close and return
Πως κατάφερα να καταπολεμήσω τις λιγούρες για γλυκό

Πως κατάφερα να καταπολεμήσω τις λιγούρες για γλυκό

Πως κατάφερα να καταπολεμήσω τις λιγούρες για γλυκό

από την Ελεονώρα Μελέτη — Posted in Food and Ecology on September 30, 2016

Είμαι γλυκατζού. Αυτό σημαίνει πως μου αρέσουν τα γλυκά, αλλά αν άφηνα τον εαυτό μου να ενδώσει σε κάποια γλυκιά αμαρτία κάθε φορά που είχα λιγούρα, η κατάσταση δεν θα μαζευόταν σε καμία περίπτωση.

Πριν ένα μήνα  φεύγοντας από την Ελλάδα για το εξωτικό Μπαλί, και αφού είχα περάσει ένα καλοκαίρι ασυδοσίας με λατρευτικές τελετές προς τα γλυκά, είπα να εκμεταλλευτώ το γεγονός ότι πάω ταξίδι σε μία χώρα που δεν φημίζεται για τα γλυκά της ( εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν πολύ τα ντόπια γλυκά) και να προσπαθήσω να απέχω από τη ζάχαρη όσο μπορώ για ένα μήνα.

Η αλήθεια είναι πως πέρα από τα γλυκά, δεν έχω άλλη επαφή με τη ζάχαρη δεδομένου ότι τον καφέ μου τον πίνω σκέτο. Έπρεπε λοιπόν να παλέψω με τους δαίμονες στο κεφάλι μου και τις εμμονές των γλυκών.

Γνωρίζοντας πως το  θέμα δεν είναι μόνο ψυχολογικό αλλά και οργανικό είχα πάρει τα μέτρα μου για να σταθώ αγέρωχη απέναντι στις λιγούρες. Δεν  λοιπόν τι έκανα :

-           Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες. Λίγο η συνήθεια λίγο ότι το σάκχαρο μου πάντα πέφτει, έπρεπε να καταπολεμήσω τη συνήθεια που  με θέλει κάθε μέρα πριν πέσω στο κρεβάτι να τρώω λίγη σοκολάτα. Αυτή τη φορά όμως δεν βρισκόμουν στο χώρο μου αλλά σε ξενοδοχείο. Εξαφάνισα λοιπόν από το ψυγειάκι κάθε λιχουδιά και το γέμισα με εναλλακτικές λύσεις. Τα 3 πρώτα βράδια ήμουν σαν πρεζάκι, έκλεινα τα αυτιά όμως στις σειρήνες και έπεφτα για ύπνο. Από την Τρίτη μέρα και μετά δεν είχα στερητικά. Η συνήθεια του «τσιμπολογήματος» πριν το κρεβάτι δεν ήταν και τόσο δύσκολο να εξαλειφθεί.

-           Από την 4η μέρα και μετά είχα να αντιμετωπίσω την «παρέα». Οι φίλοι μου μετά από κάθε γεύμα ήθελαν γλυκό. Το ίδιο και εγώ. Είχα βρει όμως τις εξής λύσεις για να μην πέφτω με τα μούτρα. Δεν στερούσα από τον εαυτό μου τη δυνατότητα να φάω γλυκό. Απλά τον έβαζα στη διαδικασία να σκεφτεί αν αυτό είναι απαραίτητο. Έκανε λοιπόν μία ερώτηση: «γιατί θέλω να φάω το γλυκό;» Όταν η απάντηση ήταν άλλη από το «γιατί θέλω» αλλά είχε περισσότερο βάση στο « γιατί τρώνε και οι άλλοι» ή «γιατί το έχω μπροστά μου» τότε απείχα. Και μάλιστα συνειδητά. Και ήμουν και περήφανη.

-           Όσο περνούσαν οι μέρες και εγώ ήμουν «κυρία» τόσο δεν ήθελα να το χαλάσω. Είμαι όμως άνθρωπος και έχω και ορέξεις. Φρόντισα λοιπόν να ξεγελάσω τον εαυτό μου όταν είχα λιγούρες αλλά δεν ήθελα κάτι συγκεκριμένο. Διάλεγα μία υγιεινή τροφή και την έκανε λίγο πιο θελκτική. Δηλαδή, επέλεγα nana-iceream ( καταψυγμένα φρούτα πολτοποιημένα με αμυγδαλόγαλα που δίνουν την υφή και τη γεύση παγωτού) στο οποίο προσέθετα granola, μέλι,  νιφάδες καρύδας ή κακάο. Ήταν σαν να έτρωγα πραγματικό παγωτό αλλά χωρίς τα αντίστοιχα λιπαρά και θερμίδες.

-           Αν πάλι ήθελα κάτι συγκεκριμένο τότε είχα δύο επιλογές. Ή να επιτρέψω τον εαυτό μου να φάει λίγο από αυτό που ονειρεύεται, ή να καταφύγω σε υποκατάστατο γλυκού.

Στην πρώτη περίπτωση υπολόγιζα ώστε οι θερμίδες που θα πάρω από το «τσιμπολόγημα αμαρτίας» να μην ξεπερνά τις 150 με 200 θερμίδες. Αν ανήκεις στην περίπτωση ανθρώπων που δεν μπορούν να φανούν εγκρατείς, τότε ούτε να το σκέφτεσαι. Επέλεξε εναλλακτική λύση υποκατάστατο γλυκού. Μία καλή ιδέα είναι τα δαμάσκηνα με ταχίνι και μέλι! Μπορεί να σε ξενερώνει , αλλά πίστεψε με δεν θα μπορείς να φας παραπάνω από δύο!

Η αλήθεια είναι πως κατάφερα να βελτιώσω κατά πολύ τη σχέση μου με τα γλυκά όσο έλειπα, και σε αυτό με βοήθησε το ότι ήμουν αποφασισμένη. Εκείνο που σίγουρα πάντως κατάλαβα, είναι πως οι λιγούρες μας, δέχομαι πως μπορεί να έχουν ενίοτε και μία μικρή βιολογική- οργανική βάση και αιτία, αλλά συνήθως  είναι το συναίσθημα μας που ψάχνει να "γουρουνιάσει".

close and return

Επιστροφή στην Κατηγορία Οικολογία και Διατροφή