έκανα ούτε αυτή τη φορά, δεν το τόλμησα, τουλάχιστον όχι ακόμα. Κάποιες υποχρεώσεις με έφεραν και πάλι σπίτι.

    Έφυγα όμως όμορφα, γεμάτη από εικόνες, μυρωδιές, χορτάτη από ξεγνοιασιά χαλάρωση , ηρεμία, ούσα πολύ αισιόδοξη , χαρούμενη, ευτυχισμένη.

    Σε αυτό το τελευταίο μέρος από το αφιέρωμα στο Μπαλί, θα σας συστήσω την Άννα. Την Άννα και την οικογένεια της. Η Άννα, όχι μόνο τόλμησε να ζήσει μόνιμα στο Μπαλί, αλλά έκανε εκεί και την οικογένεια της.

    Την Άννα τη γνώρισα το καλοκαίρι του 2015. Βρισκόμουν στην Πάρο για τις καλοκαιρινές μου διακοπές. Πάω κάθε χρόνο στο νησί, για να κάνω windsurf. Εκείνη τη χρονιά ωστόσο, για πρώτη φορά στα χρονικά, σημειώθηκε παγκόσμια άπνοια. Που σημαίνει πως όχι αέρα για windsurf δεν είχε, αλλά ούτε και για να κουνηθεί έστω και μία πευκοβελόνα. Κατάθλιψη. Απογοήτευση. Χαμένες διακοπές.

    Μέσα σε αυτή τη μιζέρια, επικοινωνούσα με μηνύματα με έναν φίλο. Εκείνος βρισκόταν στη Μύκονο και άκουγε τη γκρίνια μου, για το ότι δεν είχε αέρα.

    «Καλά μην κάνεις έτσι! Έλα μαζί μου Κρήτη την άλλη εβδομάδα να κάνουμε σερφ»

    Μου είπε ο φίλος μου, ο οποίος είναι φανατικός του surf ( για όσους δεν ξέρουν το surf και το windsurf είναι δύο εντελώς διαφορετικά αθλήματα. Σα να λέμε μπάσκετ – ποδόσφαιρο. Το μεν surf έχει μόνο μία σανίδα και θέλει κύμα, το δε, windsurf έχει πανί πάνω τη σανίδα και θέλει αέρα)

    « Άσε με καλέ που θα πάω να κάνω surf. Περιμένετε σαν τη σημαδούρα, δέκα ώρες να έρθει ένα κύμα και να το καβαλήσετε για 5 δευτερόλεπτα. Πραγματικά δεν σας καταλαβαίνω. Χάσιμο χρόνου.»

    «Μελέτη άσε τα σάπια»

    «Πάμε ένα στοίχημα ότι τα λες όλα αυτά για το surf γιατί απλά δεν μπορείς να σταυρώσεις κύμα;»

    «Εγώ; Δεν μπορώ να σταυρώσω κύμα; Είσαι σίγουρος γι αυτό που λες;»

    «Ναι, και πάω και στοίχημα. Σου δίνω διορία μέχρι το Δεκέμβριο, να μου φέρεις απόδειξη ότι έχεις πάρει κύμα.»

    «Πάμε στοίχημα ότι θα σου φέρω την απόδειξη το πολύ σε 20 μέρες;» Του απαντάω.

    «Σου δίνω διορία μέχρι το Δεκέμβριο και βάζω και 500 ευρώ στοίχημα.» Moυ απαντάει.

    Μόλις ολοκληρώσαμε τη κουβέντα μας, μπήκα στο ίντερνετ και πάτησα στο google για να βρω σχολές σερφ στο Μπαλί, προκειμένου να κάνω μαθήματα και να κερδίσω το στοίχημα. Ο φίλος μου, μου είχε πατήσει κάλο. Μου είχε πει « ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ»...

    Έστειλα δύο μηνύματα, στις δύο πρώτες σχολές που μου εμφανίστηκαν στη μηχανή αναζήτησης. Όποιος απαντούσε πρώτος θα ήταν και εκείνος που θα έκλεινα τα μαθήματα.

    Λίγη ώρα αργότερα χτυπάει μήνυμα στο κινητό μου.

    18 Αυγούστου , ώρα 11:05... Από τον Ίλχαμ, τον Μπαλινέζο δάσκαλο σερφ που είχα στείλει νωρίτερα μήνυμα. Μου έγραφε πως θα είναι διαθέσιμος για μαθήματα και θα με ενημέρωνε για τις λεπτομέρειες αργότερα.

    18 Αυγούστου ώρα 13:14... «Ελεονώρα τι κάνεις, μου είπε ο Ίλχαμ πως είσαι Ελληνίδα. Πολύ κουφό! Σε περιμένουμε λοιπόν στο Μπαλί»...

    Σάστισα... Ελληνικό μήνυμα από το μπαλινέζικο τηλέφωνο του δασκάλου σερφ...

    Λίγα λεπτά αργότερα, το τοπίο είχα ξεκαθαρίσει. Η Άννα Ατσαλάκη, ήταν η κοπέλα του Ίλχαμ. Ελληνίδα "σερφού", που αποφάσισε πριν λίγα χρόνια να αφήσει τη ζωή της και τη δουλειά της στη Δύση, τους φίλους και την οικογένεια της και να πάει να κάνει διακοπές στο Μπαλί. Οι κάποιες μέρες που είχε κλείσει, έγιναν 3 μήνες και οι μήνες έγιναν δύο χρόνια... Στο Μπαλί γνώρισε τον Ίλχαμ και η αγάπη τους για το σερφ, τους ένωσε από την πρώτη στιγμή. Ο έρωτας κράτησε την Άννα στο Μπαλί, και μαζί με τον αγαπημένο της αποφάσισαν να ανοίξουν ένα surf camp. Το “Surf is up”… Και εγώ, με ένα απλό, τυχαίο μήνυμα, έπεσα πάνω τους.

    Η Άννα ήταν ο άνθρωπος που στο ταξίδι μου πέρσι, έκανε τη ζωή μου εύκολη. Ήταν η ελληνική φιγούρα σε ένα άγνωστο μέρος, που με κατατόπισε στα λημέρια της, και έδωσε μία διαφορετική νότα στις διακοπές μου εκεί, μέσα από τις κουβέντες μας και τις συναντήσεις μας. Ο Ίλχαμ ήταν εκείνος που μου έδειξε μικρά μυστικά του αθλήματος χάρη στα οποία, πήρα το πρώτο κύμα που δοκίμασα να κυνηγήσω. Είχα κερδίσει το στοίχημα με τον φίλο μου, και τα 500 ευρώ* βεβαίως, καθώς αυτό το πρώτο κύμα, απαθανατίστηκε, αποτελώντας την απόδειξη που θέλαμε.

    bali eleonora meleti

    "O Ίλχαμ με επιβλέπει και δίνει οδηγίες ενώ με κυνηγάει το πρώτο υποψήφιο κύμα..."

    bali eleonora meleti

    "Tο κύμα είναι πλέον δικό μου! Μικρό αλλά αρκετό για να σε κάνει να πετάξεις από τη χαρά σου..."

    bali eleonora meleti

    "Όσο περνούσαν οι μέρες το κύμα μεγάλωνε το ίδιο και η χαρά..."

    bali eleonora meleti

    "Φέτος η πρόοδος ήταν εμφανής και το σερφ πολύ πιο απολαυστικό. Βέβαια η εμπειρία μετά από αυτό το κύμα ήταν τραυματική, καθώς στην επόμενη προσπάθεια, το κύμα με πήρε μαζί του κρατώντας με 20 δεύτερα κάτω από το νερό. Από τις λίγες φορές που από τον πανικό και τον φόβο μου, έβαλα τα κλάματα. Έμεινα έξω από το νερό μία ολόκληρη μέρα"

    bali eleonora meleti

    "H 'Αννα ο Ίλχαμ και οι φίλοι τους, που είναι όλοι δάσκαλοι σερφ στη σχολή τους"

    Με την Άννα ταιριάξαμε αμέσως, και μάλιστα ήμουν και από τις πρώτες που έμαθαν τα ευχάριστα νέα. Από τις πρώτες κιόλας μέρες μου στο Μπαλί, η Άννα μου είπε ότι είναι έγκυος. Το είχε μάθει και εκείνη μόλις τότε, κάτι που την κράτησε μακριά από το σερφ, για όσο διάστημα χρειάστηκε, αλλά και κάτι που της έκανε τη ζωή δύσκολη τον πρώτο καιρό , καθώς είχε όλη μέρα ζαλάδες και εμετούς.

    Πέρασα πολύ όμορφα σε εκείνο το ταξίδι. Αγάπησα πέρα από το Μπαλί, και το surf , που ομολογουμένως δεν είχα "προσέξει" σας άθλημα τα προηγούμενα χρόνια...

    Έκανα μετά μανίας, πάντα παρέα με τον Ίλχαμ και τους υπόλοιπους δασκάλους, τον Γιούντι και τον Έντι και τον Χάνκι.

    bali eleonora meleti

    "Ο Έντι και εγώ λίγο πριν το μάθημα, από το περσινό μου πρώτο ταξίδι στο Μπαλί"

    Επιστρέφοντας στην Αθήνα, δεν χαθήκαμε με την Άννα η οποία λίγους μήνες αργότερα ήρθε και εκείνη Ελλάδα για να περάσει την εγκυμοσύνη της και να γεννήσει. Την ακολούθησε και ο Ίλχαμ σε αυτό το πρώτο του ταξίδι στη χώρα μας.

    Η Άννα και ο Ίλχαμ παντρεύτηκαν τον Φεβρουάριο, η Άννα γέννησε τον Απρίλιο ένα υπέροχο κοριτσάκι, τη μικρή Φαίη, και όλοι μαζί επέστρεψαν στο Μπαλί τον 15Αυγουστο....

    bali eleonora meleti

    "Η Άννα ο Ίλχαμ και η Φαίη!"

    Φέτος περάσαμε και πάλι όλοι μαζί , αυτό το δεύτερο καλοκαίρι μου στον μαγικό αυτό τόπο... Παρέα με τη «Φαιούλα» όπως λέει η Άννα την μικρή, τον Ίλχαμ, τη μητέρα της Άννας, ( μία απίθανη γιαγιά και γλυκύτατη κυρία, επίσης Φαίη!), κάνοντας σερφάκι, τρώγοντας ασταμάτητα σε warung ( τοπικές ταβέρνες) . Μαζί και με άλλους Έλληνες, την Ναταλία με τον Γιώργο, τη Μαρία επίσης και εκείνη με άλλον Γιώργο, τον Ανέστη που μέτραγε ώρες και μέρες για να υποδεχτεί τη σύντροφο του την Αντωνία ( η Αντωνία , κοινώς Τόνι, είναι η θεά του windsurf. Σοβαρή αθλήτρια με διακρίσεις, πρότυπο γυναίκας και δυναμισμού) Όλοι οι Έλληνες που γνώρισα είναι παιδιά που αγαπούν το σερφ και που χάρηκα πολύ που πέρασα λίγο καιρό μαζί τους, γιατί είναι διαφορετικά παιδιά. « Άλλα» παιδιά... Όχι συνηθισμένα παιδιά ... Ίσως και γι αυτό αγαπούν τη θάλασσα, αγαπούν τα κύματα και τον ωκεανό.

    bali eleonora meleti

    "Bραδινό φαγητό σε τοπική ταβέρνα. Όλοι οι έλληνες μαζί, και ο Ίλχαμ τρώμε φρέσκο ψάρι σαλάτες ρύζι, πίνουμε μπύρες και κοκτέιλ, με περίπου 8 ευρώ το άτομο!"

    Κλείνοντας αυτό το κείμενο, και μαζί του και την ξενάγηση σας στο δικό μου Μπαλί, θέλω να ευχηθώ σε όλους, να έχουν κάποια στιγμή την ευκαιρία στη ζωή τους, να ταξιδέψουν και να βρουν τον δικό τους παράδεισο. Δεν είναι ανάγκη να είναι το Μπαλί, δεν είναι ανάγκη να είναι στο εξωτερικό, δεν είναι ανάγκη να είναι μακριά...

    bali eleonora meleti

    "Σε μία τελευταία φωτό με τον Ίλχαμ, την Άννα και το μωρό!"

    Είναι ανάγκη όμως, να είναι ένας τόπος που θα σου βγάζει το καλύτερο του εαυτού σου, θα σε φέρνει κοντά σε εσένα τον ίδιο και τους άλλους ανθρώπους χωρίς τα κουστούμια υποκρισίας και "δηθενιάς" που πολλές φορές φορά είτε σε εμάς είτε στους γύρω μας η καθημερινότητα της βάσης μας, και που θα σε κάνει να γεμίζεις την καρδιά και το μυαλό σου με όμορφες αναμνήσεις, όμορφες εικόνες και όμορφες στιγμές....

    Καλό φθινόπωρο να έχουμε...


    * Tα 500 ευρώ κατατέθηκαν σε λογαριασμούς ανθρώπων που πήραν μέρος στο επεισόδιο της εκπομπής HASHTAG με θέμα τη λέξη "προσφορά"








  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Και οι μέρες περνούν και δεν θες να τελειώσουν... Και μέσα στις ώρες της ημέρας που φαντάζουν λίγες για έναν τόπο σαν και αυτόν, νομίζεις πως θα μπορούσες να ζήσεις εδώ για πάντα.

    Ξέρω ότι σας αρέσει να σας μιλώ για το Μπαλί, μου το είπατε οι ίδιοι, αλλά μην περιμένετε από μένα να σας κάνω τον τουριστικό οδηγό. Δεδομένου ότι έχω ξαναέρθει άλλες δύο φορές στο παρελθόν, δεν νιώθω τουρίστας. Όλα όσα έπρεπε να είχα δει με το τουριστικό μάτι, τα είδα στο πλαίσιο της πρώτης μου επίσκεψης εδώ, που πήγα σε όλα όσα πρέπει να επισκεφθεί κάποιος που θέλει να λέει πως έχει ταξιδέψει στο Μπαλί. Είδα ναούς, είδα ορυζώνες, είδα ωραία ξενοδοχεία, ζωολογικά πάρκα, και όλα τα γνωστά μέρη και αξιοθέατα.

    Τώρα ζω το Μπαλί, όπως ένας άνθρωπος που βρίσκει γαλήνη και ηρεμία εδώ, και καθ 'όλη τη διάρκεια της καθημερινότητας του στον δυτικό κόσμο, περιμένει πως και πως πότε θα επιστρέψει. Μέσα από φωτογραφίες θέλω να σας γνωρίζω το Μπαλί. Αγαπώ και μισώ τις φωτογραφίες. Βγάζω μόνο όταν θέλω να αποτυπώσω κάπου για πάντα, κάτι που βλέπω και με αγγίζει, ή μου κάνει εντύπωση, ή κάτι που θέλω να μοιραστώ. Γι αυτό και στις περισσότερες δεν είμαι μέσα. Γιατί για μένα το ζητούμενο από τις φωτογραφίες δεν είναι το να δείξω πως και εγώ ήμουν εκεί, αλλά το να δείξω πως και αυτό που βλέπεις, ναι, υπάρχει.

    Έτσι θέλω να σας συστήσω το Μπαλί.

    Στο Μπαλί που λέτε, θα βλέπετε συχνά στο δρόμο, ράφια με αμέτρητα μπουκάλια βότκας "Absolut" σε κίτρινο χρώμα Μην το πιείτε!

    Αυτό που βλέπετε, δεν είναι τίποτε άλλο από ένα πρόχειρο πρατήριο βενζίνης! Ναι , πλανόδιοι πωλητές, πουλούν βενζίνη μέσα σε μπουκάλια βότκας, ώστε να μην ξεμείνετε ποτέ! Και βρεθείτε σε αληθινό βενζινάδικο , οπλιστείτε με υπομονή , καθώς υπάρχει σχεδόν πάντα ουρά! Ειδικά τις πρωινές ώρες που μπορεί να δεις και περισσότερα από 50 μηχανάκια να περιμένουν για ανεφοδιασμό.

    bali eleonora meleti

    "Μπουκάλια βότκας γεμάτα βενζίνη. Κάπως έτσι, από αυτοσχέδια «βενζινάδικα» προμηθεύσαι καύσιμα για το σκούτερ σου"

    Σιγουρευτείτε λοιπόν πως το μηχανάκι σας έχει βενζίνη και πηγαίνετε στην περιοχή Κεντογκανάν… Αν και εφόσον είστε έτοιμοι για σκληρές καταστάσεις.

    Εκεί θα επισκεφθείτε την ιχθυαγορά και θα δείτε τη μεγαλύτερη ποσότητα ψαριών που έχετε δει ποτέ στη ζωή σας, αλλά και τη μεγαλύτερη ποικιλία σε χρώματα και ψάρια. Έχετε δει μπλε αστακό; Τιρκουάζ φαγκρί; Ε εκεί θα δείτε όλα και θα καταλάβετε πως το φα..γκρί δεν βγαίνει σε φα..μπεζ, αλλά ένα φα…τιργκουάζ αν είστε τυχεροί μπορεί και να το πετύχετε.
    κλκκκλκκ

    bali eleonora meleti

    "Ψάρια και ψαρικά με χρώματα που δεν φαντάζεσαι πωλούνται ανά τόνους κάθε μέρα. Ο ωεκανός δίνει τροφή."

    Θα αγοράσετε τα ψαρικά σας σε τιμές που θα σας κάνουν να νομίζετε πως σας τα χαρίζουν. Απλά να σας πω πως μισό κιλό γαρίδες, μισό κιλό καλαμάρι και ένα ψάρι που ζύγιζε 1200, μου κόστισαν 8 ευρώ.

    Βγαίνοντας από την ιχθυαγορά, εκεί δίπλα, υπάρχουν αυτοσχέδιες τσίγκινες παράγκες, υπαίθριες, όπου με μισό ευρώ το κιλό σου ψήνουν την πραμάτεια σου. Στη σερβίρουν σε λαδόκολλα, με λίγο ρύζι. Μην περιμένεις να σου φέρουν μαχαιροπίρουνα. Δεν έχουν. Εκεί οι άνθρωποι τρώνε με τα χέρια. Και είναι μαγικό. Είναι ό,τι πιο ωραίο να νιώθεις την τροφή και να την γεύεσαι με όλες τις αισθήσεις. Εκεί καταλαβαίνεις πραγματικά πόσο όμορφη και απλή μπορεί να είναι η σχέση σου με την τροφή. Τρως λοιπόν με τα χέρια, το τέλειο φαγητό σου, πίνοντας μία τοπική μπίρα Bitang ( η τέλεια μπίρα) βλέποντας τον ήλιο να πέφτει.

    eleonora meleti at bali

    "Τρώγοντας με τα χέρια, μισό κιλό γαρίδες, μισό κιλό καλαμάρια και ψάρι βάρους ενός κιλού και διακοσίων γραμμαρίων"

    Αν είσαι τυχερός μπορείς να πετύχεις και κάποιο ζευγάρι νιόπαντρο που μόλις έχε ανταλλάξει όρκους αιώνιας αγάπης και βγάζει τις φωτογραφίες του. Και αν δεν τους δεις εκεί, μην ανησυχείς, είναι συχνό φαινόμενο να βλέπεις νύφες και γαμπρούς στις παραλίες του Μπαλί.

    bali eleonora meleti

    "Ζευγάρια που βγάζουν στις παραλίες του Μπαλί , τις πρώτες γαμήλιες φωτογραφίες τους"

    Μην ξεχάσεις εκτός από την μπίρα σου, να φας και το τσίλι τους. Ή όποια σάλτσα και αν σου προσφέρουν με το φαγητό τους! Είναι απλά συγκλονιστικές. Τις φτιάχνουν πάντα επί τόπου για να είναι φρέσκες. Έχουν απίστευτα μυρωδικά μέσα, με το lemon grass να υπερισχύσει και είναι απόλαυση όχι μόνο να τις δοκιμάζεις αλλά να παρακολουθείς και τη διαδικασία.

    bali eleonora meleti

    "Μπαλινέζος ετοιμάζει το τσίλι της ημέρας"

    Μόλις ολοκληρώσεις το γεύμα σου, μπορείς να πλύνεις τα χέρια σου σε μία γούρνα που έχουν με θολό νερό και έχουν πλύνει όλοι οι προηγούμενοι επίσης τα δικά τους χέρια. Έχει όμως και σαπούνι. Αλλά σου είπα, μην είσαι υποχόνδριος. Όταν επισκέπτεσαι μία χώρα, ζήσε με τους κανόνες της.

    Εκείνο που λατρεύω στο Μπαλί, είναι τα αντίστοιχα δικά μας «περίπτερα». Θα βρεις τα πάντα. Από βενζίνη, μέχρι μπανάνες και κάτι αυγά που ακόμα δεν έχω καταφέρει να καταλάβω από ποιό ζώο έρχονται ( αν δεν έχουν ιδέα από αγγλικά όσοι συναντήσεις, θα μείνεις με τέτοια αναπάντητα ερωτήματα. Τσιγάρα έχουν, αλλά ομολογώ πως δεν έχω ξαναδεί τις μάρκες αυτές. Έχουν και τσίχλες, αλλά μόνο τσιφλόφουσκες με ζάχαρη από εκείνες που τις τρως, παθαίνεις τερηδόνα και δεν έχεις γεύση μετά από τρία λεπτά.

    bali eleonora meleti

    "Τοπικό υπαίθριο μαγαζάκι, κάτι σαν τα δικά μας περίπτερα"

    Στο Μπαλί έχεις επίσης την εξής δυνατότητα. Μπορείς να το δεις αυτό που λέμε « μέσα και έξω». Χάρη στην άμπωτη και την παλίρροια, εκεί που κάνεις μπάνιο τη μία μέρα, την άλλη μπορεί να περπατάς σε αυτό που κάποτε ήταν βυθός, απύθμενος βυθός, να βλέπεις τα στρείδια ριζωμένα στα βράχια και να μην αναγνωρίζεις το τοπίο που καλύπτεται λίγες ώρες αργότερα από τεράστιο όγκο νερού. Είναι μαγικό το από που έρχεται και που πάει τόσο νερό... Πάντα με συγκλονίζει αυτό το φαινόμενο.

    bali eleonora meleti

    "Το νερό έχει “τραβηχτεί” χάρη στην άμπωτη και περπατώ εκεί που λίγες ώρες αργότερα, δεν θα πατώνω"

    Όπως και τα σπα τους! Ω, αυτά τα σπα, είναι σκέτη μα σκέτη απόλαυση. Δεδομένου ότι ο τόπος αυτός φημίζεται για τις παροχές του σε αυτό τον τομέα, είναι από τα πράγματα εκείνα που δεν πρέπει να χάσατε. Απολαύστε όποια παροχή και αν είναι διαθέσιμη. Μασάζ για όλα τα γούστα, σκληρό, απαλό, δυνατό, αθλητικό, χαλαρωτικό, με λάδι καρύδας, με αιθέρια έλαια, με ό,τι μπορείς να φανταστείς. Σε όλο το σώμα, στις πατούσες, στον αυχένα, στα χέρια, στα δάχτυλα , στην πλάτη. Μισή ώρα, μία ώρα , 90 λεπτά! Κάνε όσα μπορείς! Και το καλύτερο στο αφήνω για το τέλος! Οι τιμές... Απλά να σου πω πως το δικό μου surfer deep tissue 90 min massage ( δυνατό 90 λεπτό μασάζ για όλο το σώμα) κοστίζει ... 17, 35 ευρώ! Η ιεροτελεστία είναι απίστευτη. Ξεκινάς με ένα μαλακό peeling στα πόδια, για να τελειώσεις με ένα γευστικό ζεστό ρόφημα λίγο πριν πληρώσεις τη θεραπεία σου. Να ξέρεις τυχαίνει από τα διπλανά δωμάτια να ακούσεις και Ρώσους να ροχαλίζουν έχοντας αφεθεί στα χέρια του μασέρ! Η της μασέζ!

    bali eleonora meleti

    "Πριν ξεκινήσει το μασάζ, οι άνθρωποι του κέντρου σε υποδέχονται πλένοντας τα πόδια σου!"

    bali eleonora meleti

    "Ζάχαρη , lemon grass και λεμόνι αποτελούν το φυσικό καλλυντικό για το peeling"

    Επίσης απολαυστικές και οι facial θεραπείες, για πρόσωπο φράπα, μετά την "σταφιδοποίηση" που υφίστασαι στον ήλιο.

    bali eleonora meleti

    "Μία μασκούλα την ημέρα, τη ρυτίδα κάνει πέρα…"

    Φρόντισε να έχεις τελειώσει το μασάζ σου λίγο πριν το σούρουπο, ώστε μετά να πάρεις στο «περπατητό» την παραλία και να δεις ομορφιά αφιλτράριστη, σε τοπίο και ανθρώπους. Όλοι τους έχουν μία ηρεμία στο πρόσωπο και στις κινήσεις σαν να μας ταίζει με κάτι ο ωκεανός.

    bali eleonora meleti

    "Η παραλία Έκο, μία από τις πλέον γνωστές “ σερφάδικες” παραλίες , την ώρα που ο ήλιος πέφτει"

    Να ψωνίσεις στο Μπαλί! Είναι όλα πολύ μα πολύ οικονομικά! Και να κάνεις και το παζάρι σου... Ο τόπος το σηκώνει, αλλά εμένα δεν μου πάει η καρδιά, γιατί ήδη οι τιμές είναι πολύ καλές. Υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις λαμογιάς, ελάχιστες και συνήθως από Μπαλινέζους πιο «δυτικοποιημένους», γι' αυτό μην βιαστείς να αγοράσεις κάτι με το που θα το δεις... Θα το βρεις και αλλού. Κάνε μία εκτίμηση σε τιμές, και αν σε δουν να θέλεις κάτι αλλά να το σκέφτεσαι , το πιθανότερο είναι να προσφερθούν από μόνοι τους για σκόντο.

    Αν αγαπάς τα κοσμήματα, είναι ευκαιρία. Οι τιμές απίστευτες και τα κομμάτια που θα δεις συγκλονιστικά. Στο χωριό Τσελούκ, τα κοσμηματοπωλεία έχουν συχνά, μέσα το εργαστήρι τους και μπορείς να δεις πως κατασκευάζεται το κόσμημα σου. Με πόση τέχνη και τι λεπτοδουλειά...

    bali eleonora meleti

    "Μπαλινέζες δουλεύουν με κάθε λεπτομέρια όμορφα κοσμήματα"

    Και πριν πέσεις και πάλι για ύπνο... Φάε... Φάε όσο μπορείς, φάε ντόπια πιάτα, φάε κουζίνα διεθνή, φάει από το δρόμο, φάε σε εστιατόρια... Ψάξε ό,τι έχει σχέση με την τροφή. Είναι ένα μέρος που έχει σπουδάσει μέσα σε όλα τα άλλα, τη βιομηχανία της εναλλακτικής διατροφής με έμφαση σε οτιδήποτε νόστιμο και υγιεινό!









  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Τι έμαθα σερφάροντας για μία μέρα στο ίντερνετ

    Όλοι μας κάθε μέρα σερφάρουμε στο ίντερνετ. Σήμερα αποφάσισα να δω αν αυτό αξίζει τον κόπο. Κατέγραψα λοιπόν κάποιες από τις πληροφορίες που μου έκαναν εντύπωση, και τελικά ήταν αρκετές.

    - Ο ύπνος χωρίς μαξιλάρι μπορεί να μειώσει τους πόνους στην πλάτη και κρατά τη σπονδυλική στήλη δυνατή.

    - Η κατανάλωση σοκολάτας την ώρα της μελέτης, βοηθάει τον εγκέφαλο να συγκρατήσει πιο εύκολα περισσότερες πληροφορίες.

    - Ένα σακουλάκι τσάι, μέσα σε μία τσάντα γυμναστικής ή σε ιδρωμένα παπούτσια, μπορεί να τραβήξει όλες τις δυσάρεστες οσμές.

    - Υποσυνείδητα, αυτό που προσέχουμε στους άλλους πάνω, είναι τα παπούτσια, γι αυτό , να φοράτε πάντα ωραία πατούμενα.

    - Μία καλή δόση γέλιου και ένας καλός ύπνος, είναι το φάρμακο για τα πάντα.

    - Οι δεξιόχειρες τείνουν να μασούν την τροφή τους από τη δεξιά πλευρά της οδοντοστοιχίας τους. ( ερευνάται τι γίνεται με τους αριστερόχειρες, γιατί και εγώ που γράφω με το αριστερό, μασάω δεξιά.)

    - Το ύψος ενός ανθρώπου ορίζεται από τον πατέρα, ενώ τα κιλά από την μητέρα!

    - Η μουσική είναι μία από τις ελάχιστες δραστηριότητες που χρησιμοποιεί και τα δύο ημισφαίρια του εγκεφάλου.

    - Σύμφωνα με τον Άλμπερτ Αινστάιν, αν εξαφανιστούν οι μέλισσες από τον πλανήτη, ο άνθρωπος θα έχει ακόμα μόλις 4 χρόνια ζωής.

    - Το γέλιο καταστρέφει τα καρκινικά κύτταρα και μειώνει το ρίσκο για την ασθένεια κατά 25%.

    Ωραία δεν ήταν;









  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Οι μέρες περνούν και μου λείπει ύπνος. Για πρώτη φορά με έχει πιάσει το αγαπητό jet lag με αποτέλεσμα να μένω ξύπνια μέχρι αργά τη νύχτα παρά την κούραση μου.

    Αυτό βέβαια έχει επιπτώσεις... Χάνω το πολύ πρωινό σερφ, που συνήθως είναι και το πιο ωραίο.

    Από τις έξι το πρωί, με το πρώτο πρώτο φως, βλέπεις μέσα στο νερό αμέτρητους σέρφερ που έχουν ξυπνήσει από τα χαράματα ακριβώς γι αυτό. Αν και στην περιοχή που βρίσκομαι, στο Τσανγκού, όλοι όσοι έχουν ταξιδέψει εδώ έχουν έρθει για το σερφ. Το Μπαλί εξάλλου συνυφασμένο με το άθλημα. Ακόμα και τα φαγητά τους, θα δανειστούν για όνομα, ορολογίες του σερφ, ή ό,τι άλλο σχετίζεται με αυτό. Δηλαδή το surfer’ s cocktail, surfer’s salad, surfer’ s pizza… δίνει και παίρνει... Η βιομηχανία του σερφ, δίνει ζωή και χρήμα στο νησί.

    bali eleonora meleti

    "τοπικό όχημα γεμάτο σανίδες. Είναι το αυτοκινητάκι κάποιας σχολής σερφ που μεταφέρει τις σανίδες για τους μαθητές."

    Πηγαίνοντας στην παραλία, ήδη βλέπεις τις πρώτες «προσφορές» στους μικρούς ναούς κατά το μήκος του δρόμου. Πρόκειται για μικρά δώρα που κάνουν οι ντόπιοι στους θεούς τους ( οι περισσότεροι είναι ινδουιστές που σημαίνει πως έχουν αμέτρητες θεότητες, για το κάθε τι). Μέσα σε ένα μπανανόφυλλο ο καθένας βάζει ότι μπορεί. Λίγα πέταλα από λουλούδια, μερικούς κόκκους ρύζι, τσίχλες, τσιγάρα, σοκολάτα, ό,τι έχει ο καθένας. Μαζί ανάβουν και ένα μικρό στικ (αρωματικό), κάτι που δίνει και μια άλλη μυρωδιά στον αέρα, που ωστόσο έχει κάτι το ιδιαίτερο και το χαρακτηριστικό , χωρίς να μπορέσω να προσδιορίσω. Αν όμως μου κλείσεις τα μάτια και με ταξιδέψεις στο Μπαλί, από τη μυρωδιά, θα μπορώ να σου πω που βρίσκομαι.

    bali eleonora meleti

    "Μιρκός ναός με προσφορές στην άκρη του δρόμου. Είναι κάτι αντίστοιχο με τα μικρά εκκλησάκια που βλέπουμε στην Ελλάδα, συνήθως σε σημεία που έχουν γίνει τροχαία. Πάνω υπάρχουν “προσφορές” ενώ ο μικρός ναός προστατεύεται και από μία ομπρέλα."

    Οι πρώτες πρωινές ώρες περνούν μέσα στο νερό. Εκεί βλέπεις τα πάντα. Μασκοφορεμένους Ιάπωνες, για να μη μαυρίσουν. Φοράνε ό,τι μπορείς να φανταστείς Παντελόνια νεοπρέν, μπλούζες με μακρύ μανίκι, καπέλο , γυαλιά – και όμως κάνουν σερφ, τουριστικό μεν, αλλά σερφ).

    Κινέζους που πάνε μιλιούνια μαζί και είναι και ψιλοδολοφόνοι, γιατί αν πάρουν κύμα δεν κατεβαίνουν μέχρι να πατήσουν στεριά, θερίζοντας κόσμο και κοσμάκη στο διάβα τους. Και να βγάζουν ακόμα και τότε φωτογραφίες.

    Τους λόκαλ Μπαλινέζους που νιώθεις ότι έχουν γεννηθεί με τη σανίδα στα πόδια.

    eleonora meleti at bali

    "Μπαλινέζες παίζουν στην άρκη της θάλασσας. Είναι ντυμένες με κανονικά ρούχα γιατί δεν θέλουν να μαυρίσει το δέρμα τους. Στην Ινδονησία το λευκό δέρμα είναι ότι για εμάς το δέρμα με σολαριουμ! Αυτό επίσης αποτελεί λόγο για να μην κάνουν οι γυναίκες του Μπαλί σερφ! Τόσα χρόνια δεν έχω δει ούτε μία ντόπια να ασχολείται με το άθλημα."

    Κάτι κούκλους Αυστραλούς, όπως στις ταινίες, με μούσκουλα, ξανθά μαλλιά γαλάζια μάτια, που παίρνουν τα κύματα αέρα πατέρα, και σου σκάνε και το βλέμμα ή το χαμόγελο όταν περνάνε από δίπλα σου κόβοντας το κύμα και φλερτάροντας. Οι Αυστραλοί στο Μπαλί, είναι λες και έχουν φωλιά. Επειδή είναι κοντινός σε αυτούς προορισμός υπάρχουν χιλιάδες. Και είναι και οι χιλιάδες όμορφοι. Και σέρφερς.

    Βέβαια η φίλη μου η Άννα επιμένει πως ακόμα καλύτεροι είναι οι Νεο Ζηλανδοί. Και δεν έχει άδικο. Αν είσαι γυναίκα πάντως, στο line up, χορταίνει το μάτι σου. Και όχι μόνο εκεί.

    bali eleonora meleti

    "Καλλονός Αυστραλός μόλις τελείωσε το σερφ και βγαίνει από το νερό. Μπορεί να μην φαίνεται στη λήψη, αλλά ο λόγος μου είναι εγγύηση.Ήταν κούκλος."

    Κάπου στο μεσημέρι, που σε έχει κόψει η μαύρη πείνα, και βέβαια μπορείς να φας χωρίς τύψεις, γιατί έχεις κάνει καύσεις, αρχίζει το πάρτι. Οι επιλογές άπειρες. Μπορείς να φας αν θέλεις την τρασίλα σου, αλλά όσοι λατρεύουν την υγιεινή διατροφή , εδώ είναι ο τόπος τους!

    Οι Μπαλινέζεοι τρώνε ρύζι για πρωινό. Τους βλέπεις να τρώνε και όρθιοι στο δρόμο, έχοντας τυλίξει το ρύζι τους σε μπανανόφυλλα, και τρώγοντας το με τα χέρια. Το κάνω και εγώ, ακόμα και στο σπίτι μου στην Αθήνα και σου δίνει άλλη αίσθηση το φαγητό, όταν βάζεις χέρι. Κάτι που οι Έλληνες αναγνωρίζουμε μόνο όταν πρόκειται για παϊδάκια.

    bali eleonora meleti

    "Πράσινη σαλάτα, με ψητή κολοκύθα, ηλιόσπορους, ντοματίνια, τυρί τύπου κατίκι, flakes από αμύγδαλο και σάλτσα φρέσκιας ντομάτας με πέστο βασιλικού."

    Το φαγητό εδώ είναι σκέτη απόλαυση. Και τρως πολύ, γιατί το απόγευμα έχει δεύτερη παρτίδα σερφ, που επίσης θα σε κάνει να κάψεις θερμίδες και επίσης θα σε στείλει και πάλι χωρίς τύψεις σε ένα από τα αμέτρητα μέρη για φαγητό. Πρώτα όμως, αξίζει να χαζέψεις το ηλιοβασίλεμα, υπέροχο μαγικό και μοναδικό, πίνοντας και μία καρύδα.

    bali eleonora meleti

    "Πίνοντας καρύδα την ώρα που πέφτει ο ήλιος."

    Το νερό της καρύδας είναι το δεύτερο νερό τους εδώ. Κοστίζει 2.000 ρουπίες δηλαδή 0,13 λεπτά και αν εσύ τους δώσεις 10.000 ρουπίες, όσο δηλαδή κάνει ένα μπουκαλάκι νερό (0,66 λεπτά) σε ευγνωμονούν , σου φιλούν το χέρι, σε σταμπάρουν και την επόμενη μέρα σε κερνάνε και καρύδα ( το νερό της ) και την ψίχα της!

    bali eleonora meleti

    "Οι φίλοι μου οι καρυδοπωλητές. Είναι ζευγάρι και ζουν από τις καρύδες. Το πόστο τους είναι πάντα στην παραλία της Μπράβα."

    Το νερό της καρύδας, είναι εξαιρετικά αντιοξειδωτικό, αλλά να ξέρεις πως αν δεν το σηκώνει ο οργανισμός σου, μπορεί να γίνει και φυσικό καθαρτικό. Και δεν θες. Γιατί εδώ στο Μπαλί, υπάρχει και κάτι άλλο που λέγεται Bali Belly και τους πιάνει όλους ! Στα ελληνικά λέγεται «κόψιμο»!

    bali eleonora meleti

    "Ο οργανισμός μου δέχεται το νερό καρύδας, οπότε τρώω άφοβα!"

    Τα πρώτα 24άωρα, θα έχεις στενές επαφές με την τουαλέτα... Ειδικά αν βάλεις στο νερό ή στον καφέ σου πάγο... Μην το κάνεις σε παρακαλώ... Το Bali Belly καραδοκεί και ...πυροβολεί!

    Έπεται συνέχεια ...









  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Επιτέλους η μέρα που περίμενα τόσο μα τόσο πολύ έφτασε... Σαν και σήμερα πριν ένα χρόνο, ήμουν και πάλι εδώ και αισθάνομαι πραγματικά σαν να μην πέρασε μία μέρα.

    Το Μπαλί είναι ένας μαγευτικός παράδεισος, μία γη της απαγγελίας, ένας κόσμος με ανθρώπους άλλης ποιότητας και κουλτούρας, μακριά από την νοοτροπία των δυτικών... Σκέφτηκα λοιπόν, γράφοντας κάθε μέρα από λίγες γραμμές, να μπορέσω να σας μεταφέρω την μαγική ενέργεια αυτού του τόπου, μέσα από περιγραφές και φωτογραφίες. Σήμερα το οπτικό υλικό μπορεί και να μην είναι τόσο πλούσιο γιατί η ιδέα μου ήρθε πριν από λίγο, ( εδώ είναι 22:32 ώρα Μπαλί, άρα 17:32 ώρα Ελλάδας) που σημαίνει πως έχω λίγες φωτογραφίες από τη πρώτη αυτή μέρα.

    Νομίζω όμως πως αξίζει τον κόπο να σας μιλήσω λίγο για αυτό το υπέροχο νησί της Ινδονησίας.

    bali eleonora meleti

    "Hλιοβασίλεμα στην παραλία Μπράβα, μία από τις πιο γνωστές παραλίες για σερφ"

    Πρώτη φορά ήρθα το 2010, έκανα εκείνο το ταξίδι με τη μητέρα μου. Ο έρωτας με το Μπαλί ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά. Όχι μόνο γιατί είναι ένας τόπος βουτηγμένος στο πράσινο, με μία άγρια ζούγκλα να σε αγκαλιάζει, ούτε γιατί βρέχεται από την απεραντοσύνη του ωκεανού. Το Μπαλί είναι ένας μαγικός τόπος, γιατί η ενέργεια που έχει σε κάνει να θέλεις να βγάλεις μόνο το καλύτερο του εαυτού σου. Οι άνθρωποι εδώ, επίσης βοηθάνε σε αυτό.

    Άνθρωποι απλοί, που έχουν μάθει να ζουν με ελάχιστα και να ευχαριστούν για την κάθε μέρα που έχουν την τύχη να ξυπνούν. Αγαπούν τη γη τους, αγαπούν και τους ανθρώπους που την επισκέπτονται. Είναι πάντα πρόθυμοι, ευγενικοί , εξυπηρετικοί, ομιλητικοί, ευγνώμονες, χαμογελαστοί με μία ηρεμία στο λόγο και τις κινήσεις που σε κάνουν να χαλαρώνεις.

    bali eleonora meleti

    "Μπαλινέζος που πουλάει καλαμπόκια στην παραλία. Το ένα καλαμπόκι κοστίζει κάτι λιγότερο από 0,45 λεπτά."

    Η ζωή εδώ είναι απλή. Πολύ απλή. Με τη φύση ως κυρίαρχο στοιχείο και τη γη ως πηγή ζωής, καταλαβαίνεις πόσο και πως η ζωή σου στο δυτικό πολιτισμό αποτελείται από πολλά περιττά. Περιττά ρούχα, περιττά άγχη, περιττά έξοδα, περιττές επιθυμίες, περιττούς ανθρώπους, περιττές συμπεριφορές.

    Με τους ρυθμούς να είναι αυτοί που πρέπει συνειδητοποιείς πως και πόσο η ζωή των δυτικών είναι πιο δύσκολη παρά τις ανέσεις και τις πολυτέλειες μίας δυτικής κοινωνίας, και εκπλήσσεσαι κατανοώντας πως ο άνθρωπος τελικά έχει πολύ λιγότερες ανάγκες από εκείνες που δημιουργεί στην καθημερινότητα του, στην αγχώδη και απειλητική κοινωνία της δύσης.

    eleonora meleti at bali

    "Tουρίστες κάνουν βόλτα με άλογα στην παραλία"

    Δεν είναι τυχαίο άλλωστε που όσες φορές έχω ταξιδέψει στο Μπαλί έχω γνωρίσει άπειρους ανθρώπους από την Ευρώπη, που πήραν την απόφαση να εγκαταλείψουν τις ζωές τους στη χώρα τους, καριέρες με καλά λεφτά, φίλους , οικογένεια, για να έρθουν εδώ και να διάγουν μία ζωή απλή, λιτή αλλά πολύ πιο χαρούμενη και γεμάτη.

    Για κάποιους μπορεί να ακούγεται τρομακτικό, το να φεύγεις από τη ζώνη ασφαλείας σου, όσο και αν αυτή σε πνίγει. Μόνο όμως με ένα ταξίδι εδώ , θα μπορέσεις να καταλάβεις αυτό που σου γράφω. Καμία λέξη καμία εικόνα δεν θα μπορέσει να σε πείσει, αν δεν το ζήσεις.

    bali eleonora meleti

    "Αγέρωχος Βούδας, χαιρετά τον Ήλιο"

    Σίγουρα κάποιοι που θα διαβάσουν αυτό το κείμενο, θα πουν « χέσε μας ρε μελέτη και συ και τα ταξίδια σου , εδώ ο κόσμος χάνεται κλπ κλπ κλπ» αφήνοντας υπονοούμενα για τα προβλήματα του ενός, τις δυσκολίες του άλλου, τις οικονομικές δυσχέρειες του παραπέρα.

    Πάντα θα υπάρχει κάτι χειρότερο και κάτι καλύτερο από αυτό που προσδιορίζει εμάς και τη ζωή μας, όπως πάντα θα υπάρχει και αυτή η «δυτική» νοοτροπία της επίθεσης που εδώ στο Μπαλί, αντικαθίσταται με την νοοτροπία « κάτσε να δω τι έχω να μάθω από τον άλλον, όταν αυτός που δείχνει ή μου λέει κάτι, ακόμα και αν εγώ δεν το έχω.»

    Καπνίζεις; Αν ναι , μόλις πρόσφατα πληροφορήθηκα πως το πακέτο τσιγάρα έχει πάει στα 4 ευρώ. Άρα αν καπνίζεις ένα πακέτο την ημέρα θες 1420 ευρώ το χρόνο.

    Πίνεις καφέ έτσι δεν είναι ; Αν πίνεις δύο την ημέρα, θέλεις πάλι κάπου εκεί μόνο για τους καφέδες ενός χρόνου.

    bali eleonora meleti

    "Γράφοντας σκέψεις με θέα τον ωκεανό"

    Για ένα τέτοιο ταξίδι λοιπόν, μέχρι το Μπαλί, ένα ταξίδι ζωής, μία εμπειρία που αξίζει να βιώσεις, δεν χρειάζεσαι περισσότερα απ όσα λεφτά χρειάζεται ένας καπνιστής του πακέτου για ένα χρόνο. Για εισιτήρια και διαμονή, για 10 με 15 μέρες. Και λέω«δεν χρειάζεσαι περισσότερα» γιατί με λίγο ψάξιμο μπορεί να σου κοστίσει και αρκετά λιγότερο.

    Η ζωή εδώ έχει άλλη αξία κυριολεκτικά. Να φανταστείς ότι ένα λουκούλλειο γεύμα, με τα ψάρια του, τη σαλάτα του , το ποτό ,το γλυκό του, κοστίζει 9 ευρώ το άτομο. Και σε τέτοια επίπεδα κυμαίνονται αντιστοίχως όλες οι δραστηριότητες. Ακόμα και η διαμονή, μπορεί να ξεκινάει από τα 20 ευρώ το άτομο σε 3 ή και 4 αστέρων ξενοδοχεία. Αν θες Αν θες να ζήσεις με παραπομπές στις χλιδές της Ευρώπης. Αν θες να το πας λίγο πιο hard core, οι τιμές πέφτουν ακόμα περισσότερο.

    bali eleonora meleti

    "Το Μπαλί είναι ο παράδεισος για όσους κάνουν χορτοφαγική διατροφή. Αυτό είναι το μπουρίτο μου, με λαχανικά και ψημένο τοφού"

    Και αν θες τη γνώμη μου, τέτοια ταξίδια αξίζει να τα κάνεις, βγαίνοντας από τη ζώνη ασφαλείας σου, και αυτό γίνεται μόνο αν δοκιμάσεις να ζήσεις έναν τόπο, μέσα από τον τρόπο του και όχι μέσα από αυτόν που έχεις μάθει ή συνηθίσει.

    Είναι ωραίο να ζεις έναν τόπο μέσα από το βιοτικό του επίπεδο. Στην προκειμένη, να περπατάς ξυπόλυτος, να τρως με τα χέρια, να μένεις σε έναν χώρο καθαρό μεν, αλλά με τα απολύτως βασικά. Να έχεις πετάξει μέσα στη βαλίτσα σου, πέντε ρούχα όλα και όλα, χωρίς καλλυντικά, χωρίς μακιγιάζ...

    bali eleonora meleti

    "Μητέρα αφήνει το μωρό της να μπουσουλάει εκεί που σκάει ο ωκεανός"

    Και είναι ωραίο να παρατηρείς τους ανθρώπους... Το πως ξυπνούν νωρίς, για να ευχαριστήσουν τον Ήλιο που ξημερώνει, τη γη που δίνει ρύζι, τη βροχή που δίνει νερό...

    Είναι ωραίο να βλέπεις τους πάντες ήρεμους και χαλαρούς, παιδιά να τρέχουν στις παραλίες, ζευγάρια να είναι αγκαλιασμένα και απλά, φυσικά.. Είναι ωραίο να συνειδητοποιείς πως όσοι αγαπάνε το Μπαλί, έχουν έναν μυστικό κοινό κώδικα επικοινωνίας, κάτι που τους ενώνει μαγικά, και τους κάνει στη βάση τους «ίδιους»...

    bali eleonora meleti

    "Μπαλινέζοι έτοιμοι να τιμήσουν την μνήμη αγαπημένου προσώπου που έχει πεθάνει, κάνοντας τελετή στη θάλασσα"

    Κάθε μέρα, θα γράφω δέκα αράδες, και αν θες τις διαβάζεις, αν όχι, μην κάνεις κλικ...Μπορεί οι φωτό μου να μην είναι ό,τι αγαπάει το instagram, ντιγκαρισμένες στα φίλτρα και τα duck face, ούτε χιλιοπροβαρισμένες μέχρι να βγει η «καλή».

    Θα είναι όμως αληθινές, απλές και γεμάτες Μπαλί...


    Καλή σας νύχτα... ( Ή καλημέρα )









  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Αυτή είναι η πιο συχνή ερώτηση που κορίτσια όλων των ηλικιών μου στέλνουν συχνά, θέλοντας να ανταλλάξουμε απόψεις.

    Ακούγεται απλό ερώτημα, η απάντηση όμως είναι όσο πολύπλοκη και η φύση του θέματος. Όπως ακριβώς συμβαίνει σε κάθε ερώτηση που δεν έχει μόνο μία απάντηση.

    Πρόσφατα διάβασα ένα απόσπασμα από το βιβλίο της ψυχοθεραπεύτριας Nina Atwood, “Temptations of the single girl”, που ουσιαστικά καταδικάζει τη φιλία ανάμεσα σε δύο πρώην. Γίνεται μάλιστα αρκετά γλαφυρή στις περιγραφές του πόσο κακό μπορεί να κάνει μία τέτοια φιλία. Παρουσιάζει επιχειρήματα, δεν μπορώ να πω, και μέχρι ενός σημείου δεν έχει άδικο.

    Συχνά συναντώ στο περιβάλλον μου και όχι μόνο, γυναίκες που πιστεύουν πως αν διατηρήσουν μία φιλική σχέση με τον πρώην τους, θα μπορέσουν να τον ξανακερδίσουν. Μέγα λάθος. Σε τέτοιες περιπτώσεις φαντασίωσης, η φιλική σχέση μπορεί να πληγώσει ακόμα περισσότερο και από το ίδιο το χωρισμό. Οι προσδοκίες μίας επανασύνδεσης μόνο καταστροφικές μπορεί να είναι, ειδικά όταν η σκληρή πραγματικότητα έρθει να τις αντικαταστήσει με την... αντικατάσταση που θα κάνει ο πρώην στην λεγάμενη, με μία νέα συμβία.

    Όταν λέμε «θέλω να μείνω φίλη με τον πρώην» συνεπάγεται πως έχουμε κάνει εικόνα το να δούμε τον πρώην αγαπημένο μας με άλλη , και να μην μας αγγίζει ούτε καν εγωιστικά.

    Αν δεν είσαι έτοιμη να ζήσεις κάτι τέτοιο, καλύτερα μην προσπαθήσεις να πείσεις κανέναν για το ότι έχεις ξεπεράσει το χωρισμό σου.

    Άλλες πάλι, παρά το γεγονός ότι δεν έχουν κανένα απολύτως σεξουαλικό απωθημένο από τον πρώην τους, περιμένουν να διατηρήσουν σε φιλικό πλαίσιο την οικειότητα και την άνεση που είχαν μαζί του, όσο ήταν ζευγάρι.

    Επίσης μέγα "φάουλ"


    Δεν ήσουν, δεν είσαι και δεν θα γίνεις ποτέ για τον πρώην σου, ο κολλητός εκείνος που θα μπορέσει να αράξει μαζί του και να μιλήσει για γκόμενες πίνοντας μπίρες.

    Υπήρξατε ζευγάρι και αυτό σας έφερε κοντά, σας χάρισε μία άνεση, μία οικειότητα που ωστόσο πρέπει να διαρκεί όσο και η σχέση. Τα όρια μετά τον χωρισμό, πρέπει να επαναπροσδιοριστούν, όσο και αν υπάρχει η αληθινή κοινή πρόθεση για μία φιλική επαφή. Και αν δεν καταλαβαίνεις αυτό που σου λέω, ή θεωρείς απόλυτα σωστό το να τον οικειοποιείσαι με κάθε τρόπο, φαντάσου να είσαι εσύ η "καινούρια" και να έχεις στα πόδια σου την πρώην που είναι κουλ με τον "δικό" σου εκμεταλλευόμενη την άνεση που απέκτησε ως πρώην σύντροφος του.

    Δεν θα σου αρέσει, τελείωνε!

    Όταν λέμε «είμαι φίλη με τον πρώην» σημαίνει πολλά...

    Σημαίνει πως μεταξύ μας δεν υπάρχει καμία σεξουαλικότητα, από καμία πλευρά. Δεν είσαι φίλη με τον πρώην, όταν εσύ δεν τον βλέπεις ερωτικά, αλλά εκείνος ζει για να σε αγγίξει. Δεν είσαι φίλη με τον πρώην, όταν εκείνος σε έχει ξεπεράσει και συ περιμένεις πότε και πως θα σου ζητήσει να ξαναβρεθείτε για να θυμηθείτε περιστασιακά τις παλιές καλές εποχές.

    Όταν λες «είμαι φίλη με τον πρώην» σημαίνει πως ο χωρισμός σας ήταν ήπιος, όχι ανώδυνος, αλλά πολιτισμένος, σας έδωσε για λίγο, χώρο και χρόνο σε απόσταση, ώστε να πενθήσετε και να κλείσετε μέσα σας ότι είχε απομείνει από το «εσείς».

    Όταν λες «είμαι φίλη με τον πρώην» σημαίνει πως νοιάζομαι για εκείνον, θέλω να είναι καλά, δεν καταπατώ τα νέα όρια και τα νέα δεδομένα, σέβομαι τη ζωή και τις επιλογές του, δεν παρεμβαίνω, δεν κρίνω, δεν αναμασώ τελειωμένες καταστάσεις.

    Όταν λες «είμαι φίλη με τον πρώην» σημαίνει πως είσαι έτοιμη να δεχτείς πως δεν είσαι πια η πρωταγωνίστρια αλλά το παρελθόν του, χαίρεσαι όταν τον βλέπεις να γελάει ξανά και να νιώθει, τον συναντάς χωρίς να πονάς, τον ακούς χωρίς να τον θες, τον βλέπεις χωρίς να αναπολείς.

    Όταν λες « είμαι φίλη με τον πρώην» σημαίνει πως έχει τοποθετήσει τον άνθρωπο αυτό σε μία περίοπτη θέση, γιατί πήρες και έδωσες, και συνειδητοποίησες πως όταν η σχέση σας έκανε τον κύκλο της, θα ήταν καλύτερα και για τους δύο αν προχωρούσατε χώρια...

    Αν με ρωτάς, ναι έχω πρώην με τους οποίους είμαι φίλη. Βέβαια, έχουν υπάρξει περιπτώσεις που κάποιοι , δεν ήθελαν εκείνοι να με κρατήσουν στη ζωή τους. Μπορεί να έκανα εγώ την πρόθεση μου ξεκάθαρη, μπορεί να προσπάθησα κιόλας να κρατήσω επαφή, αλλά εκείνοι, είχαν πάρει την απόφαση πως δεν με θέλουν με κανέναν τρόπο στη ζωή τους.

    Υπάρχει όμως και μία μοναδική περίπτωση, που αφού ολοκληρώθηκε και για τους δύο η περίοδος πένθους, (περίπου ένας χρόνος,) η σχέση μου με τον άνθρωπο αυτό πέρασε σε άλλο επίπεδο...

    Ήταν μία σχέση κοντά στα 6 χρόνια... Ένας έρωτας αγνός, αληθινός, αμοιβαίος, αυθεντικός σχεδόν κινηματογραφικός. Έκανε τον κύκλο της ,και τώρα, εδώ και είκοσι σχεδόν χρόνια, ο πρώην σύντροφος μου είναι άνθρωπος μου.

    Υπάρχει αυτή η σωστή δοσολογία οικειότητας και τρυφερότητας, σε συνδυασμό με την άνεση που παρέχει το ότι γνωρίζεις καλά κάποιον και σε ξέρει και εκείνος στο ίδιο βάθος, που έχει ωστόσο βάση μόνο στο πηγαίο ενδιαφέρον , απαλλαγμένο από όποια μορφή ερωτισμού, και που μας επιτρέπει να συναναστρεφόμαστε σαν δύο ώριμοι ενήλικες που μοιράζονται σκέψεις, εμπειρίες και σιωπές, χωρίς προσδοκίες και χωρίς εμμονές.

    Είμαστε σαν φαντάσματα. Μπορεί να μην βλεπόμαστε συχνά, αλλά ξέρουμε ότι ο ένας υπάρχει πάντα για τον άλλον κάπου εκεί έξω.

    Και είναι όμορφο αυτό... Είναι όμορφο να είσαι "έτσι" φίλη με τον πρώην...








  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Πριν από δύο μέρες, δημοσίευμα γνωστού site είχε ως τίτλο:

    «Με 1,70 ύψος , δεν ήταν πάντα τόσο λεπτή. Δες πως έχασε η Ελεονώρα Μελέτη 7 κιλά μέσα σε 15 μέρες.»

    Αρκετά δελεαστικός τίτλος για μία κοπέλα που θα ήθελε να χάσει πολύ βάρος μέσα σε απίστευτα μικρό χρονικό διάστημα. Και εφόσον το κατάφερε κάποια που εκτίθεται και υπολογίζει στην εικόνα της, γιατί όχι και εκείνη.

    Αν και σπάνια πλέον ασχολούμαι ή απαντάω σε δημοσιεύματα που με αφορούν, αυτή τη φορά αποφάσισα να δράσω και να διαψεύσω τον εν λόγω άρθρο.
    Αν και ουσιαστικά δεν έγραφε κάτι κακό, ή άδικο , μήτε πρόστυχο ή χυδαίο, για το άτομο μου, όφειλα να τοποθετηθώ καθώς έκρινα πως από το πουθενά θα μπορούσε να παραπλανήσει κόσμο. Και δεν ήθελα να γίνει κάτι τέτοιο πάνω στο όνομα μου, ειδικά όταν είναι γνωστή η θέση μου πάνω σε θέματα διατροφής.

    Σαφώς και το site που δημοσίευσε το συγκεκριμένο κείμενο δεν είχε σκοπό να βλάψει το αναγνωστικό του κοινό, από την άλλη όμως δεν ήθελα να βαφτιστώ, και μάλιστα άθελα μου, φορέας πληροφοριών που δεν εφαρμόζω στη ζωή μου και σίγουρα δενμε αντιπροσωπεύουν.

    Κάνοντας κλικ λοιπόν πάνω στο κείμενο , κάποιος θα μπορούσε να διαβάσει διάφορα διάσπαρτα λόγια που ενδεχομένως και εγώ ή ίδια έχω πει στο παρελθόν σε συνεντεύξεις και αφορούσαν στις διατροφικές μου συνήθειες. Κάποιες ίσχυαν, κάποιες όχι.

    Εκείνο στο οποίο ενίσταμαι και για το οποίο παίρνω θέση μέσα από αυτό το κείμενο, είναι το γεγονός, ότι το άρθρο «έκλεινε» με ένα πρόγραμμα διατροφής που υποτίθεται ότι κάνω, και με βάση το οποίο υποτίθεται ότι έχασα 7 κιλά σε 15 μέρες.

    Διάβασα μόλις μία σειρά για να καταλάβω πως το πρόγραμμα αυτό δεν είχε να κάνει καμία απολύτως σχέση με εμένα. Και αυτό γιατί στα γεύματα του είχε κρέας. Έχω να φάω κρέας από τη Δευτέρα του Πάσχα του έτους 2014.

    Επίσης δεν έχω κάνει ποτέ στη ζωή μου δίαιτα, παρά μόνο προγράμματα διατροφής, τα οποία σαφώς δεν είχαν στόχο την απώλεια 7 κιλών, σε καμία περίπτωση σε διάστημα δύο εβδομάδων.

    Όταν παραγγέλνείς την πίτσα, έχεις φροντίσει να πεινάς και σαφώς να μην κάνεις δίαιτα... Κάπως έτσι πρέπει να προετοιμαστείς και για αυτόν που περιμένεις.

    Καταδικάζω κάθετα, και δεν είναι η πρώτη φορά, οποιαδήποτε προσπάθεια απώλειας βάρους, που βασίζεται σε τυχαία προγράμματα διατροφής, και κοινής χρήσης δίαιτες που δημοσιεύονται σε διαδίκτυο, περιοδικά και τηλεοράσεις.

    Καταδικάζω κάθετα, και δεν είναι η πρώτη φορά, οποιαδήποτε προσπάθεια αποβλέπει στην απώλεια αρκετού βάρους μέσα σε πολύ λίγο χρονικό διάστημα γιατί αυτό συνεπάγεται ακρότητες που θα επιβαρύνουν τον οργανισμό και θα βλάψουν την υγεία.

    Καταδικάζω κάθετα, και δεν είναι η πρώτη φορά, οποιαδήποτε προσπάθεια αποβλέπει μονάχα στην απώλεια βάρους και όχι στη διαμόρφωση ενός πλήρους και σωστού προγράμματος διατροφής που θα έχει διάρκεια στο χρόνο και θα αποτελέση τάση ζωής.

    Πιστεύω και στηρίζω την υγιεινή διατροφή, που παρέχει όλα τα απαραίτητα στοιχεία στον οργανισμό, δεν εστιάζει στα κιλά, αλλά στη σωστής σύσταση του σώματος και χαρίζει ένα δυνατό κορμί που αποπνέει υγεία.

    Αν κάποιος παρακολουθεί το blog μου, αυτό εξάλλου θα το έχει καταλάβει από την αρθρογραφία μου.

    Επίσης έχω μοιραστεί ουκ ολίγες φορές το βάρος μου, τα τελευταία χρόνια , και ανατρέχοντας κανείς στις δημόσιες αναφορές μου από το 2010, αυτό δεν έχει ξεπεράσει τα 64 κιλά. Όσα δηλαδή ζυγίζω σήμερα. Κάτι που σημαίνει πως αν όντως είχα χάσει επτά κιλά σε 15 μέρες σήμερα θα έπρεπε να είμαι 57 κιλά.

    57 κιλά ζύγισα τελευταία φορά στην Πέμπτη δημοτικού.

    Εκτός και αν το άρθρο εννοεί πως επειδή δεν ήμουν πάντα τόσο λεπτή, είχα 7 παραπανίσια κιλά στα ήδη 64 μου, άρα ζύγισα 71 κιλά. Που αναλύοντας την σημειολογία των λόγων, αυτό σημαίνει πως μία κοπέλα 71 κιλά δεν είναι λεπτή. Άρα αυτό την κάνει αυτόματα, χοντρή.

    Καταδικάζω λοιπόν, και δεν είναι η πρώτη φορά, οποιαδήποτε προσπάθεια αποβλέπει στο να βάλει ταμπέλες στους ανθρώπους με βάση τα κιλά τους, αλλά και οποιαδήποτε απόπειρα επιχειρεί να γεμίσει με προσδοκίες κοπέλες που παλεύουν με τον εαυτό τους για το βάρος τους και δέχονται πίεση από προβαλλόμενα σχεδόν επιβαλλόμενα πρότυπα από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης.

    Είμαι 64 κιλά, και είμαι πιο υγιής από ποτέ, με τη σύσταση του σώματος μου να με ικανοποιεί απόλυτα. Το λίπος μου είναι στο 21% και η διατροφή μου είναι κάτι περισσότερο από ολοκληρωμένη σε ποσότητα, συχνότητα και απόλαυση.

    Χαρείτε το καλοκαίρι σας αγαπώντας τον εαυτό σας.







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    *αυτό το κείμενο θα μπορούσε να πάει στην κατηγορία "ευ ζην και ψυχολογία" αλλά εκεί δεν ανεβάζω κανέναν κείμενο που να μην φέρει την ευθύνη των λόγων του, βασισμένο και σε μία προσωπική πείρα και εμπειρία. Επειδή λοιπόν εγώ πάσχω από τους σωστούς ανθρώπους, επέλεξα να κατατάξω το κείμενο αυτό στην κατηγορία " οι σκέψεις μου" θέλοντας να πειραματιστώ ταυτόχρονα με την εφαρμογή όσων παρουσιάζω.

    Κατά καιρούς, ( για μερικούς ίσως και πιο συχνά) όλοι έχουμε προσελκύσει τα λάθος άτομα στη ζωή μας. Είτε σε συνεργασίες , είτε σε φιλίες, είτε σε σχέσεις. Διαβάζω από εδώ , διαβάζω από εκεί, για τον περίφημο Νόμο της Έλξης και διάφορες άλλες θεωρίες που λένε πως και γιατί τραβούμε σαν μαγνήτες όλους όσοι εμφανίζονται στη ζωή μας. Και επειδή εγώ στη δική μου ζωή είχα και εξακολουθώ και έχω λάθος ανθρώπους, επειδή σαφώς εγώ το έχω επιτρέψει, αποφάσισα να αναζητήσω το «γιατί».

    Μα τι στο καλό κάνω λάθος;

    Το δούλεψα πολύ το θέμα, το συζήτησα, παρατήρησα τη ζωή μου, τα λάθη μου, τα πρόσωπα που πρωταγωνιστούν σε αυτή, και τελικά για να μην σας κουράζω, δεν θα σας πω τι ανακάλυψα, αλλά θα σας πω μετά βεβαιότητας πως όντως έχουμε ευθύνη για το ποιος είναι γύρω μας.

    Εμείς επιλέγουμε, εμείς καλούμε και αυτοί έρχονται... Σαν να παραγγέλνεις μία πίτσα, ένα πράγμα... Μόνο που όταν παραγγέλνεις την πίστα, δύσκολα θα κάνεις λάθος, γιατί ξέρεις τι θες. Γίνεται το ίδιο και με τους ανθρώπους; Αν σε βασανίζουν αντίστοιχα ερωτήματα, να τι κατάφερα να συγκεντρώσω. Θα το μοιραστώ μαζί σας και ο χρόνος θα δείξει αν η συνταγή θα μας φέρει τους σωστούς ανθρώπους.

    Πρέπει ( λέει) να είμαστε ξεκάθαροι με το ποιοι είμαστε και τι ζητάμε


    Έχει δίκιο. Πολλές φορές οι άνθρωποι κάνουμε το εξής λάθος. Βγάζουμε προς τα έξω , εκείνο που θα θέλαμε να είμαστε, ή πιστεύουν οι άλλοι ό,τι είμαστε και όχι αυτό που πραγματικά συμβαίνει μέσα στο μυαλό και στην καρδιά μας. Εγώ πάντα είχα ένα παράπονο από τους ανθρώπους. Είτε φίλους είτε συγγενείς είτε συντρόφους. Όλοι τους με αντιμετώπιζαν μέσα τους με μία φιλοσοφία « τι ανάγκη έχει αυτή». Και δεν εννοώ ανάγκη για υλικά. Εννοώ ανάγκη από συναισθηματική στήριξη, συμπαράσταση , συμπόνια, κατανόηση. Όλοι τους, μα όλοι τους είχαν και εξακολουθούν να έχουν την εντύπωση πως δεν χρειάζομαι κανέναν. Δεν έχω ανάγκη από κανέναν. Και σε αυτό φταίω εγώ. Γιατί δίνω προς τα έξω την εικόνα της πλήρως ανεξάρτητης, αυτόνομης, μαχήτριας που δεν το βάζει ποτέ κάτω και που οι προκλήσεις και οι δυσκολίες είναι το καλύτερο μου. Που.... «ό,τι και να γίνει εγώ θα τα καταφέρω». Αυτό άκουγα πάντα. Από γονείς, δασκάλους, φίλους , γκόμενους. Δεν είναι έτσι καλέ μου. Κλατάρω. Και όταν κλατάρω κανείς δεν το παίρνει είδηση, και κανείς δεν είναι εκεί, γιατί κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ό,τι κλατάρω. Γιατί δεν το δείχνω. Και όταν συμβαίνει δεν ζητώ βοήθεια . Δεν κάνω ποτέ ξεκάθαρο ποια πραγματικά είμαι. Να συστηθώ λοιπόν και πάλι; Είμαι μία άκρως ευαίσθητη κοπελιά, με τις ανασφάλειες και τις φοβίες της, που όταν εσύ πιστεύεις πως εγώ δεν έχω ανάγκη, είναι τότε που χρειάζομαι περισσότερο από ποτέ τη στήριξη σου. ( Για να δω ποιος θα εμφανιστεί; )

    Και αν σε μπέρδεψε το παράδειγμα μου, θα σου δώσω άλλο. Έχω φίλη που το παίζει μάγκας... Εγώ δεν δεσμεύομαι, εγώ έχω αντρικό μυαλό, εγώ θέλω να περνάω καλά κλπ κλπ. Όταν λοιπόν της σκάνε κάφροι αυτής της φιλοσοφίας, ( που κανονικά θα έπρεπε να ταιριάζουν) εκείνη τρώει στη σφαλιάρα της και δεν ξέρει από που της έχει έρθει. Γιατί αυτό που ζητάει στην πραγματικότητα μέσα της και δεν το δηλώνει με ειλικρίνεια, είναι ο πρίγκιπας πάνω στο άσπρο άλογο.

    Ζήτα αυτό που θέλεις ( όπως την πίτσα που λέγαμε)


    Θέλω μία με τομάτα, τυρί, μανιτάρια, πιπεριά, κρεμμύδι και ρίγανη. Υποθέτω αυτή θα μου έρθει στο τραπέζι. Γιατί αυτή ζήτησα. Κάπως έτσι ( λέει ) γίνεται και με τους ανθρώπους. Παραγγέλνεις ποιότητες. Όχι πρόσωπα. Δε λες «Θέλω τον Βαγγέλη». Λες θέλω «έναν ρομαντικό, έξυπνο, με ενσυναίσθηση, τρυφερότητα και κατανόηση άνθρωπο.» Αν λες «θέλω το Βαγγέλη» και ο Βαγγέλης είναι κάφρος, θα σου έρθει μία ή άλλη ένας κάφρος. Το θέμα τώρα με τις ποιότητες ποιο είναι... Όλοι έχουμε κάτι ιδανικό στο μυαλό μας. Λίγοι όμως είναι εκείνοι που μπορούν να το διαχειριστούν όταν αυτό εμφανιστεί. Γιατί αν εσένα τα βιώματα σου σε έχουν κάνει να νιώθεις ότι αγαπιέσαι μέσα από τον πόνο , το δράμα και την ταλαιπωρία, αλλά λες πως ονειρεύεσαι έναν άνθρωπο ποιότητες αντίθετες από αυτές που έλκεις, τότε αν αυτός εμφανιστεί, θα πάει στα αζήτητα, ως «καλό παιδί ο Νικολάκης, αλλά ...πολύ καλό παιδί για μένα».

    Όταν παραγγέλνείς την πίτσα, έχεις φροντίσει να πεινάς και σαφώς να μην κάνεις δίαιτα... Κάπως έτσι πρέπει να προετοιμαστείς και για αυτόν που περιμένεις.

    Μείνε εστιασμένος και έχε τα μάτια σου ανοικτά


    Το σύμπαν ανταποκρίνεται πάντα σε ό,τι ζητάς. Το θέμα είναι κατά πόσο έχεις γίνει σαφής και ξεκάθαρος σε αυτό που ζητάς, και κατά πόσο αυτό που ζητάς είναι αυτό που θέλεις, και όχι αυτό που ΔΕΝ θέλεις. Γιατί πολλές φορές οι άνθρωποι εκφράζουμε αυτό που ΔΕΝ θέλουμε και αυτό που φοβόμαστε, αντί να πούμε αυτό που θέλουμε και ονειρευόμαστε. Επίσης, πολλές φορές το σύμπαν μας πετάει τα τυράκια του, αλλά εμείς δεν τα βλέπουμε. Αυτό σημαίνει πως σε κάποιο επίπεδο δεν είμαστε ακόμα έτοιμοι και δουλεμένοι για να τραβήξουμε το δέκα το καλό!

    Έσω έτοιμος να δεχτείς


    Κλαψουρίζεις πως θες μία σωστής σχέση, ένα καλό παιδί, πως έχεις κουραστεί και πως δεν αντέχεις άλλο. Και σου σκάει μύτη το καλό παιδί που θέλει σχέση και έχει όλο το πακέτο που ζητάς και θέλει να σε ...ξεκουράσει... Και συ κάνεις πίσω. Είσαι σίγουρος- σίγουρη, πως αυτό που ζητάς είσαι και έτοιμος- έτοιμη να το δεχτείς. Ας είσαι μία φορά ειλικρινής με τον εαυτό σου και αποδέξου ωμά αυτό που είσαι και τι φάση που περνάς. Αλλιώς συγκρούεσαι μέσα σου και δε λέει. Θα πρέπει να ξέρεις πως όταν θα ζητήσεις θα πρέπει να είσαι και έτοιμος δεχτείς αυτό που θα εμφανιστεί. Και να έχεις το νου σου, γιατί μπορεί να μην συνοδεύεται από το πακέτο που οραματίζεσαι ( οι περισσότεροι θα θέλανε ένα συγκεκριμένο τάργκετ γκρουπ ηλικιακό και εμφανισιακά) , είναι κρίμα όμως να μην πάρεις το δωράκι επειδή θα σου γίνει παράδοση σε κουτί διαφορετικό από αυτό που φανταζόσουν.

    Στη ζωή μας, ( λέει) έρχονται οι άνθρωποι που κρίνονται κάθε στιγμή πιο κατάλληλοι με βάση αυτά που ζητάμε, για να μας πάνε ένα βήμα παρακάτω. Αν έχουν περάσει αρκετά «ζονγκ» από τη ζωή σου, πρόσεχε την κουρτίνα που θα επιλέξεις στη συνέχεια γιατί μπορεί να είναι η ... καλή!







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Αυτό λέει ο σοφός λαός. Και είναι μία πραγματικότητα που δυστυχώς αφορά στην ανθρώπινη φύση.

    Πειράματα, μελέτες, έρευνες, ταινίες, έχουν βασιστεί ακριβώς σε αυτή την αρχή. Πως το αληθινό πρόσωπο ενός ανθρώπου, το ήθος του, το ποιόν του, φαίνεται όταν έχει την εξουσία στα χέρια του.

    Θα κάνει καλό; Θα κάνει κακό; Θα χρησιμοποιήσει το κακό για καλό; Θα σιωπήσει; Θα διδάξει μέσα από την ανωτερότητα του;

    Είναι καθαρά προσωπικό θέμα το πως θα χειριστεί ο κάθε άνθρωπος την εξουσία που κάποια στιγμή θα του δοθεί. Μπορεί να είναι άτυπη μορφή εξουσίας, μπορεί να είναι αξίωμα, θέση εργασίας, βήμα, τίτλος...

    Μπορεί να είναι μία μικρή "τυχαία"... στιγμή που θα τον φέρει λίγο πάνω από τη μοίρα του και λίγο πιο μπροστά από τη μοίρα άλλων...

    Είναι καθαρά δικό του θέμα το πως θα διαχειριστεί αυτή τη στιγμή δύναμης που θα του δοθεί...

    Και εκεί, τότε, όταν θα έχει τη εξουσία, θα καταλάβει πρώτα αυτός και μετά όλοι άλλοι, για πόσα και για τι είναι ικανός...







  • eleonora is blogging scroll to read
        Hey! Scroll to read..


    Αφιερωμένο σε εκείνες τις γυναίκες που διαβάζοντας τα παρακάτω θα δουν τον εαυτό τους πίσω από τις λέξεις. Σε όλα εκείνα τα κορίτσια με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, με πίστη στις ικανότητες τους, που προτιμούν το αθλητικό από το τακούνι, το φυσικό από το μακιγιαρισμένο, το ατημέλητο από το επιτηδευμένο, την ελευθερία από τον συμβιμασμό, το ρίσκο από την ασφάλεια, το νέο απο το νεκρό, την αυτονομία από την εξάρτηση...

    Όλα λοιπόν τα παραπάνω κορίτσια ...

    -Εξακολουθούν να πηγαίνουν μπροστά όσο δύσκολο και αν είναι το μονοπάτι

    -Αγαπούν με τα χέρια ανοιχτά

    -Είναι ταυτόχρονα δυνατές αλλά και ευαίσθητες

    -Αφήνουν πίσω ό,τι έχει τελειώσει

    -Βρίσκουν χρόνο για τον εαυτό τους

    -Συγχωρούν αλλά δεν ξεχνούν

    -Είναι ευγνώμονες για ό,τι έχουν

    -Βοηθούν τους άλλους ανιδιοτελώς

    -Ζουν τη στιγμή στο απόλυτο της

    -Βλέπουν κάθε ευκαιρία σαν ένα μάθημα.

    -Έχουν γνώση των συναισθημάτων τους και ενσυναίσθηση

    -Μέσα από τη δυσκολία βρίσκουν και αξια γι αυτήν

    -Δεν μετανιώνουν

    -Πάντα αναζητούν κάτι θετικό

    -Ξέρουν να ζητούν βοήθεια

    -Η αποτυχία είναι απλά μία μη πετυχημένη προσπάθεια στις τόσες που θα κάνουν

    -Δεν χαραμίζουν τη δύναμη τους

    -Αρπάζουν τις ευκαιρίες

    -Αλλά ξέρουν να λένε και όχι εκεί που πρέπει

    -Μαθαίνουν κάθε μέρα και κάτι καινούριο

    -Μετατρέπουν τα λάθη σε μαθήματα...







  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    Σήμερα έκανα μια γενική ανασκόπηση της χρονιάς που έφυγε, σε όλα τα επίπεδα και τη βρήκα άκρως ενδιαφέρουσα. Μία χρονιά που περίμενα να είχε όλα τα καλά της, καθώς ο Δίας λέει είναι πάνω στην Παρθένο, και φέρνει δώρα. Παρθένος στο ζώδιο περίμενα τα δώρα μου, αλλά πήρα τα...

    Δεν θα το πω, μην τρομάζεις. Ήταν μία χρονιά που δοκίμασε και εξακολουθεί και δοκιμάζει, τις σχέσεις μου με τους άλλους σε υπέρτατο βαθμό. Δεν βλέπω όμως την ευθύνη μόνο στους γύρω μου, αλλά την αναζητώ και σε έμενα. Αυτό δεν κάνει την απογοήτευση που ένιωσα για την αλήθεια που είδα να διέπει κάποιες σχέσεις μου μικρότερη, σαφώς όχι...

    Με βοήθησε απλά να δω πιο ώριμα και πιο ωμά, κάποιες καταστάσεις, και αφού τις είδα, ίσως τώρα να αρχίσω να αναζητώ και το γιατί μπορεί τόσο καιρό να εθελοτυφλούσα. Ίσως όμως και όχι, γιατί μέσα μου πλέον το σημείο που βρίσκομαι δεν είναι κομβικό. Έχω περάσει από τα δύσκολα και πάω μπροστά...

    Με απογοήτευσαν άνθρωποι... Όχι οποιοιδήποτε άνθρωποι. Με απογοήτευσαν άνθρωποι που είχα κοντά μου, άνθρωποι που πίστευα, άνθρωποι που αγαπούσα, άνθρωποι που βοήθησα, άνθρωποι που στήριξα , άνθρωποι στους οποίους έδωσα, άνθρωποι από τους οποίους δεν ζήτησα τίποτα ως αντάλλαγμα στο οτι κοιτούσα να τους κρατώ ευχαριστημένους, ικανοποιημένους , χορτάτους, ασφαλείς, ίσως και εις βάρος μου.

    Άνθρωποι για τους οποίους μπήκα μπροστά, έβαλα πλάτες, αβαντάρισα ανιδιοτελώς.

    Άνθρωποι που δεν κατάλαβα ποτέ, πως σκέφτηκαν, τί σκέφτηκαν, και κατέληξαν να με απογοητεύσουν.

    Δεν είναι ότι περίμενα κάτι από αυτούς και δεν το πήρα , γι αυτό και απογοητεύτηκα.

    Είναι το ότι αδυνατώ να μπω στον μικρόκοσμο τους και να κατανοήσω πως έφτασαν στο σημείο να φέρονται, να μιλούν, να σκέφτονται και να δρουν πιο αχάριστα και από τον πλέον αχάριστο. Υπήρξε περίοδος μέσα στο χρόνο που μας πέρασε, που μπήκα νοσοκομείο με στηθάγχη, βάρια αναπνοή και πόνο στους πνεύμονες από το καταπιεσμένο κλάμα που είχα συγκεντρώσει μέσα μου, από συμπεριφορές.

    Από κινήσεις αδικίας, που μείωναν την αξία μου, έθιγαν το πρόσωπο μου, αμφισβητούσαν την πραγματικότητα μου και ευτέλιζαν την προσωπικότητα μου. Θα μου πεις εσύ τι έκανες γι αυτό και το επέτρεπες. Εγώ λοιπόν σας πληροφορώ , πως για πρώτη φορά στην προκειμένη περίπτωση, δεν αφέθηκα έρμαιο του εκρηκτικού αυθορμητισμού μου, και αντιδρούσα κάθε φορά με λογική και σεβασμό, υπομονή και όρια, τόσο όσο, ώστε να δηλώσω δυσαρέσκεια, αλλά χωρίς να προκαλέσω ανατροπή. Σήμερα αν με ρωτάς, μετανιώνω που δεν ακολούθησα την συνήθη οδό της έκρηξης, αλλά και αυτό στο λέω κρίνοντας εκ του αποτελέσματος.

    Θυμώνω με τον εαυτό μου που δεν υπερασπίστηκα πιο επαναστατικά εμένα και που επέτρεψα να συμβούν κάποια πράγματα. Αυτά συνέβησαν επειδή εγώ φάνηκα αφελής με ανθρώπους που ήταν επικίνδυνοι, ενώ πίστεψα πως μπορεί οι καταστάσεις να τους άλλαξαν αποφασίζοντας να τους δώσω μία ευκαιρία, βάζοντας τους στη ζωή μου.

    Δεν μπορώ να πιστέψω πόσο αφελής υπήρξα και βέβαια αυτοί που έβαλα στο σπίτι μου, στο πρόγραμμα μου, στο ίδιο μου το πλευρό με κάθε τρόπο, σε σκηνές και σε φωτογραφίες, ήταν οι ίδιοι που στο τέλος αφού έχωσαν το μαχαίρι, το έστριψαν κιόλας.

    Υπήρξε περίοδος μέσα στο χρόνο που μας πέρασε, που μπήκα νοσοκομείο με στηθάγχη, βάρια αναπνοή και πόνο στους πνεύμονες από το καταπιεσμένο κλάμα που είχα συγκεντρώσει μέσα μου, από την αχαριστία, την αδιαφορία και την αγνωμοσύνη που γεύτηκα από άνθρωπο που αν μη τι άλλο, έκανε βήματα στη ζωή του επειδή ήμουν εκεί να του δείχνω το δρόμο, να του ανοίγω τις πόρτες, να τον στηρίζω και να προσπαθώ να τον εμπνεύσω με τη δύναμη όλης μου της ψυχής αλλά και με αγάπη. Πολλή αγάπη, ανιδιοτελή βαθιά και πηγαία αγάπη , προφανώς ωστόσο μονόπλευρη και λιγότερο σημαντική ακόμα και από την ελάχιστη αξία που έχει ένας φθηνός καφές ή μια απρόσωπη έξοδος για επιφανειακό ανούσιο σόσιαλαιζιν ανάμεσα στον δηθενισμό και το εφήμερο.

    Υπήρξε περίοδος μέσα στο χρόνο που μας πέρασε, που μπήκα νοσοκομείο με στηθάγχη, βάρια αναπνοή και πόνο στους πνεύμονες από το καταπιεσμένο κλάμα που είχα συγκεντρώσει μέσα μου, από μία τηλεφωνική γραμμή που έμεινε ανοιχτή και ξεσκέπασε το πρόσωπο ανθρώπου που θεωρούσα οικογένεια. Είμαστε ο εαυτός μας , όταν ξέρουμε ότι ο άλλος για τον οποίο μιλάμε, δεν ακούει. Εγώ όμως άκουγα, και άκουγα έναν άνθρωπο που πίστεψα, στήριξα, βοήθησα ποικιλοτρόπως , υπερασπίστηκα, επέβαλα, διαφήμισα σαν να ήταν αίμα μου.

    Άκουγα έναν άνθρωπο να με ειρωνεύεται , σε έναν άλλον άνθρωπο που επίσης μέσα από εμένα, χάρη σε εμένα, γευόταν χαρές, απολαύσεις, πρωτόγνωρες εμπειρίες που υπό άλλες συνθήκες δεν θα μπορούσε, να γευτεί. Και ξέρει καλά, και αυτός και άλλοι ΄μεταξύ μας, το γιατί όχι... Και αυτοί οι δύο άνθρωποι, που με άφησαν με το στόμα ανοιχτό να ακούω το τσιρκολίκι τους, από την κατά λάθος αφημένη ανοιχτή γραμμή, αν είχαν λίγη τσίπα πάνω τους, λίγο σεβασμό για τον εαυτό τους, και μία στοιχειώδη ευγνωμοσύνη για το ότι οι ζωές και των δύο δενόντουσαν με τη δική μου ζωή, μέσα από τις αποφάσεις μου και επιλογές μου, στις οποίες εγώ, χωρίς καμία υποχρέωση , τους καθιστούσα πρωταγωνιστές, τώρα αυτή τη στιγμή, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, και γνωρίζοντας ότι τους σκιαγραφώ, θα έπρεπε να νιώθουν τουλάχιστον άβολα με τους εαυτούς τους.

    Υπήρξε περίοδος μέσα στο χρόνο που μας πέρασε, που μπήκα νοσοκομείο με στηθάγχη, βάρια αναπνοή και πόνο στους πνεύμονες από το καταπιεσμένο κλάμα που είχα συγκεντρώσει μέσα μου επειδή άνθρωπος μπουκωμένος με θυμό από τη ζωή του, θεώρησε (;) τις συμβουλές μου και την προστασία μου, επίθεση και προσβολή, αποδεικνύοντας μου , ότι όσο κοντά είμαστε στα χαρτιά , τόσο μακριά είμαστε σε συνειδησιακό και όχι μόνο επίπεδο..

    Υπήρξε περίοδος μέσα στο χρόνο που μας πέρασε, που μπήκα νοσοκομείο με στηθάγχη, βάρια αναπνοή και πόνο στους πνεύμονες από το καταπιεσμένο κλάμα που είχα συγκεντρώσει μέσα μου επειδή άνθρωπος μου απέδειξε πως αυτό που βλέπει σε μένα , είναι η περσόνα της δουλειάς και των περιοδικών και πως αυτό που περίμενε από εμένα, ήταν να ταΐσω τις δικές του κενές ματαιόδοξες φιλοδοξίες μίας φωτογραφίας στα κοσμικά, ή μίας δημόσιας εξόδου.

    Υπήρξαν και άλλοι άνθρωποι που ήρθαν , έφυγαν , πέρασαν ή και έμειναν που έφεραν μαζί τους κάποιο μήνυμα, ένα μάθημα , κάτι να δω και να επεξεργαστώ. Όχι πάντα επώδυνο , ούτε απαραίτητα κακό.

    Σε αυτούς και σε όλους τους άλλους ένα μεγάλο ευχαριστώ. Δεν νιώθω θύμα και αν διαβάζοντας το κείμενο αυτό, εισέπραξες κάτι τέτοιο, τότε απέτυχα να σου περάσω το τι νιώθω. Επίσης μη με ρωτήσεις αν τους έκανα κάτι και τους οδήγησα εγώ στο να με απογοητεύσουν. Δεν μπορώ να είμαι μέσα στο μυαλό τους.

    Είμαι όμως μέσα στο δικό μου μυαλό, και με βάση τον τρόπο που σκέφτεται, τις αξίες που έχει, τα πιστεύω που υπερασπίζεται και την ηθική που το διακρίνει, όσο και αν έψαξα δεν βρήκα κάτι που να δικαιολογεί το μέγεθος της απογοήτευσης μου που είναι αντιστρόφως ανάλογο της συμπεριφοράς τους. Και του χρόνου...







  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    Ο μεγαλύτερος εχθρός στις σχέσεις μας με τους άλλους, είναι οι προσδοσκίες που έχουν οι άλλοι από εμάς και εμείς από αυτούς. Και ο βαθμός ποιότητας της σχέσης μας , ορίζεται από το βαθμό εκπλήρωσης των προσδοκιών αυτών.

    Ο άνθρωπος έχει μία φύση. Αυτή η φύση συνοδεύεται από μία ιδιοσυγκρασία, διαφορετική από άτομο σε άτομο. Η φύση και η ιδιοσυγκρασία θα αποτελέσουν τη βάση για αυτό που διαμορφώσουν οι εξωτερικοί παράγοντες αργότερα, ως χαρακτήρα. Ο χαρακτήρας αυτός θα ηγείται από προσωπικές πεποιθήσεις, βιώματα, ανασφάλειες, φόβους, πιστεύω και αρχές που θα ορίζουν τα συναισθήματα τα οποία με τη σειρά τους θα οδηγούν σε συμπεριφορές που θα εκτελούνται,θα ερμηνεύονται και θα δικαιολογούνται πάντα με την ιδιωτική λογική.

    Αυτή η ιδιωτική λογική επειδή ακριβώς έχει δικά της ιδιωτικά αυτονόητα , θα διαφέρει από την ιδιωτική λογική ενός άλλου ανθρώπου.

    Το κατά πόσο θα ταιριάξει κάποιος με τον διπλανό του σε οποιοδήποτε επίπεδο έχει να κάνει ακριβώς με το κατά πόσο ταυτίζονται και ταιριάζουν αυτές οι ιδιωτικές λογικές. Το ταίριασμα αυτό και η ροή εξέλιξης του μέσα στο χρόνο, θα κρίνει κατά πόσο μία σχέση, όποιας μορφής, θα μπορέσει να ευδοκιμήσει ή όχι.

    Αυτό όταν υπάρχει σχέση, συναναστροφή σε ποιότητα, συχνότητα και βάθος που να την ορίζει ως σχέση.

    Όταν δεν υπάρχει καμία μορφή συναναστροφής, άρα καμία άμεση πρόσβαση σε γνώση του άλλου ατόμου που θα μας οδηγήσει να διαμορφώσουμε άποψη- πάντα ωστόσο με την ιδιωτική λογική μας- τότε η εικόνα που θα έχει ο καθένας για εμάς, αλλά και εμείς για τον καθένα, θα ορίζεται από τον αντικατοπτρισμό του «είναι» μας, στο είδωλο του άλλου.

    Όταν δεν γνωρίζουμε κάποιον και τον συμπαθούμε ή δεν τον συμπαθούμε, έχει να κάνει με το τι βλέπουμε ή δεν βλέπουμε από εμάς, σε εκείνον. Συνήθως τα στοιχεία που του αναγνωρίζουμε είτε θετικά είτε αρνητικά , είναι η καλύτερη χαρτογράφιση ενός υποσυνείδητου δικού μας εαυτού. Για τον λόγο αυτό, όταν πέσεις στην παγίδα να κρίνεις κάποιον χωρίς να είχες ποτέ την ευκαιρία να τον συναναστραφείς, πρόσεχε τι θα πεις και πως θα το πεις, γιατί η περιγραφή σου, θα λέει περισσότερα για εσένα παρά για εκείνον που κρίνεις.

    Το κατά πόσο θα πιστέψει κανείς στην εικονική πραγματικότητα που θα δημιουργήσει για κάποιον ελλείψει στοιχείων, έχει να κάνει με το κατά πόσο ο ίδιος είναι σε θέση να κατανοήσει πως πρωταρχικό ρόλο στη ζωή του θα έπρεπε να έχει η δική του ενδοσκόπηση και όχι η αλόγιστη διασπορά σχολίων και πληροφοριών για τρίτους. Όσο κάποιος κατανοεί την ασκοπιμότητα της διαδικασίας αυτής, θα προτιμήσει να απέχει, και να αφιερώσει το χρόνο και τη φαιά ουσία του στην αυτοκριτική. Όσοι δεν το κατανοούν αυτό, αλλά σιγά σιγά αφυπνίζονται , αρχίζουν να αντιλαμβάνονται πως ακόμα και μέσα από το σχολιασμό που κάνουν σε τρίτους, βλέπουν την αυτοκριτική τους. Για όλους τους άλλους τους βαθιά κοιμισμένους, ένα καλό κουτσομπολιό, λειτουργεί ως θεσπέσιο νανούρισα στον ατάραχο συνειδησιακό ύπνο τους.

    Το χειρότερο χαστούκι όμως έρχεται από εκείνους που συναναστρέφεσαι, άρα έχεις και εσύ αλλά και αυτοί πρόσβαση στα στοιχειώδη στοιχεία που μας επιτρέπουν - πάντα μέσω της ιδιωτικής λογικής- να διαμορφώσουμε άποψη, αλλά όχι να εδραιώσουμε και σχέση, γιατί δεν υπάρχει ουδεμία ταύτιση ή συνάντηση των ιδιωτικών λογικών μας.

    Στην περίπτωση αυτή, αν ανήκεις στους αφυπνισμένους, τότε απλά δεν περιμένεις τίποτα από τον άλλον. Συνειδητοποιείς την κατάσταση και την ματαιότητα της όποιας προσπάθειας να της ανατρέψεις και ανέχεσαι το γεγονός ότι εξαναγκάζεσαι να τον υπομένεις στο περιβάλλον σου ( μπορεί να είναι συνάδελφος ή φορετός συγγενείς, ή συγγενείς σκέτος).

    Το κατά πόσο θα πάει καλά όλη αυτή η επιχείρηση συμβίωσης εξαρτάται από δύο πράγματα.

    Από τις προσδοκίες που θα έχει ο άλλος από εσένα.
    Και από τον τρόπο που θα διαχειριστείς την αντίδραση τους στο ότι εσύ δεν θα ικανοποιείς αυτές τις προσδοκίες.

    Δεν υπάρχει πιο επικίνδυνος άνθρωπος από τον υπνωτισμένο άνθρωπο. Η μάλλον υπάρχει. Ο υπνωτισμένος που έχει και προσδοκίες από εσένα χωρίς να κατέχει την στοιχειώδη αντιληπτική ικανότητα να παραδεχτεί πως τις ίδιες απαιτήσεις θα έπρεπε να έχει πρώτα από τον ίδιο του τον εαυτό.

    Και αυτός ο υπνωτισμένος άνθρωπος που συνήθως διακατέχεται και από άλλα χαρακτηριστικά που συνθέτουν το προφίλ ενός βλάκα μπορεί με ευκολία να σε βαφτίσει και να σε διασύρει ως «κακό» «υπαίτιο» «ένοχο» «φταίχτη» και ότι άλλο τον βολέψει , όταν δει τις προσδοκίες του να μένουν ανεκπλήρωτες από σένα.

    Θα βρει να σου καταλογίσει μέσα του, ή ακόμα χειρότερα και έξω του, κάθε λογής χαρακτηρισμό για να απαλύνει τον απόηχο του επικού φτυσίματος που θα νιώθει ότι εισπράττει από σένα.

    Και εσύ βέβαια δεν θα έχεις ιδέα για το τι γίνεται μέσα στο φτωχό γεμάτο πίτουρο κεφάλι του. Γιατί δεν μπορεί κανείς να γνωρίζει σε απόλυτο βαθμό τις προσδοκίες που έχουν οι άλλοι από εμάς.

    Συνήθως θέλουν να τους δώσουμε αυτό που δεν μπορούν να έχουν από μόνοι τους . Εσύ όμως δεν έχεις καμιά δουλειά με αυτό.

    Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις το επικίνδυνο αυτό ανθρωποειδές είναι να θεωρήσεις την περίπτωση του ως νοσηρή, και να έχεις καλά στο μυαλό σου πως η βλακεία του ανθρώπου είναι αήττητη.

    Είμαστε γεννημένοι για να γινόμαστε έρμαιο στις σκέψεις και στα λόγια , κρυφά ή φανερά , των άλλων ανθρώπων. Εκείνο που θα μας κρατά υγιείς είναι ο τρόπος που δεν θα τους επιτρέπουμε να μας διαχειρίζονται συναισθηματικά κάθε φορά που συμβαίνει αυτό.







  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    Αγαπητοί Hashtagers

    Εχθές ήταν η πρώτη Κυριακή χωρίς "Hashtag"…

    Και ενώ εγώ νόμιζα πως το θέμα θα τελείωνε εκεί, ξαφνικά, γυρνώντας σπίτι από την πρώτη χαλαρή αλλά ταυτόχρονα γεμάτη δράση Κυριακή μετά από πολλές που δούλευα, μπήκα για μία τελευταία ματιά στα προφίλ μου στα social media … Και τι να δω... Ήσασταν εκεί... Σαν να μην έχουμε φύγει ποτέ...

    Είχατε προτείνει «λέξη»...

    Μου γράφατε πόσο σας λείπει το #...
    Ρωτούσατε πότε και που θα το ξαναδείτε...
    Ενδιαφερόσασταν να μάθετε αν είμαι καλά...

    Μου δίνατε δύναμη με λόγια και μηνύματα που με έκαναν να χαμογελάω σαν παιδί από τη χαρά μου και με έκαναν να καταλάβω πως από αυτή την εκπομπή, αποκτήσαμε μαζί μία επαφή, και μία σχέση που δεν περίμενα ότι θα κρατήσει ακόμα και μετά το τέλος της εκπομπής.

    Πριν δύο χρόνια, έπρεπε να πάρω μία μεγάλη απόφαση.

    Το ερώτημα που είχα θέσει στον εαυτό μου, ήταν ένα , αλλά πολύ σημαντικό.

    «Τι θα κάνεις τώρα;»

    Ήταν μία περίοδος τότε, μεγάλης εσωτερικής ανακατάταξης, αναθεώρησης και επαναπροσδιορισμού.

    Είχα περάσει μία δεκαετία όπου ζούσα αυτό που οι γύρω μου αποκαλούσαν "επιτυχία".

    Υψηλά νούμερα τηλεθέασης επί σειρά ετών, αναγνώριση, καταξίωση σε αμιγώς ανταγωνιστικές ζώνες...

    Και όμως, γυρνούσα σπίτι και ένιωθα το απόλυτο κενό.

    Αχάριστη;

    Κάθε άλλο... Η ευγνωμοσύνη έχει μέρος στη ζωή μου και στην καθημερινότητα μου, πάντα, ακόμα και αν αντιμετωπίζω εμπόδια, προβλήματα και δυσκολίες.

    Πόσο μάλλον όταν νιώθω πως η ζωή και η τύχη με προστατεύουν. Δεν λέω μου χαρίζονται, γιατί τίποτα δεν μου έχει δοθεί εύκολα, γρήγορα και αβίαστα, σίγουρα όμως πάντα είχα και έχω μία αόρατη προστασία που ενεργοποιεί το ένστικτό μου και με καθοδηγεί.

    Αυτό το ένστικτο ήταν τότε που με έκανε να θέλω να πάω παρακάτω. Να δοκιμάσω αυτό που πάντα ονειρευόμουν...

    Να τολμήσω μία εκπομπή που θα με κάνει να νιώθω δημιουργική.

    Θα μου δίνει την δυνατότητα να προβληματιστώ και να μοιραστώ τον προβληματισμό μου αυτόν με τον κόσμο...

    Να εστιάσω σε θέματα που μπορεί να μην παρατηρούμε μέσα στη βοή της καθημερινότητας ότι υπάρχουν ...

    Να αγγίξω όλα εκείνα τα αόρατα αλλά τόσο υπαρκτά υπαρξιακά ζητήματα ...

    Ήθελα να κάνω μία εκπομπή, από την οποία θα έπαιρνα γνώση, θα μοίραζα πληροφορίες, θα αισθανόμουν πως μέσα σε όλα αυτά που με απασχολούν δεν είμαι μόνη.

    Το δούλευα μόνη και σιωπηλά στο μυαλό μου, και όταν το πίστεψα το μοιράστηκα με έναν άνθρωπο που μέχρι εκείνη την ώρα, δεν ήξερα αν ήμασταν μαζί γιατί μας έφεραν οι συγκυρίες κοντά, ή αν γιατί και αυτός μέσα του πίστευε σε μένα.

    Ο άνθρωπος αυτός, ήταν ο αρχισυντάκτης μου Θέμης Μάλλης.

    Του είπα τι έχω στο μυαλό, μου ακριβώς, με κάθε λεπτομέρεια για να το κάνει και εκείνος εικόνα, όπως το είχα και εγώ. Του αποκάλυψα πως θέλω με δικά μου έξοδα να βρω τρόπο να οπτικοποιήσω αυτό που είχα στο μυαλό μου, ώστε να μπορώ να το δείξω και να μιλήσει αυτό αντί για εμένα, όταν θα έβγαινα στη γύρα για να το προτείνω.

    Τον ρώτησα ευθέως και ψυχρά. "Είσαι μέσα;"

    Θυμάμαι έτρωγε μία σαλάτα τότε, και με ύφος σοβαρό, χωρίς δεύτερη σκέψη μου είπε : "Με τα χίλια."

    Λίγες μέρες μετά, ήταν όλα κανονισμένα. Θα ταξιδεύαμε στο Άμστερνταμ για να γυρίσουμε τον πιλότο αυτού μου αργότερα είδατε ως "HASHTAG".

    Ήθελα όλα να γίνουν στο εξωτερικό για να μην κινήσω στο ελάχιστο την προσοχή τρίτων , εδώ στην Ελλάδα, με αυτό που ετοιμάζω.

    Και το Άμστερνταμ ήταν το ιδανικό μέρος. Είχα διαβάσει τότε, λίγο καιρό πριν, μία έρευνα που έλεγε πως η πόλη αυτή, είναι η πόλη με τις μεγαλύτερες και περισσότερες ελευθερίες κάτι που έκανε τους πολίτες της να είναι ευτυχισμένοι, αλλά και νομοταγείς... Πόσο μαγικό; Να μπορείς να είσαι ο εαυτός σου και να συνυπάρχεις όμορφα και αρμονικά με τις ελευθερίες σου χωρίς να καταπιέζεις αυτές των γύρω σου.

    Ήθελα να δω αν και κατά πόσο ισχύει.

    Εξάλλου ήταν μία περίοδος της ζωής μου που η ελευθερία ήταν το εσωτερικό μου ζητούμενο , και το να είσαι ο εαυτός σου , αυτό που πάντα επιθυμούσα. Το αποτέλεσμα από εκείνο το ταξίδι ήταν το πρώτο επεισόδιο του "HASHTAG" με τη λέξη «Eλευθερία» να πέφτει στο τραπέζι...

    Κάπως έτσι ξεκινήσαμε φίλοι μου το κοινό μας ταξίδι.

    Το "HASHTAG" πέτυχε. Και πέτυχε χάρη σε εσάς.

    Μπορεί να μην γνώρισε τα 40άρια που γνώρισα και γω με την "Πρωινή Μελέτη", αλλά σε πραγματικούς αριθμούς το έβλεπαν περισσότεροι τηλεθεατές.

    Μπορεί να θεωρείται ότι πέτυχε γιατί ο μέσος όρος του ανά σεζόν ήταν αρκετά παραπάνω από τον μέσο όρο του καναλιού , που άλλωστε αυτό ήταν για κάποιους το ζητούμενο και προαπαιτούμενο...

    Το "HASHTAG" πέτυχε και από εκεί που ήταν βάσει συμβολαίου μία 55λεπτη μαγνητοσκοπημένη εκπομπή, έγινε επί της πράξης , μία τρίωρη αληθινή κουβέντα, με πρωταγωνιστές όλους εσάς.

    Το "HASHTAG" πέτυχε γιατί το λάτρεψαν οι διαφημιστές. Είχε 47 λεπτά διαφήμιση κάθε Κυριακή. Το ξέρω, εκνευριζόσασταν αλλά είναι και αυτό μια αναγνώριση για ένα τηλεοπτικό προιόν.

    Για μένα όμως το "HASHTAG" πέρα από όλα τα παραπάνω, ήταν ίσως η ομορφότερη στιγμή στην πορεία μου, σε αυτή τη δουλειά.

    Έχοντας απέναντι του να παλέψει μεγαθήρια, σε κανάλια με τεράστια δύναμη και φόρα, όπως το "Πάμε Πακέτο", και το "YFSF" ,το HASHTAG, μία εκπομπή χωρίς κόστος παραγωγής και με ένα πλατό που ήταν μία μαύρη κουρτίνα και 4 άσπρες καρέκλες, ξεχώρισε και ήταν για κάθε εβδομάδα πρώτο trend στα social media.

    Χωρίς καμία ιδιαίτερη προβολή, ( περνούσα και μία φάση που δεν ήθελα να εκτίθεμαι με συνεντεύξεις και φωτογραφίσεις) , με πολλές δυσκολίες να αντιμετωπίζει καθημερινά, το "hashtag" κατάφερε να δημιουργήσει μία τεράστια παρέα, μία οικογένεια δική του, που σε κάθε επεισόδιο έκανε αυτό που υποσχόταν και το όνομα της εκπομπής : Έκανε # μία λέξη, μία έννοια, μέσα από ιστορίες, στις οποίες πέρα από τους πρωταγωνιστές , παίρνατε μέρος και όλοι εσείς που με τα σχόλια σας και τις κουβέντες σας, προχωρούσατε το θέμα , ένα βήμα παρακάτω.

    Φανατικοί υποστηρικτές του η πλειοψηφία από εσάς, δίνατε το παρόν, από ο πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο.

    Πολλούς από εσάς, σας αναγνώριζα από τα όνομα και τις φωτογραφίες στα προφίλ σας, με κάποιους είχαμε σταθερή επικοινωνία, όπως έχουν οι φίλοι που ανταλλάσσουν μηνύματα στο κινητό Σας διάβαζα όλους, μα όλους, και προσπαθούσα να απαντήσω σε όσους περισσότερους μπορώ.

    Πολλές φορές ξόδευα όλη μου τη Δευτέρα, απαντώντας στο σχόλια σας, για να μην νομίζει κανείς πως αδιαφορώ. Είχα τεράστια ανάγκη να σας ευχαριστήσω για την τιμή.

    Αυτά τα δύο χρόνια, ρούφηξα τόση αναγνώριση, καταξίωση, αποδοχή, επιβράβευση , θαυμασμό, από όλους εσάς, για το πως κάνω τη δουλειά μου, που τα βράδια , όταν τελείωνε το "ζωντανό" και έπεφτα στο κρεβάτι, βίωνα εκείνο το απόλυτο συναίσθημα που κάποιοι θα νόμιζαν πως ζούσα χρόνια πριν χάρη στα 40άρια, αλλά το οποίο ποτέ δεν είχε κάνει την καρδιά μου να χτυπά τόσο έντονα, εκείνες τις “ένδοξες “ εποχές.

    Κάποιες τηλεπερσόνες με χαρακτήρισαν μέχρι και "αυτοκαταστροφική" ή καμένη που εγκατέλειψα τη σίγουρη επιτυχία για κάτι που τελικά δεν “μου βγήκε”…

    Δεν ξέρω με τη κριτήρια αποφασίζουν πως “ δεν μου βγήκε” , εγώ πάντως όταν στο τελευταίο επεισόδιο #, τη λέξη “ ζώα”, έγραψα στο τουίτερ πως ένιωθα τόσο γεμάτη μετά από εκείνο το επεισόδιο που δεν θα με ένοιαζε ακόμα και αν δεν ξαναέκανα τηλεόραση, και το εννοούσα.

    Γιατί με το #, έκανα αυτό που ήθελα να δείξω στην ελληνική τηλεόραση.

    Και η ψυχή μου είναι ήρεμη, γεμάτη και σίγουρα έχει γίνει “καλύτερη “ μέσα από όλα όσα έμαθα και όλους όσους γνώρισα ταξιδεύοντας στις λέξεις. Σε μία εποχή που αλλάζει, πρέπει να αρχίσουμε να βλέπουμε πιο πέρα απ όσο μας επιτρέπει η όραση μας.

    Δεν μετάνιωσα ποτέ που πριν από δύο χρόνια, τόλμησα να εκφράσω και να υποστηρίξω την αλήθεια της ψυχής μου, πως δεν με ενδιαφέρει πια να κάνω επιτυχίες, αναπαράγοντας ό,τι αναπαράγεται και αναμασιέται όλη μέρα στην τηλεόραση.

    Είχα ανάγκη από κάτι διαφορετικό, κάτι πρωτογενές, κάτι με έντονες δόσεις αλήθειας που θα με έκανε να νιώθω δημιουργική και χαρούμενη.

    Όσοι ταξιδεύαμε στο ίδιο κύμα, συναντηθήκαμε από αυτά τα κοινά θέλω και σερφάραμε δυο χρόνια με το #…

    Για τους υπόλοιπους, απλά δεν ήταν ακόμα η ώρα τους.

    Η εκπομπή κόπηκε πρόωρα. Βασικά εγώ κόπηκα πρόωρα , απλά η εκπομπή με ακολουθεί.

    Η ομάδα που έμεινε πίσω, η πολυαγαπημένη αυτή ομάδα που πίστεψε στο ίδιο όνειρο με εμένα , και δούλεψε σκληρά , αντέχοντας τις ιδιοτροπίες μου και τον ψυχαναγκασμό μου στον τρόπο που δουλεύω και που θέλω να γίνονται τα πράγματα, ...η ομάδα αυτή που κατανόησε πως μέσα από την εκπομπή αυτή θέλω να περνάω μηνύματα και να εκφράζω τον εαυτό μου, και με άφηνε να το κάνω και επιπλέον έκανε και εκείνη με τη σειρά της ό, τι καλύτερο μπορούσε ώστε να είναι το αποτέλεσμα αυτό ακριβώς που είχα εξηγήσει πως θέλω να είναι,...Η ομάδα αυτή που χαριτωμένα μου έλεγε πως η εκπομπή θα έπρεπε να λέγεται “ “Τι είναι ο άνθρωπος ; “…

    Η ομάδα αυτή που πολλές φορές είχε έρθει να μου πει διακριτικά, “μήπως να μιλήσεις σε αυτή την παράγραφο λίγο πιο απλά ελληνικά; ….

    Η ομάδα αυτή που με πάθος ακολουθούσε σε σανατόρια, πεζοδρόμια, χαρτορίχτρες , μπουζούκια και όπου αλλού μου "κάπνιζε"…

    Η ομάδα αυτή που έδειξε έμπρακτα πόσο πολύ αγαπάει και πονάει αυτή τη ριμάδα την εκπομπή ...Η ομάδα αυτή που πέρα από τον Θέμη, που δεν χρειάζεται συστάσεις, αποτελείτο από νέα παιδιά, νέα σε ηλικία αλλά και νέα στο επάγγελμα που δεν παραπονέθηκαν ποτέ για τις ώρες δουλειάς, για την πίεση που δέχονταν και ήταν πάντα στο πόστο τους, ...

    Η ομάδα αυτή που περνούσε ώρες ατελείωτες σε ένα σκοτεινό μοντάζ για να κάνει την εικόνα να μιλάει από μόνη της, ...

    Η ομάδα αυτή που είχε για σκηνοθέτη μία “κου κου” σκηνοθέτιδα με την ίδια “αρρώστια” για τη δουλειά της, που είχαμε και οι υπόλοιποι …

    Η ομάδα αυτή που όταν κάτι δεν έβγαινε όπως το είχαμε σκεφτεί, κάναμε τα πάντα ώστε αυτό που βγαίνει να το περάσουμε σαν άποψη...

    Η ομάδα αυτή που γυρνούσε τα γρανάζια του #, έμεινε πίσω.

    Όχι γιατί δεν τη θέλω,

    Όχι γιατί δε μου λείπει,

    Όχι γιατί με πρόδωσε και διάλεξε στρατόπεδο,

    Όχι γιατί δεν ήταν ορκισμένοι στην εκπομπή.

    Η ομάδα αυτή έμεινε πίσω γιατί αλλιώς θα έπρεπε να μείνει άνεργη.

    Έμεινε πίσω γιατί κάποια από τα μέλη της , έχουν σύμβαση με τον σταθμό που φιλοξενούσε την εκπομπή μου, μέχρι τις 31 Ιούλιου.

    Γιατί η σύμβαση αυτή για μερικούς, όπως για τον Θέμη, έχει ρήτρα και μάλιστα σεβαστή.

    Για κάποιους άλλους , εξασφάλιζε μία θέση εργασίας τουλάχιστον μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.

    Το # κόπηκε γιατί κόπηκα εγώ.

    Δεν ξέρω αν που πότε πως θα ξαναβγεί …

    Θέλω να ευχαριστήσω τον αρχισυντάκτη μου Θέμη Μάλλη, που ξέρει πόσο μα πόσο πολύ τον αγαπώ και που ενορχήστρωνε ό, τι μα ό,τι μου κατέβαινε στο μυαλό … Που βάφτισε την εκπομπή "HASHTAG", ( θα λεγόταν "PASSENGER") και που όλα αυτά τα χρόνια με συνοδεύει σε αυτό το ταξίδι.

    Θέλω να ευχαριστήσω τον Χρήστο τη Φαίη τον Γιώργο και τη Γιάννα, για τον ζήλο και τον πόνο που ένιωσαν για την εκπομπή αυτή. Για τον επαγγελματισμό , την ψυχραιμία και την κατανόηση , στα εύκολα αλλά κυρίως στα δύσκολα .Νέα παιδιά, φρέσκα μυαλά , χωρίς προηγούμενη προϋπηρεσία, αλλά με μία σπίθα που απέδειξε πως γίνεται φωτιά αρκεί να το θέλουν.

    Θέλω να ευχαριστήσω τον Λουκά, τον θέμη τον Ντίνο , τη Χρύσα, τον Βοριά και τον Μάνο, για το κέντημα στο μοντάζ , μία δουλειά δύσκολη και απαιτητική που όταν όμως θέλει γίνεται και άκρως καλλιτεχνική. Σεβάστηκαν το περιεχόμενο και το ανέδειξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

    Θέλω να ευχαριστήσω τη Νατάσα Ε. Ιωάννου, γιατί μαζί της είδα για πρώτη φορά πως είναι να έχεις "δικό σου" σκηνοθέτη. Γιατί γούσταρε την εκπομπή, και το έδειχνε με την αρρωστημένη καλλιτεχνία της από τα τρέιλερ και τη μουσική , μέχρι τα γκρο πλαν που μου έκανε χωρίς καν να χρειαστεί να κοιτάξω έστω για ένα δευτερόλεπτο αν βγαίνω "καλή". Γιατί πολλές φορές αρκούσε να δω αν δακρύζει ή αν χαμογελάει για να καταλάβω αν στις συνεντεύξεις που κάναμε μαζί, είχα στο τέλος το μήνυμα που θέλαμε να περάσουμε.

    Θέλω να ευχαριστήσω τη Βάσω και τη Ντίνα που μαζί, κάνοντας μαλλί και στοκάρισμα, αναλύαμε το τραύμα της γέννας, λέγαμε πόσο έχουμε παχύνει και κάναμε όνειρα για τη στιγμή που πηγαίναμε στο φεστιβάλ της ΚΝΕ.

    Θέλω να ευχαριστήσω την Αφροδίτη Ξυγκόρου , τη γνωστή σας "Pouppe" που έστησε και διαχειριζόταν σχεδόν μέχρι τέλος τη σελίδα της εκπομπής,. Μες από την επικοινωνία σας μαζί της, ήταν σαν να μιλάμε μαζί. Εξάλλου η Αφροδίτη, ήταν είναι και θα είναι αδελφή μου.

    Θέλω να ευχαριστήσω τον στυλίστα μου τον Άρη Γεωργιάδη για τα αμέτρητα μαύρα ρούχα που μου έβρισκε! Το μαύρο χρώμα στο πλατό ήταν δική μου ιδέα γιατί είχα κουραστεί από την υπερβολή χρωμάτων στα τηλεοπτικά πλατό, και ήθελα κάτι μίνιμαλ και άκρως αφαιρετικό. Τα μαύρα ρούχα ωστόσο τα “πέρασα” ως άποψη του κόνσεπτ, η πραγματική αλήθεια είναι όμως, πως τα ήθελα για να μην ασχολούμαι κάθε φορά με το τι θα βάλω! ( να τα λέμε και αυτά!)

    Θέλω να ευχαριστήσω όλα τα παιδιά σε πλατό και κοντρόλ που έβγαζαν την εικόνα μας και τον ήχο μας στον αέρα. Με κάποιους από αυτούς φάγαμε πολύυυυ κρύο…

    Θέλω να ευχαριστήσω το κανάλι Έψιλον που φιλοξένησε αυτή την εκπομπή για δύο συνεχόμενα χρόνια και που μου έδωσε τότε, την ευκαιρία να κάνω αυτό που ονειρευόμουν.

    Τέλος, θέλω να ευχαριστήσω όλους μα όλους εσάς, τον καθένα ξεχωριστά και προσωπικά, που με τιμήσατε με την εμπιστοσύνη σας, τα σχόλια σας, τις παρατηρήσεις σας, την παρουσία σας, και που κάνατε αυτό το ταξίδι τόσο υπέροχο και τόσο μαγευτικό!

    Δεν έχω ξανανιώσει ποτέ τόσο ευλογημένη και τόσο αγαπητή, όσο τις τελευταίες μέρες χάρη στο τεράστιο κύμα αγάπης και στήριξης που μου στέλνετε. Δεν ξέρω πως να σας ευχαριστήσω, ξέρω μόνο πως θα κάνω πάντα ό,τι καλύτερο μπορώ για να μην σας απογοητεύσω

    Η εκπομπή “HASHTAG” έκανε ντεμπούτο αλλά και φινάλε με # τη λέξη (και για τη λέξη) “ελευθερία’.

    Σας Ευχαριστώ,


    Ελεονώρα







  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    Μία μέρα, ένα όμορφο πρωινό, είχα ξυπνήσει και είχα αποφασίσει να πάνω να περιποιηθώ τα μαλλιά μου… Σηκώθηκα από το κρεβάτι, πλύθηκα, ντύθηκα, και πήγα στο κομμωτήριο του καλού μου φίλου και κουμπάρου Πάνου Καλλίτση. Εκεί, μου αρέσει πάντα να χαλαρώνω, ενώ βρίσκω και το χρόνο να ασχοληθώ με τα λατρεμένα μου σόσιαλ μίντια.

    Ο χρόνος στο κομμωτήριο είναι αυτό που ονομάζω εγώ “κενός χρόνος”. Μπορείς να μην κάνεις τίποτα χωρίς να νιώθεις τύψεις και ενοχές γιατί απλά δεν μπορείς να κάνεις και κάτι άλλο. Το κινητό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ό,τι πρέπει.

    Μπαίνω λοιπόν στο twitter και αρχίζω να μιλάω με όλον αυτόν τον κόσμο που δεν γνωρίζω μεν, αλλά η ανταλλαγή ενέργειας μαζί τους μου “δίνει”…

    Και ξαφνικά , ενώ παιδιαρίζουμε με διάφορους, αρχίζουν να σκάνε στην οθόνη μου εκατοντάδες μηνύματα που μου “τσατσεύουν” την τηλεοπτική πραγματικότητα που εκτυλίσσεται στους δέκτες τους.

    “Ελεονώρα μου, κάτι οχιές σε έχουν βάλει κάτω και σε πατάνε”

    “Κορίτσι μου, καλό θα ήταν να δει ένας δικηγόρος αυτό που γίνεται και να δράσει κατάλληλα”

    “Μην τους αφήνεις να σε πιάνουν στο στόμα τους βρε γλυκιά μου, κάνε κάτι”

    “ Απορώ με την υπομονή σου Νονόρα να κάθεσαι και να ακούς την κάθε τυχάρπαστη να μιλάει για σένα”

    Κάποια άλλα μηνύματα, πιο επιθετικά έβριζαν τους επικριτές και τη "συντονίστρια" με τόσο χυδαίο τρόπο για εκείνο που γινόταν στον αέρα που και εγώ όταν τα διάβασα, ένιωσα λίγο “άουτς” γι αυτούς.

    Είχα πάρει το μήνυμα. Και ήξερα και γιατί γίνεται όλο αυτό.

    Δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη ζωή, από τα να είναι προβλέψιμα κάποια γεγονότα. Τόσο βαρετό, τόσο πληκτικό. Όσο και οι προβλέψιμοι άνθρωποι.

    Άφησα για λίγο το κινητό μου, γιατί έκανα εκτός από ρίζα και νύχι.

    Εξάλλου όπως είχε πει και ο Σαίξπηρ, ευτυχισμένοι είναι αυτοί που την ώρα που κριτικάρονται, μπορούν να διαλογίζονται. Και γω σε αυτό είμαι μανούλα. Επικεντρώθηκα λοιπόν στο σωστό κόψιμο της παρανυχίδας, και προβληματίστηκα για το τι χρώμα θα βάψω τα νύχια μου.

    Εξάλλου, κάθε άνθρωπος μπορεί να κριτικάρει , να κατηγορεί, να γνωρίζει τι ισχύει για τους άλλους χωρίς να ξέρει . Οι περισσότεροι ηλίθιοι το κάνουν. Ειδικά στην Ελλάδα που η κριτική έχει γίνει επάγγελμα.

    Και δυστυχώς, το επιλέγουν πολύ σε μία ύστατη προσπάθεια να γίνουν "κάτι".

    Όλοι οι άνθρωποι στη σύγχρονη κοινωνία θέλουν να είναι “κάτι” και όταν θέλεις να είσαι “κάτι” πέρα του ότι δεν αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου ως “κάποιον” σε υποχρεώνει να υιοθετείς κουστούμια και νόρμες “οδηγούς” προς αυτό το "κάτι".

    Όταν όμως όλοι εκείνοι που επιδιώκουν να είναι "κάτι", βρεθούν μόνοι με τον εαυτό τους , εκείνη την ιερή στιγμή πριν κλείσουν τα μάτια τους για να πουν “καληνύχτα” έρχονται αντιμέτωποι με την ποιότητα της αξιοπρέπειας τους. Της αξιοπρέπειας που τους έχει ορίσει το μέγεθος της επιθυμίας τους να είναι “κάτι”.

    Δεν υπάρχει όμως μεγαλύτερη απόλαυση από το να μην προσπαθείς να είσαι “κάτι”. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από τα να είσαι τίποτα. Μηδέν. Αδρανής από κάθε σάλεμα που θα σε μεταμόρφωνε σε "κάτι". Γιατί ούτως ή άλλως έχεις γεννηθεί για να είσαι “εσύ”. Και αυτό από μόνο του είναι “κάποιος”.

    Όταν είσαι “εσύ” δεν σε αγγίζει κανείς και τίποτα.

    Όταν είσαι “εσύ” δεν έχεις άλλη επιλογή από το να σέβεσαι τον εαυτό σου, με τα καλά και τα κακά του.

    Όταν σέβεσαι τον εαυτό σου, δεν του κάνεις κριτική. Απλά τον αγκαλιάζεις.

    Όταν δεν κάνεις κριτική στον εαυτό σου, σου είναι αδύνατο να κάνεις κριτική στους άλλους. Και όταν λέω κριτική καθ'όλο το κείμενο , δεν εννοώ την κριτική που προκύπτει από την παρατήρηση και έχει ως στόχο τη δημιουργία και τη διόρθωση, αλλά την κριτική εκείνη που γίνεται με προσωπικές προβολές των επικριτών, κατευθύνσεις των ηθικών αυτουργών , με συγκεκριμένο σκοπό, και πάντα με δόλο. Στην προκειμένη βέβαια δεν έχεις να κάνεις με κριτές ή επικριτές , αλλά με ορκισμένα σκυλιά, πιστά, πειθήνια όργανα μπουκωμένα πέρα από φαι και με θυμό που εκδηλώνει μία επιθετικότητα πρώτο προς τους ίδιους και μετά προς τους άλλους.

    Όταν λοιπόν είσαι “εσύ” κατανοείς τους γύρω σου και τους δικαιολογείς. Πάντα βλέπεις πίσω από τις λέξεις και τις πράξεις τους και κατανοείς. Κατανοείς περισσότερα γι' αυτούς, γιατί ο τρόπος που κρίνει κάποιος μαρτυρά περισσότερα για εκείνον που κρίνει παρά γι' αυτόν που κρίνεται.

    Όταν είσαι “εσύ” είσαι αληθινός. Αυτή η αλήθεια δεν θα αρέσει σε πολλούς. Και δυστυχώς ζούμε σε μία κοινωνία που η αλήθεια τρομάζει, η αλήθεια δεν προτιμάται από το ψέμα, η αλήθεια φοβίζει, η αλήθεια πονάει.

    Όταν είσαι “εσύ” αυτό που σου περιέγραψα στην προηγούμενη παράγραφο, εσένα δεν σε αφορά. Εσύ θέλεις την αλήθεια, και θα την λες πάντα με κάθε ευκαιρία και με κάθε κόστος, ειδικά όταν αυτή διαστρεβλώνεται, φιμώνεται , ή ό,τι άλλο.

    Όταν είσαι “εσύ” έχεις υπομονή. Όχι επιτηδευμένη. Έχεις υπομονή που πηγάζει από την εμπιστοσύνη στη ροή των πραγμάτων. Και αυτό πηγάζει μόνο από την αλήθεια. Κάθεσαι λοιπόν και περιμένεις. Αφήνεις τους πάντες να μιλήσουν, να πουν, να δώσουν και να ηρεμήσουν. Και συ περιμένεις. Περιμένεις να έρθει εκείνη η κατάλληλη στιγμή που θα πεις και πάλι την αλήθεια. Δεν θα το κάνεις αμέσως, γιατί η ηχώ των “κάτι” θα κάνει θόρυβο για λίγο, όπως κάνουν και οι μύγες όταν κοζάρουν το σκατό.

    Θα περιμένεις λίγο, όπως περιμένεις και το κύμα στη θάλασσα. Από το σετ που έρχεται , το πρώτο είναι καλό, αλλά το δεύτερο είναι καλύτερο, αλλά τα πιο δυνατά έρχονται μετά…

    Όταν είσαι “εσύ” δεν φοβάσαι τίποτα. Δεν φοβάσαι κανέναν. Γιατί όλο αυτό το διάστημα της πορείας σου ως “εσύ”, δεν έχεις άπλυτα, δεν έχεις λερωμένα, δεν έχεις τίποτα που να σε κυνηγά, τίποτα που να φοβάσαι μη σε εκθέσει, τίποτα που να σε εξαναγκάζει να υποκύπτεις σε εκβιασμούς, τίποτα που να σε κάνει να νιώθεις την παραμικρή αμφιβολία ότι κάποιος μπορεί να σε βλάψει.

    Εξάλλου σε μία φυλή με πολλά “κάτι” πόσο εύκολα μπορεί να βρεθεί “κάποιος”;







  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    Γιορτή της μητέρας εχθές, και τα social media γέμισαν από φωτογραφίες μαμάδων και χιλιάδες ευχές από τις κόρες και τους γιους...

    Τα περισσότερα ήταν ίδια.

    “Σ ευχαριστώ”…, “σου οφείλω”, “σου χρωστάω”.

    Ύμνοι και διθύραμβοι, άλλα με ύποπτη υπερβολή και άλλα με γλυκανάλατη τρυφερότητα.

    Γνωρίζοντας πολλούς από τους ανθρώπους που ανέβασαν φωτογραφίες με τις μαμάδες τους, αλλά και την πραγματική σχέση που έχουν με αυτές, σε κάποιες από τις αναρτήσεις διέκρινα και μία καμουφλαρισμένη πίσω από τη συγκίνηση της ημέρας , καλοπροαίρετη ίσως και υποσυνείδητη υποκρισία, που όμως αν την δεις πιο βαθιά θα καταλάβεις πως είναι μία ενδότερη ανάγκη για αυτοπειθώ των όλων όσων γράφουν.

    Διέκρινα ένα κρυφτό παιδιών από μαμάδες και μία ωραιοποιημένη σχέση για τις ανάγκες του post.

    «Η μητέρα είναι υπεύθυνη για την συναισθηματική εξέλιξη των παιδιών τους.»

    Κανόνας ψυχολογίας.

    Αυτό είναι δεδομένο.

    Γνωρίζοντας λοιπόν την ψυχολογική κατάσταση αλλά και τον χαρακτήρα πολλών από όσους έσπευσαν να ευχηθούν δημόσια στη μαμά τους, διαφαίνεται πως η δουλειά που έκαναν εκείνες είχε από άπειρα λάθη έως και βαθιά ακάλυπτα κενά.

    «Το παιδί πάντα θα κάνει ό,τι μπορεί για να προστατέψει τη μητέρα του από το να την ξεγυμνώσει από τις ελλείψεις της στα μάτια του.»


    Κανόνας ψυχολογίας νούμερο δύο.

    Ακόμα ένα δεδομένο.

    Πολλά από τα posts είχαν ακριβώς αυτόν τον σκοπό λειτουργώντας ως αντιπαράδειγμα σε μία μέρα γιορτής.

    Δεν καταλαβαίνεις τι λέω;

    Αν δεν ασχολείσαι με ψυχολογία, είναι λογικό.

    Τι θέλω να πω...

    Δεν ξέρω για τους άλλους, αλλά εγώ τη μητέρα μου, πέρα από το βάθρο που την είχα πάντα και εξακολουθώ και την έχω, την έχω καθίσει και στο σκαμνί. Της έχω υψώσει το δάχτυλο και της έχω τρίψει στα μούτρα όλα όσα έκανε και δεν έκανε, έδωσε και δεν έδωσε, σκέφτηκε και δεν σκέφτηκε, μαστιγώνοντας της κυριολεκτικά , συχνά και άδικα.

    Δεν το έκανα γιατί είμαι σκληρή, ούτε κακιά.

    Το έκανα γιατί συμβαίνει πάντα και σε όλους, όσοι στην προσπάθεια να μάθουν τον εαυτό τους, αναζητούν μέσω της ψυχανάλυσης τη ρίζα τους ακόμα και μέσα από την κοιλιά της μητέρας τους.

    Γιατί το τι είμαστε σήμερα, ξεκινάει από το πριν καν συλληφθούμε.

    Τη μητέρα μου τη γνώρισα στις 17 Σεπτεμβρίου του 1978, ημέρα Κυριακή, στις 14:37...

    Εκείνη περίμενε γιο. Είχε ήδη έναν , και ήθελε ακόμα έναν. Την εποχή εκείνη υπέρηχοι δεν υπήρχαν, οπότε το ότι γεννήθηκα κορίτσι ήταν έκπληξη για τη μητέρα μου.

    Ήταν κοντά στα 21 όταν με γέννησε , και ήμουν το δεύτερο παιδί. Αυτό σημαίνει πως έγινε μητέρα στα 19...

    19; Εγώ στα 19 σκεφτόμουνα μόνο πως και πότε θα πάω στη Μύκονο για διακοπές, ή που θα ξενυχτήσω κάθε βράδυ.

    Εκείνη 19 ετών έγινε μητέρα. Εγώ 37 σήμερα και δεν σκέφτομαι καν να αναλάβω την ευθύνη να φέρω στον κόσμο ένα παιδί.

    Δεν ξέρω κατά πόσο μία γυναίκα είναι έτοιμη για να κάνει κάτι τέτοιο σε τόσο νεαρή ηλικία αλλά οι εποχές τότε ήταν διαφορετικές και να να φέρνεις παιδιά στον κόσμο νωρίς στη δεκαετία των 20 ήταν το φυσιολογικό.

    Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είχα ψυχολογική εξάρτηση και αδυναμία στη μητέρα μου. Όταν βγαίναμε έξω ήθελα να μου κρατάει το χέρι σφιχτά πολύ σφιχτά τόσο που επέμενα και την έφτανα σε σημείο να μου λέει « Δεν πάει άλλο, δεν μπορώ να σφίξω άλλο», αλλά εγώ ήθελα τόσο και περισσότερο.

    Όταν έφευγε σε επαγγελματικά ταξίδια με τον πατέρα μου, σωματοποιούσα την έλλειψη της. Ανέβαζα πυρετό και ούρλιαζα από το κλάμα όταν την έβλεπα να χάνεται από τα μάτια μου. Μια φορά , είχα σκεφτεί να πέσω και επίτηδες από τις σκάλες του σπιτιού για να χτυπήσω και να αναβάλει το ταξίδι.

    Εκείνη είχε φροντίσει πριν φύγει να μου γράψει καρτ ποστάλ ενώ μου είχε αγοράσει και δώρα, τα οποία τα άφηνε στη γιαγιά μου να μου τα δίνει, ένα κάθε μέρα, για όσα θα έλειπε. Και εγώ περνούσα τον καιρό μου αγκαλιά με τα δώρα και τις κάρτες μου, τις διάβαζα ξανά και ξανά και το βράδυ τις έβαζα κάτω από το μαξιλάρι μου και έκλαιγα. Έκλαιγα που έλειπε η μαμά μου από το σπίτι, σχεδόν πενθούσα την απουσία της και ο πόνος που ένιωθα ίσως μοιάζει πολύ με τον πόνο της απώλειας του θανάτου.

    Το μεγαλύτερο μου άγχος ήταν να μην πεθάνει η μαμά μου.

    Και ο μεγαλύτερος μου ψυχαναγκασμός ήταν το να σκέφτομαι ότι συμβαίνει αυτό.

    Και έκλαιγα πάλι.

    Έχω πενθήσει τόσο πολύ τη μητέρα μου όσο είναι ζωντανή, σαν να την έχω χάσει αμέτρητες φορές.

    Το αγαπημένο μου άρωμα, ήταν το άρωμα «μανούλα». Ένα συνονθύλευμα της κολόνιας "Τζόρτζιο "και "Ελιξίρ",που φορούσε η μανούλα μου, κάθε πρωί, αλλά και πριν πέσει για ύπνο κάθε βράδυ. Το ίδιο κάνω και εγώ. Βάζω λίγο άρωμα στις πιτζάμες μου όπως ακριβώς έκανε και εκείνη.

    Όταν έλειπε σε έξοδο με τον πατέρα μου, ή όταν πηγαίναμε διακοπές με τον παππού και τη γιαγιά και εκείνη επέστρεφε στην Αθήνα να συντροφεύσει τον μπαμπά που δούλευε, άφηνε πάντα πίσω της πιτζάμες της. Εγώ πήγαινα, ξάπλωνα και κοιμόμουνα πάντα από την πλευρά της στο κρεβάτι έχοντας κολλημένη στα μούτρα μου τη νυχτικιά της για να μυρίζω το άρωμα της, το “άρωμα μανούλας”.

    Δεν έκανα ποτέ τίποτε χωρίς την έγκριση της μαμάς μου. Τη ρωτούσα από τι να φάω, μέχρι το τι να βάλω. Και ακόμα αν εγώ ήθελα κάτι άλλο από αυτό που εκείνη προτιμούσε, τελικά έκανα αυτό που είχε εκφράσει εκείνη ως απλή άποψη, γιατί εγώ μέσα μου το μετέφραζα ως δική της επιθυμία.

    Όταν ήμουν σπίτι, εκείνο που λάτρευα ήταν να πηγαίνω και να ανοίγω τα συρτάρια της και να ψάχνω τα πράγματα της. Να μυρίζω τα μαντίλια της, να χρησιμοποιώ τα βαφτικά της να χαζεύω τα κοσμήματα της και να τη ρωτάω αν θα μου τα χαρίσει όλο όταν μεγαλώσω.

    Η μαμά μου μαγείρευε πάντα πολύ ωραία. Όταν έφτιαχνε κέικ μύριζε όλο το σπίτι. Δεν έφτιαχνε συχνά γλυκά και όταν το έκανε, τα έκρυβε για να μην τα φάμε όλα μέσα σε μία μέρα. Εγώ τα έβρισκα και τα έτρωγα σαν ποντικάκι.

    Όταν έστρωνε τα χαλιά , πάντα του Αγίου Δημητρίου, και έβαζε τις κουρτίνες, θυμάμαι ήταν πολύ χαρούμενη, εγώ κυλιόμουν στο πάτωμα και εκείνη μιλούσε από το λευκό βίντατζ τηλέφωνο με τις ώρες , με την καλύτερη της φίλη, αλλά όταν της μιλούσα και περίμενα απάντηση πάντα χαμήλωνε το ακουστικό και μου έκανε νοήματα ότι την έχει πρήξει στην πάρλα η φίλη της. ζωή.

    Όταν ήμουν μικρή ήμουν πολύ όμορφη και όλοι οι φίλοι της οικογένειας , γνωστοί αλλά και άγνωστοι πάντα της έκαναν κοπλιμέντα γι αυτό και αν τύχαινε να είμαι μπροστά , εκείνη απαντούσε προσπαθώντας να μαζέψει την κατάσταση λέγοντας « καλή καλή είναι, το θέμα είναι μέσα της τι γίνεται» και μετά έσπευδε να μου υπενθυμίζει πως ένα ωραίο περιτύλιγμα δεν έχει καμία σημασία αν το δώρο που έχει μέσα είναι άσχημο.

    Η μαμά μου διάβαζε περίεργα βιβλία, και συχνά φορούσα τα γυαλιά της και τα ξεφύλλιζα και εγώ. Κάπως έτσι σε ηλικία 7 ετών έμαθα για την μετενσάρκωση και έπαθα το πρώτο σοκ , όταν της ζήτησα να μου εξηγήσει τι είναι αυτό. Εκείνη απλά, μου είχε πει, πως “μετενσάρκωση σημαίνει πως σε μία άλλη ζωή, εγώ μπορεί να μην είμαι η μαμά σου ...”

    Πέθανα. Έζησα για πρώτη φορά παιδικό άγχος. Έκλαιγα ασταμάτητα τα βράδια.

    Πέθανα. Έζησα για πρώτη φορά παιδικό άγχος. Έκλαιγα ασταμάτητα τα βράδια.

    “Και ποια θα ήταν η μαμά μου;”

    “Και ποιά θα είχε κόρη;”

    Δεν το ξεπέρασα ποτέ, νομίζω πως το τραύμα που απέκτησα τότε, ήταν και εκείνο που με έκανε αργότερα να ασχοληθώ με ψυχολογίες και όλα τα λοιπά που ανακάλυψα στην πορεία.

    Η μαμά μου πάντα μου θύμιζε πως λέμε το νούμερο “δώδεκα”, όταν προσπαθώντας να κοιμηθώ , έφτανα στο έντεκα και μετά δεν θυμόμουν τι ακολουθούσε. Σηκωνόμουν, πήγαινα στην κρεβατοκάμαρα της, εκείνη έβελεπε τηλεόραση με σβυστό φως γιατί ο μπαμπάς κοιμόταν, και τη ρώταγα : “Μαμά πως λέγεται το νούμερο που έχει και το ούζο και πάει μετά το 11;»

    “Δώδεκα” μου έλεγε... Και εγώ επέστρεφα στο κρεβάτι να συνεχίσω το μέτρημα από το δώδεκα και μετά...

    Η μαμά μου μισεί τη φέτα ( το τυρί), αλλά την αγόραζε με τα κιλά για μένα και τον αδελφό μου και μάλιστα όταν την έπιανε με τα χέρια για να τη βγάλει από το χαρτί του σούπερ μάρκετ και να τη βάλει στο τάπερ, θυμάμαι την έκφραση αηδίας που έκανε με το στόμα της, και τη ρωτούσα, « αφού δεν σου αρέσει, γιατί την παίρνεις;» « Γιατί αρέσει σε εσάς» μου έλεγε.

    Η μαμά μου πάντα θα φρόντιζε να έχουμε εμείς το κάτι παραπάνω, ακόμα και αν σήμαινε πως αυτή θα έπρεπε να έχει το κάτι λιγότερο. Δεν δούλεψε ποτέ, δεν έφυγε από το σπίτι, για να μας μεγαλώσει. Όταν μπήκα στο πανεπιστήμιο μου είπε για πρώτη φορά πως θα ήθελε και εκείνη να είχε σπουδάσει και το όνειρο της ήταν να γίνει αρχαιολόγος, αλλά δεν πρόλαβε.

    Τότε κατάλαβα γιατί πάντα μου έλεγε για τις σπουδές και το πόσο σημαντικό και όμορφο είναι για μία κοπέλα να είναι μορφωμένη.

    Μου έλεγε επίσης πως πρέπει να έχω πάντα τα δικά μου λεφτά. Δεν ήταν ποτέ από εκείνες τις μαμάδες που σπρώχνουν τις κόρες να βρουν τον πλούσιο γαμπρό και εκείνον που θα τις εξασφαλίσει. Αντιθέτως μου έλεγε, “βγες, κάνε τη ζωή σου, ζήσε και κοίτα να μην εξαρτάσαι ποτέ από κανέναν. Να έχεις πάντα τα δικά σου λεφτά και να μην ζητάς από τους άλλους, να μην εξαρτάσαι από τον άντρα σου.”

    Η μαμά μου είχε πάντα πολύ γούστο. Η αισθητική της στη διακόσμηση και στο ντύσιμο ήταν πάντα εκλεπτυσμένη φίνα και με άποψη. Γι αυτό και όταν με έβλεπε να παρασύρομαι από τη μόδα φώναζε, και μου έλεγε

    « εσύ δεν είσαι λαϊκιά μην αδικείς τον εαυτό σου με το να γίνεσαι δεύτερη.»

    Εγώ για να της πάω κόντρα, έφευγα από το σπίτι ντυμένη με το “λαϊκό” ρούχο, αλλά άλλαζα μέσα στο αυτοκίνητο , ξέροντας πως είχε δίκιο. Απλά στην εφηβεία δεν ήθελα να ξέρει ότι της το αναγνωρίζω.

    Η μαμά μου ήξερε πάντα τα πάντα γύρω από την προσωπική μου ζωή. Με λεπτομέρειες που δεν αποκάλυπτα ούτε και στις καλύτερες μου φίλες η μαμά μου γνώριζε ανά πάσα ώρα και στιγμή, ποιός μου αρέσει και γιατί. Κάποιους τους ενέκρινε. Κάποιους άλλους όχι. Εκεί είχαμε κόντρα. Ειρηνοποιός ο πατέρας μου, που φερόταν πιο έξυπνα, γιατί ήξερε τον χαρακτήρα μου , και με άφηνε να κάνω το χαμπέρι μου. Όταν η μητέρα μου, είδε πως τις επιλογές μου τις στηρίζω και πως αν εκείνη τις πολεμήσει, με χάνει, αποφάσισε και έκανε πίσω.

    Πολλές φορές της εμφάνισα επιλογές για γέλια μόνο και μόνο για να την τεστάρω, και την έβλεπα, την ένιωθα, ήθελε να ουρλιάξει, αλλά εκεί, δεν μιλούσε. Επειδή εγώ της είχα πει να μην το κάνει.

    Η μαμά μου βγάζει νύχια όταν κάποιος με πειράξει. Δεν υπολογίζει τίποτα και κανέναν. Έχω δει τη μητέρα μου να λυγίζει , να κλαίει και να πέφτει κυριολεκτικά στα πατώματα, επειδή με ξεφτίλιζαν σε ένα πάνελ κάτι “κιτρινιάρηδες” , την εποχή του “Πρωινού Καφέ”.

    «Τι ξέρετε εσείς για το παιδί μου; Δεν είναι αυτό το παιδί μου που περιγράφετε, βουλώστε το όλοι» έλεγε κλαίγοντας, και χωρίς να ξέρει ότι τη βλέπω.

    Με τη μαμά μου κάνουμε τα καλύτερα ταξίδια! Έχουμε σχεδόν κατουρηθεί από τα γέλια στη Μύκονο, όταν σε νυχτερινή έξοδο, εγώ “κόβω” εκείνη “ράβει” και διασκεδάζουμε σχολιάζοντας έναν πανευτυχή χορευτή με παπούτσια "sole mio de Fonseca". Έχουμε ξεμείνει κακαρίζοντας στη γέφυρα των στεναγμών στη Βενετία, όταν μας παραγκώνισε με τη μαγκούρα του ένας παππούλης προσπαθώντας να φωνάξει τον κωφό φίλο του Αρμάντο, που περπατούσε αγέρωχος χωρίς να ακούει τίποτα. Έχουμε ξεσηκώσει και τα πιο όμορφα αντικείμενα από παζάρια στο Μπαλί.

    Η μαμά μου έχει άποψη για ό,τι τη ρωτήσω , την οποία όμως πια δεν μου εκφράσει αν δεν της το ζητήσω.

    Η μαμά μου άλλαξε πολύ, όταν και εκείνη αποφάσισε να ψάξει μέσω της ψυχανάλυσης τον δικό της εαυτό, και ήταν τότε που από μόνη της μου είπε :

    «παιδί μου συγγνώμη, έκανα ό,τι καλύτερο μπορούσα, και όσα ήξερα»...

    Η μαμά μου, έχει δεχτεί σκληρές λεκτικές επιθέσεις από μένα , σε διάφορα ξέσπασματα μου, και πιστέψτε με αν θέλω να πληγώσω τον αλλον, μπορώ να γίνω πολύ σκληρή. Και εκείνη, δεν ανταπέδωσε ποτέ πίσω, κανένα σκληρό σχόλιο, καμία προσβολή, καμία απολύτως επίθεση. Την έβελεπα απλώς να σφίγγει τα σαγόνια της και να ξεροκαταπίνει, να πληγώνεται να μπουκώνει τον πόνο της, και να βλέπω στο βλέμμα της ότι την έχω ισοπεδώσει. Και εκείνη να μην λέει λέξη. Και όταν εγώ επέστρεφα στα «καλά» μου, εκείνη να μην κρατάει κακία καμία.

    Η μαμά μου είναι δυναμική γυναίκα. Εκείνη κρατάει το σπίτι. Έχει απίστευτη ψυχραιμία στις κρίσεις, δεν αντιδρά ποτέ ανεξέλεγκτα και την έχω ικανή για το οτιδήποτε όταν απειλείται η ακεραιότητα της οικογένειας της.

    Η μαμά μου δεν ήταν ποτέ το αντιπροσωπευτικό δείγμα της Ελληνίδας μάνας. Είχε πάντα μία ευρωπαϊκή φινέτσα ακόμα και στον τρόπο που γινόταν παρεμβατική.

    Η μαμά μου υποχρεώθηκε να ακούσει χέβι μέταλ μουσική για να κατανοήσει τις Φρίκες του αδελφού μου στο λύκειο, αλλά έκανε μαζί του και τσιγάρο όταν ανακάλυψε πως ο αδελφός μου καπνίζει.

    Η μαμά μου είναι εξαιρετική γιαγιά. Ντύνεται μέχρι και ροζ πάνθηρας γιατί αρέσει στη μικρή Μαρία. Τη ζηλεύω ως γιαγιά τη μαμά μου, και ζηλεύω πολλές φορές και την ανιψιά μου, γιατί πάντα μία γιαγιά είναι πολύ πιο έμπειρη απ όσο έχει υπάρξει ως μαμά.

    Της το έχω πει ότι ζηλεύω και το ξέρει. Της έχω πει πως την έχω δει σε εικόνες με τη μικρή Μαρία που δεν τις έχω εγώ ως εικόνες από τα παιδικά μου χρόνια. Και όταν της το λέω , εκείνη καταλαβαίνει ότι όταν ήταν πιο νέα, δεν μπορούσε να δει πράγματα και ανάγκες που βλέπει τώρα με τα μάτια της γιαγιάς αλλά προσπαθεί να κάνει έστω και τώρα αντίστοιχες κινήσεις.

    Τα δώρα της μαμάς μου ακόμα και σήμερα έχουν σίγουρα τη σοβαρότητα ενός δώρου που απευθύνεται σε ενήλικα, αλλά συνοδεύονται και από μία κίνηση παιδικότητας. Πέρσι η μαμά μου μου χάρισε ένα δαχτυλίδι στη γιορτή μου, και αντί για κάρτα μου έδωσε ένα χαρτί από κλασικό παιδικό τετράδιο σχολείου στο οποίο είχε ζωγραφίσει τα αγαπημένα μου ζωάκια γράφοντας από κάτω ποιο είναι ποιο σε περίπτωση που δεν το καταλάβαινα από το σχέδιο.

    Η μαμά μου δεν είναι η μητέρα μου γιατί με έφερε στη ζωή, ούτε γιατί με ξεσκάτωνε και με τάιζε.

    Η μαμά μου δεν είναι η μητέρα μου γιατί είναι τέλεια ή αλάνθαστη, γιατί δεν είναι τέλεια και δεν είναι αλάνθαστη.

    Η μαμά μου δεν είναι η μητέρα μου γιατί δεν υπάρχει καλύτερη μητέρα στον κόσμο. Γιατί μπορεί και να υπάρχει.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου γιατί είναι ένας άνθρωπος που δεν σκέφτηκε ποτέ τον εαυτό της μέσα από εμένα.

    Δεν φρόντιζε να με χειραγωγήσει ή να με κατευθύνει για να εξασφαλιστεί η ίδια, αλλά με έκανε αυτόνομη και ανεξάρτητη αφήνοντας με να ανοίξω τα φτερά μου και γνωρίζοντας πως η ανεξαρτησία μου και η δυναμικότητα μου αυτή, μπορεί να με έπαιρνε και μακριά της.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου, γιατί όταν στην εφηβεία της πέταγα τα καρφιά μου εκείνη δεν το έπαιζε θύμα, αλλά έτρεχε σε ειδικούς για να μάθει τον εαυτό της και να αναγνωρίσει τα λάθη της.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου, γιατί ακόμα και όταν την κρίνω, εκείνη εξακολουθεί και με αγαπάει θεωρώντας πως είμαι η πιο τρυφερή και παιδική ψυχή που υπάρχει στον κόσμο .

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου γιατί δεν θα με χειροκροτήσει σαν την κουκουβάγια αλλά θα μου την αλήθεια όταν δει πως αδικώ τον εαυτό μου.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου γιατί σέβεται απόλυτα τον τρόπο που έχω επιλέξει να ζω. Δέχεται και δεν κρίνει το ότι δεν θέλω να παντρευτώ, δέχεται και ενισχύει την ανάγκη μου για φυγή , και δεν με φορτώνει με κοινωνικά “πρέπει” ούτε με πνίγει σε στερεότυπα.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου γιατί έχει αναγνωρίσει την ιδιαιτερότητα , την διαφορετικότητα και την πολυπλοκότητα μου και όχι μόνο την έχει αποδεχτεί αλλά τη “σιγοντάρει” κιόλας.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου γιατί όταν τη μεγάλη εβδομάδα ήμουν στην Πορτογαλία παλεύοντας με κρίσεις πανικού, έχοντας ψυχολογικά κυριολεκτικά κλατάρει, κλαίγοντας σαν παιδί, χωρίς λόγο και αφορμή, της έστειλα ένα μήνυμα «σεντόνι» όπου της αποκάλυπτα την ψυχολογική μου κατάσταση, και εκείνη αντέδρασε με τρόπο τέτοιο που με έκανε να νιώθω σαν παιδί πέντε χρονών που η μαμά του νταντεύει το παράπονο του.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου, γιατί ενώ βλέπει αυτό που βλέπουν όλοι άλλοι, μία δυναμική ανεξάρτητη , ενδεχομένως σκληρή γυναίκα που φαίνεται να μην έχει ανάγκη από κανέναν και να τα καταφέρνει όλα μόνη της, με τον τσαμπουκά της, ξέρει πολύ καλά πως το παιδί της είναι η « πιο τρυφερή και ευαίσθητη παιδική ψυχούλα, το πιο σπάνιο και βαθιά υπέροχο παιδί» όπως μου έγραψε πρόσφατα και ξέρω πως κάθε φορά που λυγίζω και θέλω να αφεθώ, εκείνη θα είναι πάντα εκεί, γιατί με ξέρει και με ξέρει καλά, την ώρα που εγώ δεν αφήνω κανέναν μα κανέναν να με πλησιάσει και να δει το πόσο τρυφερή και ευάλωτη είμαι.

    Η μαμά μου είναι η μητέρα μου, γιατί έχει έναν δικό της τρόπο να μην πέφτει θύμα της άμυνας μου και να μπορεί με το διαπεραστικό βλέμμα της μάνας, να διαβάζει αυτό που πραγματικά είμαι.







  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    «Το παν στη ζωή είναι να έχεις έναν σκοπό»...

    Αυτό είναι ό,τι πολυτιμότερο έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια που κάνω αυτογνωσία. Την πρόταση αυτή, μου την είπε πριν από ένα περίπου χρόνο, η ψυχοθεραπεύτρια μου. Και αν είχα ακούσει τα λόγια αυτά νωρίτερα, νομίζω πως θα είχα πολύ λιγότερες ανασφάλειες για την εξέλιξη της ζωής μου.

    Πριν λίγες μέρες, σχεδόν αμέσως με το που βγήκε το blog μου στον αέρα, δέχτηκα ανάμεσα σε πολλά mail και ένα από μία φίλη αναγνώστρια που θέλησε μέσα σε λίγες γραμμές να μου συστηθεί.

    Έκανε μία πολύ όμορφη παρουσίαση του εαυτού της, από την οποία κατάλαβα πως έχει πολλά ενδιαφέροντα, βλέψεις αλλά και όνειρα για τη ζωή της. Ανάμεσα ωστόσο στις γραμμές, διαφάνηκε και μία μικρή γλυκιά αόριστη αγωνία, που ίσως εκείνη να μη τη βιώνει έτσι, αλλά να την αισθάνεται ως ένα μικρό μπέρδεμα του τι της αρέσει περισσότερο και τι θα ήταν εκείνο που θα προτιμούσε να κάνει.

    Το σύντομο βιογραφικό της, το ολοκλήρωσε λέγοντας μου πως εκείνο που της αρέσει πιο πολύ σε μένα, είναι το γεγονός πως κάνω πάντα αυτό που θέλω. Μου ζήτησε να τη συμβουλεύσω πως θα πετύχει και εκείνη, ακριβώς το ίδιο.

    Το ερώτημα ωστόσο είναι, «κάνω πάντα αυτό που θέλω»; Ή ακόμα πιο σωστά : «έκανα πάντα αυτό που ήθελα;»

    Πλέον έχω καταλάβει και εγώ, για μένα την ίδια πως η εικόνα που δίνω προς τα έξω, είναι αυτή μίας γυναίκας που ξέρει πολύ καλά τι θέλει, και το διεκδικεί.

    Και ισχύει. Έτσι είναι τα πράγματα.

    Όχι όμως από πάντα

    Για να κάνεις αυτό που θέλεις, πρέπει να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις. Και για να ξέρεις τι είναι αυτό που θέλεις, πρέπει να γνωρίζεις γιατί το θέλεις. Και όλο αυτό που μόλις σου περιέγραψα , είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που έχει να αντιμετωπίσει ο κάθε άνθρωπος στην πορεία της ζωής του.

    Δεδομένου ότι όλοι μεγαλώνουμε σε ένα περιβάλλον που διακρίνεται από κάποιες αρχές , οι οποίες διέπονται από έναν ηθικό κώδικα, που με τη σειρά του διαμορφώνεται από τις συνήθειες, τις απόψεις και τα βιώματα μίας ολόκληρης κοινωνίας, που και αυτή πάλι, είναι ένας κρίκος ανάμεσα σε πολλούς άλλους μίας τεράστιας αλυσίδας που λέγεται ανθρωπότητα , η γενετήσια ατομική αυθεντικότητα δέχεται απανωτά χτυπήματα και επιρροές με αποτέλεσμα να χάνεται κάπου στο δρόμο. Και είναι μετά από πολλά χιλιόμετρα "νοθευμένης" διαδρομής, που κάτι αρχίζει να μας φταίει, κάτι δεν μας γεμίζει, κάτι άλλο ονειρευόμαστε από αυτό που είμαστε, κάτι άλλο θέλουμε από αυτό που κάνουμε, κάτι άλλο είμαστε από αυτό που δείχνουμε.

    Αυτό που μπερδεύει όμως τους περισσότερους, δεν είναι εκείνο το "άλλο", αλλά όλο αυτό που ίσχυε μέχρι τώρα.

    Εκείνο το "άλλο", τις περισσότερες φορές, είναι και αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει από την αρχή, γιατί απλά είναι εκεί από πάντα, απλά θάφτηκε, ή σιώπησε, στο βωμό της αέναης προσπάθειας που κάνει ο καθένας μας για να είναι αποδεκτός.

    Αυτή είναι η σημαντικότερη διαμορφωμένη ανάγκη για τον κάθε ένα μας. Το να είναι αποδεκτός. Και για να το πετύχει αυτό, θα χρειαστεί να παραμερίσει τις ανάγκες του, να βάλει στην άκρη τα όνειρα του, να διαπραγματευτεί την ευτυχία του, να συμβιβαστεί, ή να προδώσει τα θέλω του, ανάλογα πάντα με το τι απαιτεί ο τρόπος που επιλέγει κάποιος για να νιώσει αποδεκτός.

    Δεν έκανα πάντα αυτό που ήθελα.

    Έκανα πάντα αυτό που πίστευα πως αν κατακτήσω θα με κάνει να νιώσω αποδεκτή.

    Μάλιστα, κοιτώντας πίσω τη ζωή μου, σήμερα, θα σου έλεγα πως αν είχα την ευκαιρία να ξαναζήσω , δεν θα είχα κάνει τα περισσότερα από όλα όσα επέλεξα να κάνω. Στη θεωρία πάντα. Γιατί στην πράξη, δεν αναιρώ των εαυτό μου. Αυτό γνώριζα αυτό έπραττα κάθε φορά, προσπαθώντας για το καλύτερο όπως το είχα στο μυαλό. Στη θεωρία όμως...

    Δεν θα είχα σπουδάσει πέντε γλώσσες. Θα είχα ακολουθήσει το δρόμο του αθλητισμού.

    Δεν θα είχα σπουδάσει στην Ελλάδα. Θα είχα φύγει να γνωρίσω τον κόσμο από τα 18.

    Δεν θα είχα γίνει δημοσιογράφος. Θα είχα γίνει κτηνίατρος.

    Δεν θα είχα πει "ναι" στον "Πρωινό Καφέ". Θα είχα παραμείνει στα δελτία.

    Η ζωή μου δεν θα ήταν αυτή που είναι τώρα, εγώ θα ήμουν μία άλλη, λογικά αντί να γράφω αυτές τις γραμμές, θα έκανα εμβόλια σε σκυλάκια.

    Όλα όμως είναι επιλογές. Μικρές ή μεγάλες επιλογές, αποφάσεις της στιγμής, ή πιο σοβαρές, που θα μας οδηγήσουν σε άλλες επιλογές και σε περαιτέρω αποφάσεις.

    Το παν λοιπόν στη ζωή, δεν είναι το να μπορείς να κάνεις τις σωστές επιλογές. Όχι μόνο είμαστε προορισμένοι να εξελισσόμαστε μέσα από τα λάθη, αλλά για έναν οξύμωρο λόγο, δεν υπάρχουν σωστές ή λάθος επιλογές.

    Είμαστε φτιαγμένοι για να μπορούμε να κάνουμε πάντα αυτό που θέλουμε, αρκεί να ξέρουμε τι είναι αυτό.

    Άρα υπάρχουν οι δικές μας επιλογές. Και οι επιλογές που έχουν δόση, μικρή ή μεγαλύτερη και από άλλους.

    Ένα βρέφος, ένα μωρό, δεν ξεφεύγει ποτέ από αυτό που θέλει, γιατί απλά ξέρει τι θέλει. Ή θα πεινάει, ή θα κυρώνει, ή θα νυστάζει. Ζει , διεκδικεί και κατακτά, μέσα από το ένστικτο. Αυτό το ένστικτο είναι που χάνουμε ως ενήλικες. Αν και αυτό δεν φεύγει ποτέ από μέσα μας γιατί είναι το κέντρο μας.

    Όσο είμαστε συντονισμένοι με το κέντρο μας, θα παραμένουμε εστιασμένοι στις ανάγκες μας, και αυτές θα διαμορφώνουν τα θέλω μας, που αυτομάτως, αποτελούν και τον σκοπό της ζωής μας.

    Αν δεν έχουμε σκοπό, ή αν δεν βλέπουμε σκοπό, σημαίνει πως δεν έχουμε επιλέξει αυτό που πραγματικά θέλουμε.

    Σημαίνει πως δεν γνωρίζουμε τι είναι αυτό που θέλουμε.

    Και εκεί ο άνθρωπος κατά την άποψη μου, χαραμίζει το δώρο που λέγεται ζωή.

    "Μία απλή ερώτηση" , μου είχε πει η ψυχολόγος, "και η απάντηση της, είναι όλη η ζωή".

    "Τι θέλω να είμαι";

    "Τι θέλω να κάνω";

    Κάνε αυτή την ερώτηση, όπως προτιμάς και όπως σε βολεύει, και απάντησε την με ειλικρίνεια στον εαυτό σου. Και όταν λέω με ειλικρίνεια, εννοώ με αλήθεια ως προς το τι χρειάζεσαι εσύ για σένα, και όχι με βάση το τι θα αρέσει στους γονείς σου, τι θα εγκρίνει το περιβάλλον σου, τι θα αποδεχτεί η κοινωνία.

    Γιατί ναι , είναι ωραίο να έχεις αποδοχή, αλλά πίστεψε με, ακόμα και η αποδοχή απ όλο τον κόσμο, δεν μπορεί να καλύψει το κενό που δημιουργεί η απόρριψη από τον ίδιο σου τον εαυτό.

    Όταν η ζωή σου, είναι ένα μόσχευμα μη συμβατό με την αλήθεια σου, τότε αυτή θα σε ξεράσει...

    Ο μόνος τρόπος για να έχεις έναν σκοπό, είναι απλά να τον βρεις. Και το να βρεις τον σκοπό της ζωής σου, είναι εν τέλει, τόσο εύκολο όσο το να παραγγείλεις μια πίτσα.

    Ακούς απλά την όρεξη σου. Καθαρή και ατόφια χωρίς ξένα γούστα, δίχως απαιτήσεις τρίτων, μακριά από τα όνειρα άλλων.

    Eίμαι 37 χρονών, και ναι, πλέον κάνω μόνο ό,τι μου αρέσει. Γιατί έχω έναν δικό μου σκοπό και μένω σε αυτόν.


  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    Αν με ρωτούσε κανείς ποιο είναι το ελάττωμα εκείνο που με φέρνει σε πλήρη αμηχανία και δύσκολη θέση στην καθημερινότητα μου, θα σου έλεγα αυτό: ξεχνάω πρόσωπα και ονόματα. Αλλά όταν λέω ξεχνάω, δεν εννοώ ότι δυσκολεύομαι να τα θυμηθώ, ή αν προσπαθήσω λίγο θα μου έρθει.

    Όχι, όχι, φίλε μου…Μακάρι τα πράγματα να ήταν έτσι. Αλλά δεν είναι. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, είχα αυτό το πρόβλημα. Αν και το μνημονικό μου είναι αξιοθαύμαστο γιατί μπορώ να σου πω με ακρίβεια τι φόραγα και τι έφαγα στις 12 Αυγούστου του 1997 στις 23:42 στη Σαντορίνη που έκανα διακοπές με τις φίλες, αν και μπορώ να σου θυμίσω τι μου έγραψες στο μήνυμα σου, πριν από δύο χρόνια όταν είχαμε παρεξηγηθεί, (αν έχεις υπάρξει και σύντροφος μου, την πάτησες) αδυνατώ να θυμηθώ ονόματα και ανθρώπους, ακόμα και αν τους έχω συναναστραφεί περισσότερο από μία φορά.

    Αν το ζεις είναι τραγικό. Και δυστυχώς, λόγω της δουλειάς μου, όπου έρχομαι σε επαφή συνέχεια με κόσμο και νέα πρόσωπα, η κατάσταση έχει γίνει ακόμα χειρότερη. Πολλοί νομίζουν ότι την έχω ψωνίσει. Άλλα πάλι με θεωρούν σνομπ. Όσοι όμως με γνωρίζουν, ξέρουν καλά πως αυτό δεν είναι κάτι που μου συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, αλλά από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τουλάχιστον αυτόν, ευτυχώς τον θυμάμαι.

    Η αδελφική μου σχέση με έναν από τους καλύτερους μου φίλους, ξεκίνησε από έναν τσακωμό γι' αυτόν ακριβώς το λόγο. Είχαμε ιδωθεί πάνω από δέκα φορές, είχαμε μιλήσει, είχαμε πιει πέντε ποτά σε κοινή παρέα. Και κάθε φορά που τον έβλεπα, αρχικά δεν του μιλούσα για να του συστηθώ μετά από λίγο. Κάθε φορά από την αρχή. Μία, πέντε δέκα, στο τέλος με έβρισε. Άσχημα όμως. Και τότε, του εξήγησα.

    Είναι άσχημο. Έρχεται ο άλλος και σου μιλάει δίνοντας σου την εντύπωση πως σε ξέρει. Και εσύ επειδή δεν τον αναγνωρίζεις, φέρεσαι σαν να τον θυμάσαι και προσπαθείς να κάνεις μία γενική συζήτηση που να του δείχνει πως έχεις καταλάβει ποιος είναι!

    Κάποιες φορές πετυχαίνει. Κάποιες φορές πιάνεις κουβέντα και με αγνώστους, για τα παιδιά, τη δουλειά , την οικονομική κρίση, γιατί τελικά αυτόν που έχεις απέναντι σου δεν τον έχεις γνωρίσει ποτέ, απλά η οικειότητα που ένιωθε μαζί σου, σε έκανε να πιστέψεις πως ίσως και να τον ξέρεις. Υπάρχουν και εκείνες οι περιπτώσεις όμως που ο άλλος πραγματικά σε φέρνει σε δύσκολη θέση. Όχι με πρόθεση. Τουλάχιστον όχι πάντα.

    “Με θυμάσαι;”
    Ερώτηση κόλαφος.
    Ερώτηση φωτιά.
    Ερώτηση θάνατος.
    Παλαιότερα έλεγα ευγενικά: “Για θυμισέ μου”…
    Για να πάρω απαντήσεις τύπου:
    “Είχα έρθει και σου είχα μιλήσει ένα βράδυ στα μπουζούκια το 2008, στο Θάλασσα.”


    Ε , εκεί χωρίς τύψεις και οίκτο, αλλά με ευγένεια, απαντώ πως αδυνατώ να ανακαλέσω τέτοιες παλιές πληροφορίες από τη ζωή μου, με τον συνομιλητή μου άλλες φορές να καταλαβαίνει και άλλες φορές να επιμένει να μου θυμίσει επιπλέον λεπτομέριες για την ολιγοδευτερόλεπτη αλληλεπίδραση μας, περιγράφοντας και τι ρούχα φορούσα , ή τι μου είχε πει. Η αλήθεια είναι ότι με κάποιους ανθρώπους που έχουν πέσει θύματα της κενής μου μνήμης, είχαμε συναναστραφεί περισσότερο από μία φορές, ή είχαμε ενδεχομένως μιλήσει και για κάποιες ώρες. Αν ωστόσο η αλληλεπίδραση αυτή είχε περιοριστεί στο περιστασιακό κοινωνικό φιλικό επίπεδο , δεν μου μένει.

    Μου μένουν οι αλληλεπιδράσεις με ανθρώπους από τους οποίους κάτι προέκυψε από αυτήν. Ένας προβληματισμός; Μία διαδικασία σκέψης; Γέλιο; Μία ατάκα που έμεινε; Μία δυνατή φιλία αργότερα; Ένα φλέρτ; Κάτι…

    Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις η αίσθηση που έχω είναι αυτή του απόλυτου κενού. Σεντόνι. Δεν θυμάμαι , δεν αναγνωρίζω και δεν μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό. Έχω δοκιμάσει διάφορες τεχνικές, όπως το να επαναλαμβάνω το όνομα κάποιου όταν ξέρω ότι μπορεί να τον ξαναδώ. Συχνά όταν πάω κάπου που ξέρω πως θα συναντήσω κόσμο και το πιθανότερο είναι να έρθω σε δύσκολη θέση ( βλέπε κοσμικό γεγονός ή υποχρέωση) συνοδεύομαι από ανθρώπους που ξέρω ότι μπορούν να με βοηθήσουν με το πρόβλημα μου.

    Έρχονται, οι συνήθεις ύποπτοι, μου μιλάνε, εγώ κάνω κανονικά διάλογο με ερωτήσεις ασφαλείας προς τον συνομιλητή μου, όπως “ ωπ, τι γίνεται;” “πως πάει;” “όλα καλά;” “που βρίσκεσαι;” και μόλις ολοκληρώσω τη συζήτηση "κασέτα" ρωτάω τον συνοδό μου: “αυτός ποιος ήταν;” Μόλις πριν λίγες μέρες, ήρθα σε πάρα πολύ δύσκολη θέση, για ακόμα μία φορά , αλλά στην περίπτωση αυτή έφταιγε ο συνομιλητής μου και η αντίδραση του. Βρίσκομαι σε κοινωνικό γεγονός. Κάθομαι σε ένα τραπέζι. Κάποια στιγμή έρχεται και κάθεται σε μία από τις καρέκλες, ένας νεαρός. Ευπαρουσίαστος και χαμογελαστός.

    Με κοιτάει και μου κάνει ένα νεύμα με τα μάτια που μεταφραζόταν ως : “ έλα, τι κάνεις; Με θυμάσαι, δε μπορεί, μίλα μου, πες καλησπέρα.” Ανταποδίδω το βλέμμα, με ένα άλλο βλέμμα απορίας συνοδευόμενο με χαμόγελο, που σήμαινε: “τώρα εσύ μάλλον με ξέρεις, το πιθανότερο να σε ξέρω και εγώ, έλα όμως που δεν παίρνω και όρκο γιατί δεν μου λέει τίποτα η φάτσα σου. Σε ξέρω; Έχουμε γνωριστεί;” Και έρχεται η ερώτηση τσουνάμι:
    “Δε με θυμάσαι”;

    Εδώ θα κάνω μία παρένθεση. Να ξέρετε το “δε με θυμάσαι” έχει διαφορά από το “με θυμάσαι”; Το “δε με θυμάσαι;” σημαίνει πως έχουμε γνωριστεί, και μάλιστα κάτω από τέτοιες συνθήκες που θα ΕΠΡΕΠΕ να σε θυμάμαι. Το "με θυμάσαι" σημαίνει πως έχουμε γνωριστεί αλλά καταλαβαίνω πως μπορεί και να μη σου λέω κάτι. Δεν ήταν η ερώτηση που με εκνεύρισε αλλά το ύφος με το οποίο την έκανε. Δεν μίλησα καν , απλά έγνεψα το κεφάλι αρνητικά. Συνεχίζει αυτός : “Μετά από τόσες εκπομπές στον Αντ1 , και δεν με θυμάσαι;” Ο εκνευρισμός του όπως ξεχείλιζε γιατί όλα αυτά γινόντουσαν και μπροστά σε κόσμο, πιθανότατα και μπροστά στη συνοδό του ( καθόταν μία κοπελιά δίπλα) οπότε πιθανότητα να ένιωθε ρόμπα.

    Ευγενικά του λέω πως έχει περάσει μία δεκαετία από τότε που εργαζόμουν στον Αντ1 και πως έχω πρόβλημα με τη μνήμη μου, γιατί δεν συγκρατώ πρόσωπα και ονόματα. “Με την μνήμη ή με τον εγκέφαλο γενικά” απαντάει ο αγενής πλέον νέος, και θέλω να τον λούσω με το νερό που έχω μπροστά μου , αλλά κρατιέμαι. “Συγγνώμη δεν είμαι υποχρεωμένη να θυμάμαι κάποιον. Προφανώς θα μου ήσουν και αδιάφορος” ( ήθελε ο φιλαράκος να πλέξει μαζί μου, ε , θα το πλήρωνε.).

    “Είμαι ο τάδε”, μου λέει. Μου δίνει το όνομα του και το επώνυμο του. Το επώνυμο το άκουσα, το όνομα όμως το άκουσα λάθος. Δεν μου έλεγε κάτι το ονοματεπώνυμο που νομίζω ότι άκουσα. “Λυπάμαι , δεν σε θυμάμαι. ” του λέω και στρέφομαι προς τον συνομιλητή μου. Φανερά ενοχλημένος γύρισε στους άγνωστους διπλανούς του και στη συνοδό του, και επιτηδευμένα υψηλόφωνα σχολίασε : “ Ναι και καλά δε με θυμάται…” κάνοντας τον γνωστό μορφασμό που κάνουμε όταν χλευάζουμε κάποιον. Δεν έδωσα σημασία.

    Σε κάποια φάση φεύγω από το τραπέζι και εκείνος συνεχίζει να με εκθέτει στους γύρω του, ανάμεσα του και η μητέρα μου, που ωστόσο παραμένει κυρία. Μου στέλνει η θεά μανούλα μήνυμα στο κινητό για να με ενημερώσει: “Αυτός που δεν θυμάσαι, έχει λυσσάξει μαζί σου”. “Χέστηκα” της απάντησα.

    Παρ΄όλα αυτά, όμως μπήκα στον προβληματισμό να αναρωτηθώ ποιος στο καλό ήταν αυτός! Ορκιζόμουν πως δεν τον είχα ξαναδεί. Google αγάπη μου! Πάτησα το όνομα που νόμιζα πως είχα ακούσει. Μου βγήκε όμως πρώτα ένα άλλο, με τη φωτογραφία του λεγάμενου.
    "Ώπα" λέω.
    Τελικά τον είχα γνωρίσει απ ότι αποδείχθηκε , είχε δίκιο. Και πάλι όμως, δεν θυμάμαι καθόλου, (ούτε και τώρα που είδα το πρόσωπο του), τις συναντήσεις μας. Ούτε μία. Ο κύριος που παρεξηγήθηκε είναι τραγουδιστής. Δεν είναι και ο Αντώνης Ρέμος, σε καμία περίπτωση.

    Είναι από εκείνα τα ονόματα που οι δισκογραφικές φέρνανε καλεσμένους σε πρωινάδικα, ως ανταλλαγή για την "παραχώρηση" ενός μεγάλου ονόματος. Δηλαδή, το σύστημα ήθελε, στο ένα καλό μεγάλο όνομα ως καλεσμένος, να βγάζεις και άλλα δυο τρία "μικρά". Αυτό ήταν το deal. Και εκείνος ανήκε σε αυτή την κατηγορία. Και μόνο ο αγενής κομπλεξικός τρόπος που αντέδρασε στην δική μου ειλικρινή και ευγενική παραδοχή της αδυναμίας μου να συγκρατώ ονόματα και πρόσωπα, ήταν και ο λόγος που δεν πήγα να του ζητήσω συγγνώμη. Αλλά πλέον για κάποια πράγματα δεν μπορώ να απολογούμαι.

    Δεν ξέρω που οφείλεται αυτή η αδυναμία μου. Είναι άσχημη και για μένα και τους άλλους, αλλά δεν το κάνω επίτηδες. Δεν το θέλω , δεν το επιδιώκω και ό,τι και αν έχω δοκιμάσει δεν αποδίδει. Η αίσθηση είναι σαν να έχεις αμνησία. Σαν να έχεις μόλις ξυπνήσει από κώμα και να έχεις χάσει μία δεκαετία. Σαν να έχεις έρθει από άλλον πλανήτη. Κάποτε αισθανόμουν άθλια. Τώρα πια όχι. Γιατί είμαι με όλους ευγενική και ανοιχτή. Αν κάποιος παρεξηγηθεί που δεν τον θυμάμαι , μάλλον έχει να κάνει με αυτόν... Γιατί αν περιμένουμε ή ελπίζουμε να μας θυμούνται πάντα οι άλλοι, σημαίνει πως η αξία μας ενδεχομένως προσδιορίζεται μέσα μας, από την εντύπωση που αφήνουμε στους άλλους.

  • eleonora is blogging scroll to read
        Scroll to read..


    Για να έχεις μπει εδώ, κάτι ψάχνεις. Έχεις κλικάρει για να διαβάσεις τις σκέψεις μου, που σημαίνει ότι για κάποιο λόγο, σε αφορά. Είτε από περιέργεια, είτε γιατί με γουστάρεις, είτε γιατί με σιχαίνεσαι... Όπως και να έχει το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, άσχετα με το αν η πρόθεση είναι για το αποτέλεσμα, είναι διαφορετική.

    Σε αυτο το μπλογκ, θα διαβάζεις μόνο δικα μου κείμενα, ίσως κάποιες φορές οι πληροφορίες που παρέχονται να πηγάζουν από ειδικούς, αλλά θα επικοινωνούνται από δικά μου κείμενα.

    Μου πήρε καιρό να πάρω την απόφαση να ανοίξω αυτό το μπλογκ. Μου είχε γίνει πρόταση το 2011 να «δώσω» το όνομα μου σε άλλους, για να χειρίζονται ένα μπλογκ ποικίλης ύλης, αλλά ούτε καν μου πέρασε από το μυαλό να βάλω την υπογραφή μου σε κάτι που δεν θα είχε την πλήρη επιμέλεια από μένα και για το οποίο δεν θα είχα τον απόλυτο έλεγχο. Το μεγαλύτερο μου κόλλημα, για τα επόμενα χρόνια, το οποίο με κρατούσε μακρυά από το να δημιουργήσω αυτό τον χώρο, ήταν το γεγονός ότι δυσκολευόμουν να μιλάω για μένα και για πράγματα που μου αρέσουν. Από φόβο μήπως κριθώ εγωκεντρική , νάρκισσος , attention whore…

    Μου πήρε καιρό να καταλάβω τη διαφορά της αυτοπροβολής από την αυτοδιάθεση. Και όταν κατανόησα, πως λόγω της δουλειάς μου, ίσως εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που κάτι μπορεί να βλέπουν μέσα στο δικά μου μάτια, όπως σίγουρα υπάρχουν και εκείνοι που δεν βλέπουν καν μέσα στα δικά μου μάτια, τότε αποφάσισα πως για τους πρώτους και μόνο, αξίζει τον κόπο να φτιάξω έναν χώρο όπου θα μπορούμε νοερά να ανήκουμε σε αυτόν.

    Το κλικ που έχεις κάνει έχει γίνει με δική σου ευθύνη. Δεν στο επέβαλα, δεν σε αποπλάνησα καν. Οπότε γνωρίζεις καλά πως ό,τι διαβάζεις είναι δικό μου. Το πως θα το ερμηνεύσεις είναι δικό σου.

    Επίσης, σίγουρα θα έχεις και μία δική σου άποψη για μένα. Δεν ξέρω πως τη δημιούργησες. Μπορεί να με ξέρεις. Μπορεί από αυτά που ξέρεις . Πιθανότατα από αυτά που νομίζεις ότι ξέρεις. Αλλά αυτή είπαμε , είναι δική σου, και δεν έχει απαραίτητα να κάνει με μένα.

    Αν θες, μπορείς να συνεχίσεις να την έχεις, αν θες μπορείς να την επανπροσδιορίσεις. Πάντως εγώ θα σου πω τα βασικά, για να έχεις μία πρώτη εικόνα του κατά πόσο η άποψη σου για μένα, είναι έγκυρη ή όχι.

    Είμαι 37 χρονών. Φρικάρω στην ιδέα, αλλά δεν μπορώ να κάνω και αλλιώς. Είμαι ανύπαντρη. Και το πιθανότερο είναι να παραμείνω έτσι, γιατί ο γάμος με τρόμαζε πάντα. Όχι αυτός καθέ αυτός, αλλά η ιδέα, ότι θα πρέπει να περάσω το υπόλοιπο της ζωής μου με έναν άνθρωπο. Δεν φοβάμαι τον άλλον άνθρωπο. Φοβάμαι τον εαυτό μου.

    Παιδιά δεν έχω. Έχω όμως αρχίσει να προβληματίζομαι και για το αν θα αποκτήσω ποτέ. Δεν ξέρω αν θέλω ή αν προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν θέλω, επειδή βλέπω τα χρονικά περιθώρια να στενεύουν που σημαίνει πως ίσως όταν θελήσω, να μην μπορώ. Όποτε όταν λες δεν θέλω, ετοιμάζεσαι ουσιαστικά για να μην πονέσεις όταν θα δεις ότι δεν μπορείς. Μπορεί και να μην θέλω όμως. Θα δείξει.

    Μου αρέσει το καλό φαγητό. Αυτό δεν σημαίνει ότι τρώω ακατάπαυστα. Και όταν λέω «καλό» εννοώ το καθαρό φαγητό. Αυτό που σε κάνει να νιώθεις υγιής και άνετος. Θα το καταλάβεις και από τα φαγητά που θα προωθήσω εδώ μέσα.

    Λατρεύω την γυμναστική και τα αθλήματα. Κυρίως όλα όσα έχουν να κάνουν με τη θάλασσα, γιατί η θάλασσα δίνει ενέργεια. Άνθρωπος που δεν αγαπά τη θάλασσα και δεν αφήνεται σε αυτήν, είναι άνθρωπος που δεν έχει γνώση της απεραντοσύνης της ψυχής και κυρίως της δικής του ψυχής. Άνθρωπος που δεν αγαπά τη θάλασσα δεν μπορεί να αγαπήσει το αιώνιο, το μεταβλητό και το απρόβλεπτο.

    Μου αρέσει το διάβασμα. Ό,τι διαβάσεις εδώ, το έχω διαβάσει πιο πρίν και για κάποιο λόγο θέλησα να το μοιραστώ. Μου αρέσει να διαβάζω πληροφορίες και γνώση, όχι τόσο φαντασία, αν και από αυτήν διαθέτω περίσσια πολλές φορές και σε αρρωστημένο βαθμό.

    Εκείνο που απολαμβάνω να διαβάζω περισσότερο είναι άρθρα, βιβλία και κείμενα ψυχολογίας, αυτογνωσίας, αυτοβελτίωσης, φιλοσοφίας, υπαρξιακής αναζήτησης, πολιτισμού και οτιδήποτε διεγείρει προβληματισμό και ερωτηματικά.

    Βαριέμαι τους επιφανειακούς ανθρώπους, σχεδόν με εκνευρίζουν. Με εκνευρίζουν και οι αγέλαστοι. Αγέλαστος άνθρωπος είναι άνθρωπος ανηδονίας , ενδεχομένως και άνθρωπος που κρύβει κινδύνους. Μου αρέσει η απλότητα σε όλους τους τομείς, και θεωρώ πλεόν το απλό και το ανεπιτήδευτο, εξαιρετικά δύσκολο και δυσεύρετο στις μέρες μας. Αντιλαμβάνομαι την ομορφιά ως κάτι που πηγάζει από μέσα μας, και δεν δημιουργείται από την εικόνα μας, ενώ ως στυλ καθορίζω την προσωπική ταυτότητα στις επιλογές που εκφράζουν την αυθεντικότητα και τον αυθορμητισμό μας.

    Έχω πάθη και κάνω λάθη, αλλά τα χρησιμοποιώ για να φέρω στη ζωή μου τα σωστά. Αγαπώ γιατί με έχουν μισήσει, κατανοώ γιατί με έχουν παρεξηγήσει, σιωπώ γιατί έχω ακούσει, μιλώ γιατί έχω «μπουκώσει», συγχωρώ γιατί με έχουν πληγώσει. Δεν κρίνω γιατί έχω κριθεί, και αποφεύγω να λυπάμαι γιατί έχω νιώσει την κατάντια της αυτολύπησης.

    Λατρεύω τα ζώα. Έχω περιβαντολογικό άγχος και σιχαίνομαι τους ανθρώπους που δεν σέβονται την αξία της ζωής και για τα άλλα όντα. Η αδυναμία μου είναι οι γάτες, αν και πάντα ήμουν άνθρωπος που είχε σκύλους. Τους ανθρώπους δεν τους λυπάμαι. Πονώ μόνο τα ανυπεράσπιστα, άρρωστα και εγκαταλλελειμένα παιδιά, και τους ανθρώπους που είναι ανύμποροι στη δύση της ζωής τους. Όλους τους άλλους τους θεωρώ υπεύθυνους για τις επιλογές και τις αποφάσεις που τους οδήγησαν σε καταστάσεις παροδικές ή μόνιμες. Κανείς δεν είναι έρμαιο της μοίρας.Δεν είμασε φτερά στον άνεμο. Είμαστε ψυχές και όσο ζούμε έχουμε και λογική.

    Μ αρέσει η καλή μουσική. Δεν με νοιάζει το είδος. Εκτιμώ την καλή μουσική, ακόμα και αν παίζεται με κουζινικά. Όταν βγαίνω έξω πίνω τζιν τόνικ, με το φαγητό κόκκινο κρασί, το καλοκαίρι στο σούρουπο θα ξεκινήσω τα μοχίτο. Τα ζυμαρικά είνα ό,τι πιο όμορφο υπάρχει στον κόσμο, όπως και οι φόρμες, αλλά και τα αθλητικά παπούτσια. Οι ισχυρογνώμονες ξερόλες μου προκαλούν δυσφορία, όπως και όλοι όσοι απεγνωσμένα προσπαθούν να αποδείξουν ότι έχουν προσωπικότητα. Και μόνο που προσπαθούν, σημαίνει πως δεν έχουν... Αν και στη ζωή αυτή, από το να έχεις προσωπικότητα καλύτερα να είσαι προσωπικότητα.

    Έχω σχέση πάθους με τη δουλειά μου. Η δουλειά μου είναι να γράφω, να συλλέγω πληροφορίες για κάτι και να τις δομώ ώστε να έχουν αρχή μέση και τέλος. Νομίζω πως μέσα από την εκπομπή μου , τα τελευταία δύο χρόνια έχω πετύχει αυτό που πάντα ήθελα σε αυτό τον χώρο. Δεν μετανιώνω για τα προηγούμενα βήματα μου, αλλά δεν σας κρύβω πως πολλές φορές απορούσα με την αισθητική , τα γούστα αλλά και τις ανάγκες όλων όσων δούλευαν ή έβλεπαν τηλεόραση. Πλεόν έχω καταλάβει πως αυτή είναι η δουλειά από την οποία ζω και πολλές φορές θα χρειαστεί να προσαρμοστώ. Γι αυτό και βρίσκω διεξόδους, να καλή ώρα μέσα από εδώ, να μπορώ να εκφράζομαι προσωπικά, απόλυτα, σχεδόν αναρχικά, χωρίς πίεση ,και απευθυνόμενη επιλεκτικά σε ομοιδεάτες ή περίεργους.

    Αυτό που δεν έχω καταφέρει να αλλάξω τόσα χρόνια σε αυτό τον χώρο, είναι ο σνομπισμός που καλλιεργείται σχεδόν αυτόματα μέσα μου , κάθε φορά που βλέπω μία γλυκανάλτη κοπελιά, εκνευριστικά επιτιδευμένα φτιασιδωμένη να δηλώνει πως θέλει να γίνει δημοσιογράφος και να ...ασχοληθεί με την τηλεόραση. Αν της πεις να βγει πεζοδρόμιο να κάνει ρεπορτάζ ,θα ξινίσει, αλλά πολύ ευχαρίστως θα δεχτεί μία θέση γλάστρας σε οποιο πάνελ ή πλατώ.

    Δε βλέπω τηλεόραση. Έχω συνδρομητική και βλέπω κυρίως ταινίες ή ντοκιμαντέρ ειδικά αν έχει να κάνει με καρχαρίες. Είμαι μέλος της εταιρείας προστασίας λευκού καρχαρία γιατί τον θεωρώ το απόλυτο ον στο διάβα του πλανήτη γη.

    Λατρεύω τα θρίλερ, η πλειοψηφία των ανδρών που μου αρέσουν είναι ανοιχτόχρωμοι, δεν τρώω βούτυρο και τηγανιτές πατάτες, όταν κάποιος με στεναχωρήσει, και δεν μιλάω για γκομενικά, δεν του το λέω ποτέ, όταν μέσα μου έχω αποφασίσει πως δεν σηκώνει άλλη ευκαιρία. Απλά συνεχίζω μαζί του χωρίς αυτόν. Αυτό πονάει, γιατί ο άλλος βλέπει αλλαγή, αλλά δεν μπορεί να την ερμηνεύσει. Υποπτεύεται αλλά δεν είναι σίγουρος και δεν υπάρχει χειρότερο πράγματα από την αμφιβολία.

    Θα μπορούσα να γράψω και άλλα, ωστόσο έχω μόνο 4% μπαταρία, και δεν έχω φορτιστή, γιατί εξαιτίας της αναβλητικότητας μου, δεν τον έχω πάρει από το γραφείο, παρά το γεγονός ότι κάθε μέρα που φεύγω, τον βλέπω και λέω «να πάρω και τον φορτιστή» , για να μην τον παίρνω ποτέ.

    Λόγω της αναβλητικότητας μου, έχω χάσει χρόνο, πολύ χρήμα, ανθρώπους, ευκαιρίες αλλά και απίστευτη γαλήνη και ηρεμία. Και όλα αυτά, γιατί πάντα αναβάλω να αντιμετωπίσω την αναβλητικότητα μου.

    Και επειδή η αναβλητικότητα μου, οφείλεται και για το ότι αναβάλω να ολοκληρώσω αυτό το κείμενο, η μπαταρία έχει φτάσει στο 3%... Κάπου εδώ, θα κάνω save as … στο desktop , και τα λέμε και στη συνέχεια.



    Σας φιλώ.

  • eleonora is blogging

    Τη Δευτέρα που μας πέρασε , πήγα καλεσμένη στην εκπομπή της Ελένης. Είναι η τέταρτη φορά που τη συναντάω από κοντά στο πλατό της εκπομπής της, και κάθε φορά νιώθω πιο άνετα και πιο οικεία μαζί της. Αν μου έλεγες πριν δέκα χρόνια πως με το πέρασμα του χρόνου, θα γνώριζα την Ελένη, θα μιλούσα μαζί της, θα με βοηθούσε μέσω της εκπομπής της να προωθήσω τη δουλειά μου, τηλεοπτική και όχι μόνο, και πως στα διαλλείματα η κουβέντα όχι μόνο θα συνεχιζόταν αλλά θα «άναβε» ακόμα περισσότερο θίγοντας αμιγώς προσωπικά μου θέματα, με εξομολογήσεις τόσο δικές μου όσο και δικές της, πιθανότατα να μην σε πίστευα. Γιατί πριν από δέκα χρόνια, γνώριζα την Ελένη μόνο ως τηλεοπτική προσωπικότητα. Μετά από τις 19 Σεπτεμβρίου του 2005 όμως, και ως …ανταγωνίστρια, εχθρό, απειλή. Όχι γιατί είχε συμβεί κάτι μεταξύ μας, ούτε γιατί αυτή ήταν η άποψη μου για εκείνη. Αλλά επειδή αυτό το κλίμα δημιουργήθηκε και συντηρήθηκε από τα «μέσα» για τουλάχιστον όσο χρονικό διάστημα ήμασταν τηλεοπτικά «απέναντι». Το σενάριο, ήθελε εμένα να τη μιμούμαι, να είμαι ένα κακέκτυπο της , και να προσπαθώ να της μοιάσω με κάθε τρόπο. Το σενάριο ήθελε κάθε δήλωση δική μου για το οποιοδήποτε άσχετο και ασύνδετο με την Ελένη θέμα, να είναι έμμεση ύπουλη και με πολλή φαντασία σπόντα ή προσβολή για εκείνη.

    Το σενάριο ήθελε να κάνω τα πάντα χειρότερα από την Ελένη. Ακόμα και την επιτυχία του «Καφέ», όταν ανέλαβα δράση, την αναγνώριζαν ως επιτυχία που ήρθε στα χέρια μου επειδή …ήμουν…η «διάδοχος» της Ελένης.
    Γιατί εγώ δεν ήμουν καλή όσο η Ελένη.
    Δεν ήμουν ξανθιά όσο η Ελένη.
    Δεν ήμουν ναζιάρα όσο η Ελένη.
    Δεν ήμουν η Ελένη.
    Μα σαφώς.

    Αφού δεν ήμουν η Ελένη, πως περίμεναν να είμαι η Ελένη; Και γιατί όλοι με αντιμετώπιζαν ως «αυτή που δεν είναι η Ελένη», αλλά κανείς ως Ελεονώρα; Μου πήρε πολύ καιρό να πετάξω από πάνω μου τη σύγκριση με την Ελένη. Σύγκριση άδικη σε όλα τα σημεία, και για εκείνη και για εμένα. Χρειάστηκε να κάνω και να πω πολλά για να προσπαθήσω να πείσω τον κόσμο να με δει ως Ελεονώρα και όχι ως « δεν είναι η Ελένη». Και τα μαλλιά μου κοντά, στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας τα έκοψα. Ως μία απεγνωσμένη κίνηση να αποκτήσω για τους άλλους ταυτότητα. Γιατί για μένα, είχα από πάντα. Τώρα που βλέπω πίσω, από αυτή τη σύγκριση , βγήκα κερδισμένη. Χωρίς καν να έχω αποδείξει αν μπορώ να σταθώ στο χώρο, πριν καν καλά καλά ξεκινήσω το δικό μου ταξίδι στον κόσμο της τηλεόρασης, με σύγκριναν με την «απόλυτη». Αυτό, αυτομάτως με κατέτασσε στην α’ εθνική. Έπαιζα α’ εθνική, έστω και αν κάποιοι με είχαν για τον πάγκο. Τουλάχιστον ήταν ο πάγκος της α’ εθνικής. Σήμερα, πλέον κανείς δεν ασχολείται με την κάποτε τόσο «πουληστερή κόντρα» «Μενεγάκη- Μελέτη».

    Ένας απόηχος πάντα θα υπάρχει, αλλά είναι πια τόσο γραφικός και αστείος. Να , τις προάλλες που πήγα καλεσμένη στην εκπομπή, επειδή η Ελένη είπε πως με περίμενε 3 μήνες, κάποιοι θέλησαν να πουν πως αυτή ήταν η … «φαρμακερή» της ατάκα για το πρόσωπο μου. Καμία ατάκα… Άλλωστε το εξήγησε και η ίδια. Προσπαθούσαμε , προσπαθούσαμε και ξαναπροσπαθούσαμε γι΄ αυτή τη συνάντηση και όλο κάτι γινόταν. Μία απεργία, μία υποχρέωση, και όλο το ραντεβού μας πήγαινε προς τα πίσω. Αυτό που δεν ξέρει κανείς, είναι πως ένας από τους λόγους που αργήσαμε να τα πούμε τηλεοπτικά με την Ελένη, ήταν το γεγονός πως εγώ είχα εκφράσει την προτίμηση μου, να βγω στην εκπομπή όταν θα ήμουν έτοιμη να ανακοινώσω τη δημιουργία του μπλογκ μου αλλά και την κυκλοφορία των αθλητικών μαγιώ που βγάζω φέτος με την CROOL. Γιατί η Ελένη έχει το άγγιγμα του Μίδα, και γιατί δεν υπάρχει καλύτερη διαφήμιση από την εκπομπή της.

    Και η Ελένη το είχε δεχτεί. Και αυτό για μένα λέει πολλά. Κάτι άλλο που επίσης δεν ξέρεις κανείς, είναι οι ενδιαφέρουσες κουβέντες που ανταλλάσσουμε με την Ελένη την ώρα των διαφημίσεων. Μπορεί στον αέρα της εκπομπής της να λέμε όλα όσα «πρέπει», γιατί η Ελένη δεν με έχει φέρει ποτέ σε δύσκολη θέση με αδιακρισίες αλλά ούτε και με ερωτήσεις παγίδες. Όταν όμως «πασάρει» διαφημίσεις, η Ελένη θα μετατραπεί σε μία φίλη που ρωτάει με αληθινό ενδιαφέρον να μάθει για μένα, δείχνει να θέλει να χρησιμοποιήσει τις δικές της εμπειρίες για να μου πει τη γνώμη της, και μου προσφέρει απλόχερα το δικό της προσωπικό ροδακινί κραγιόν, για να βάλω και γω, επειδή θεωρεί πως το εκρού άτονο κραγιόν που έχω επιλέξει , με αδικεί. Και μου δίνει τον καθρέφτη της και το δικό της ( επαναλαμβάνω και τονίζω) κραγιόν και μου λέει:
    «Βάλε, βάλε…»
    Και όσο εγώ βάζω το δικό της κραγιόν, εκείνη συνεχίζει:
    «Βλέπεις, άλλαξε το πρόσωπο σου , φώτισε βρε παιδί μου.»
    Την ίδια μέρα η Ελένη έκανε και κάτι άλλο, που ωστόσο θα το κρατήσω για μένα. Δε θα το πω. Αλλά θέλω να ξέρει ( και γνωρίζω πως θα της μεταφερθεί) πως αυτό το «κάτι» που έκανε, η αλήθεια είναι πως δεν το περίμενα, αλλά με άγγιξε και με συγκίνησε τόσο βαθιά. Και την ευχαριστώ. Η δική μου Ελένη, δεν έχει σχέση καμία με την Ελένη που κάποτε με είχαν κάνει να φοβάμαι. Γιατί τη φοβόμουν. Μία φορά μάλιστα , πήγαινα σε κάτι μπουζούκια, και όταν έφτασα κάποιος με ενημέρωσε πως μέσα βρισκόταν και η Ελένη. Καλοκουρδισμένο στρατιωτάκι εγώ, πήρα τηλέφωνο τους «αρμόδιους» για να ρωτήσω αν μπορώ να της μιλήσω και να τη χαιρετήσω. Γιατί αυτό ήθελα. Ήθελα να της πω πως δεν έχω καμία σχέση με αυτή που περιέγραφαν τα περιοδικά και ήμουν πεπεισμένη πως αν με γνώριζε θα το καταλάβαινε και εκείνη.

    Τελικά όχι μόνο δεν της μίλησα, αλλά με το που έκλεισα το τηλέφωνο με τους « αρμόδιους», έφυγα από το μαγαζί. Η εντολή που δέχτηκα ήταν να μην βρεθώ καν στον ίδιο χώρο μαζί της. Σήμερα, δέκα χρόνια μετά, όχι μόνο βρίσκομαι στον ίδιο χώρο μαζί της, αλλά θα ήταν χαρά μου, ο χώρος αυτός να μην ήταν μόνο και πάντα τηλεοπτικά πλατό. Γιατί απ ότι φάνηκε έχω να λύσω πολλές απορίες της Ελένης, για το τι είναι το ύφασμα νεοπρέν, και πως γίνονται οι καταδύσεις, ενώ και εκείνη έχει να με πείσει για το ποια χρώματα κραγιόν θα αναδείκνυαν τα χαρακτηριστικά μου. Φέτος το καλοκαίρι, το σίγουρο είναι πως αν βρεθώ με την ιστιοσανίδα μου να «πλανάρω» έξω απ΄την Άνδρο, θα αναζητήσω να μάθω τη μυστική της παραλία. Και κλείνοντας, να, με πιάνω να χαμογελώ και να σκέφτομαι την Ελένη να με κοιτά περίεργα και να μου λέει απορημένη: «Θα μας τρελάνεις εσύ; Τι σημαίνει «πλανάρω»;

 

Say Hello !

Μοιραστείτε μαζί μου προβληματισμούς, ιδέες, γούστα και ό,τι άλλο μπορεί να κάνει τις στιγμές μας πιο όμορφες, πιο αληθινές.

social feed app


OR JOIN MY SOCIAL FEED APP